Hoe maak je me-time met 2 kleine kids (en baan, relatie en sociaal leven)

Mijn leven is op het moment best wel druk. Met twee kinderen, een baan, een sociaal leven en zeer slechte nachten, komt me-time echt op de allerlaatste plaats. SLECHT, I know! Mijn goede voornemen van dit jaar is dan ook: meer me-time. Want een ontspannen moeder is een blije moeder en blabla, je weet toch. Dus maakte ik dit lijstje, in de hoop dat ik daarmee naast jullie ook mezelf inspireer.
(meer…)

Als je echt héél weinig slaapt

“Ja, en toen ging ik dus naar die man toe, en toen zei ik….”, vertelt mijn collega enthousiast.

Ik staar haar aan, terwijl ik verwoed een poging doe om er normaal uit te zien. Normaal, wakker en volledig in control. Ogen openhouden, glimlach om de mond, beetje knikken…Hoe moeilijk kan het zijn?

Ik hoop alleen niet dat ze me nu een vraag gaat stellen, want mijn hoofd voelt alsof iemand er een cementwagen heeft omgekeerd.

De nachten in Huize B. zijn momenteel niet om over naar huis te schrijven. De eerste 4 maanden sliep kleine Jonas als een modelbaby, maar daarna begon de ellende. Eerst was meneer verkouden, toen kreeg hij een sprongetje, toen was hij opnieuw verkouden, toen wilde hij ineens weer 3 nachtvoedingen en inmiddels heb ik geen idee meer wat hem drijft maar slapen doet hij niet. En wij dus ook niet.

Slaapgebrek is een bitch. Dat weet elke jonge moeder. Kindergehuil, sokken die kwijt zijn, avondeten dat te laat klaar is, file, werkstress, drammende collega’s… Je kan het allemaal hebben, mits je enige vorm van nachtrust hebt gehad. Slaap is essentieel om een beetje levensvreugde te houden. Zonder slaap verander je in een slechte versie van jezelf. Dan word je chagrijnig, kortaf, traag met het reactievermogen van een visstick.

Althans, dat is hoe ik me nu voel. Please, tell me it’s not just me.

Ik merk nu dat we ons eerste jaar met Lauren zwaar hebben ondergewaardeerd, slaap technisch gezien. Lauren had wel nog lang nachtflessen, maar daarvoor en daarna sliep ze als een engeltje.  Allebei 1x per nacht eruit, minimaal 5 uur slaap achter elkaar, Hallelujah.

Maar onze klein chef presteert het om ons elke nacht minimaal 8 keer wakker te maken, al 2 maanden lang.  Gemiddeld elk uur een piep. Slaapdronken heen en weer sloffen om er weer een speen in te duwen. Halverwege de nacht Jonas overhevelen naar ons bed, want soms slaapt hij dan beter, maar soms ook niet, maarja je moet toch wat he want er moet toch IEMAND in huis slapen voordat over (HELP) 2 uur de wekker alweer gaat.

Gaap. En jaaa, het hoort erbij. En het gaat over. I know.

Alleen heb ik wel ondertussen nog een leven dat doorloopt met een baan, en nog een kind, en vrienden, en is dat allemaal al best uitdagend zonder dat ik erbij loop als een opgewarmde dooie.

Nouja, het is een fase. Ik hoop wel dat deze fase ophoudt voordat iedereen in mijn omgeving (inclusief ikzelf) denkt dat een deel van mijn hersenen is afgestorven.

Het voordeel: je gaat de kleine dingen in het leven erg waarderen. Zoals koffie (véél), bemoedigende woordjes van lotgenoten, of een zeldzaam beter nachtje.

Zoals vannacht, want dit weekend is Jonas een nachtje uit logeren.  Dus gaan wij héél lang slapen. Ik denk wel dat ik heel snel langs zijn lege kamertje loop. Want hoe moe ik ook ben…Het is niet compleet zonder hem. Dat verrekte moedergevoel ook. Welterusten!

Ps: Ow, hoe dat verhaal van mijn collega afliep? Don’t ask me. Ik denk dat ik stiekem heel even in slaap ben gevallen. Met mijn ogen open hoor, dat wel.

 

Twee kinderen in 1,5 jaar: I did it!

Hallo lieve allemaal. Happy 2019! Een nieuw jaar, nieuwe energie. Het was hier stil het afgelopen jaar. Mijn leven speelde vooral offline,  ik zat in mijn eigen bubbel van zwanger, kraamtijd, leven, alles. Er gebeurden mooi dingen, er gebeurden minder mooi dingen,  het was hectisch en druk en ook  vaak één grote soepzooi  in mijn hoofd en ik had geen idee hoe ik daar een woord van op papier moest krijgen. Maar nu begint het weer te kriebelen, te vonken. Krijg ik zin om jullie deelgenoot te maken van alle gekkigheid waar ik als werkende mom van 2 kleine frummels tegenaan loop. En ik ben blij dat dat vonkje er weer is, want als ik kan schrijven gaat het goed met mij. Vooral als het open en eerlijk mag zijn. Ik begin mijn rentreé dus openhartig. Dit is hoe het voelt, 2 kinderen in 1,5 jaar…
(meer…)

Review + winactie: De wereld aan je voeten in de slaapkamer

Na onze laatste succesvolle vakantie naar Spanje heb ik weer reiskriebels. Zin om weg te zijn van thuis, om nieuwe landen en culturen te ontdekken… Yeah! Maar met de komst van onze kersverse baby Jonas zit een verre reis er voorlopig even niet in. Wat doe je als je zelf niet op reis kunt? Dan haal je toch gewoon de wereld naar je slaapkamer! 

(meer…)

Zwanger op vliegvakantie met dreumes? Gewoon doen!

Oké, ik beken: als ik vroeger ging vliegen, hoopte ik altijd dat ik niet in de buurt van een baby zou zitten. Ooit zaten we op een vlucht naar Thailand 10 uur lang vlakbij een, regelmatig huilende, baby en ik dacht dat ik gek werd. Ik was ook best wel verontwaardigd. Want wie neemt z’n baby nou mee in het vliegtuig? Dat is toch irritant?!

(meer…)

Zwangerschaps Update: onze tweede is een…

Op de één of andere manier had ik al een voorgevoel. Niet dat mijn voorgevoel met betrekking tot dit onderwerp nou zoveel zegt: bij Lauren zei mijn gevoel dat ze een jongetje zou worden en dat is tot op heden niet het geval. Het verschil is wel dat mijn voorgevoel bij Lauren niet zo sterk was. Nu leek ik iets zekerder van mijn zaak.

(meer…)

Pamperkontje goes hipsterbaby

Wat ik natuurlijk nooit zou worden: zo’n moeder die belachelijk veel geld uitgeeft aan de kleding van haar baby. Nooit. Want dat is onzin, groeien ze zo uit, krijgertjes zijn ook prima… Hey, wat zie ik daar voor supercute jurkje?!?

(meer…)