Dagboek van een zwangere: week 24

Nu mijn buik gestaag groeit en de uitgerekende datum al ergens in de verte opdoemt (ja, ik kijk graag vooruit), houd ik een wekelijks dagboekje bij.  Week 24 stond in het teken van kinderwagen kopen, commentaar op mijn buik en moeilijke beslissingen over ‘als ze er is’. Lees je mee?

Hoe wij een tweedehands kinderwagen kochten
Vorige week schreef ik dat we naar een tweedehands kinderwagen van het merk Joolz zouden gaan kijken. De kinderwagen stond in Nijmegen, dus reden we ‘savonds na het werk terug naar de stad waar we ruim 5 jaar blij gewoond hebben. “Hoe kijk je dan of zo’n wagen goed is?” vroeg ik onderweg aan Wout. “Gewoon, of hij geen grote beschadigingen heeft, of het er goed uit ziet, of het rijdt”, was zijn nuchtere antwoord.

Dat klonk logisch. Ik vond het eigenlijk vooral belangrijk dat de bekleding en het matrasje er een beetje fris uitzagen. In een kinderwagen heeft immers toch een poos het kind van iemand anders liggen kwijlen, iets waar ik bij de aankoop liever niet aan herinnerd wil worden. Dat bleek gelukkig niet het geval: alle bekleding van de wagen was keurig gewassen en zag er fris uit. In het krappe halletje van een Nijmeegse benedenwoning hannesten we wat met het wiegje, maxi-cosi en onderstel, terwijl een enthousiast meisje (zusje van de verkopers, zo bleek) ons allerlei uitleg gaf.

Alles zag er netjes en niet afgeragd uit, de mensen leken betrouwbaar (maar hoe weet je dat?) dus kortom: we kochten ‘m en nu hebben we een Joolz kinderwagen. Woei! Een grote stap in ons toekomstige ouderschap.

Wouter kinderwagen

Proefritje in eigen tuin

Als ze er straks is
Om de zaakjes straks goed te regelen voor Mimi, moesten we nu al allerlei keuzes maken. Hoeveel gaan we allebei werken? Hoe gaan we opvang regelen? Naar wat voor soort kinderdagverblijf gaat ze?  Willen we kraamvisite of een kraamfeestje? In het ziekenhuis of thuis bevallen? Belangrijke beslissingen waarvan we een aantal dingen al weten, maar sommigen ook nog niet.

We nemen de tijd om te kijken wat goed voelt. Juist omdat een kind krijgen zoiets groots, ingrijpends en persoonlijks is, willen we zelf keuzes maken en kijken wat bij ons past. Want hey, we worden ouders! Voor het eerst. En ik wéét simpelweg nog niet hoe dat is. Dus vind ik het lastig om alles al vooraf in te vullen. Een paar dingen (werk, kinderdagverblijf, waar bevallen) regelen we, de rest komt wel. We moeten het straks zelf maar gaan ervaren, hoe het leven met Mimi eruit ziet en wat en wie daarin past.

Ik merk dat ik in deze keuzes geen behoefte heb aan dwingende adviezen of verwachtingen van anderen. Ervaringen uitwisselen is echter wel fijn.  Als ik met vriendinnen praat, blijkt dat iedereen het een beetje zo doet.  Het is moeilijk om je leven vooraf voor te stellen met en kind, dus kan je alleen maar kiezen hoe je zelf nu denkt dat het beste werkt. En later weer bijstellen als de werkelijkheid toch anders blijkt te zijn. Maar is dat niet eigenlijk zo met alles in het leven?

Groeibuik: “oow, jij draagt heel erg naar voren!”
Die buik van mij blijft dankbaar onderwerp van gesprek. Ik had verwacht dat rond deze tijd de discussie over (n)iets zien van een paar weken terug wel klaar zou zijn. Want in mijn ogen is mijn buik nu toch best duidelijk zichtbaar (zo groot wassie nog nooit!). Toch presteerden deze week weer een handjevol mensen om op te merken ‘dat je nog helemaal niet veel ziet’ (hmpf). Wat zeg ik daar nou op?

Gisteren hielp een collega me aan het perfecte antwoord. ‘Hoe ver ben je al? ‘ vroeg hij. ‘5 maanden’, zei ik trots. ‘Oh, dan heb je nog een bescheiden buikje’, antwoordde hij verwonderd. Omdat mijn buik van opzij het meeste opvalt, draaide ik een kwartslag.  ‘Joh nu zie ik het, je draagt gewoon heel erg naar voren!’ , riep hij uit.

Kijk, dat klinkt toch sympathiek? Als iemand nu nog vraagtekens heeft bij mijn buikomvang, heb ik mijn antwoord klaar. Mijn buik is niet klein: ik ‘draag gewoon heel erg naar voren’.

Buik 23 weken

Zwangerschapskilo’s
Al dat gepraat over mijn buikomvang geeft te denken dat ik nog maar amper wat ben aangekomen.

Ah-ah. Niet dus.

Ik ben al mega aangekomen: 9 kilo. Serieus! Elke keer als ik op de weegschaal sta, schrik ik me kapot.  Vooral omdat mijn buik dus nog wel meevalt, wat betekent dat die kilo’s zich dus overal elders op mijn lichaam hebben opgehoopt. En dat terwijl ik van mezelf altijd slank ben! En ik me nog zo had voorgenomen om een slanke, elegante zwangere te zijn!

Eerlijk is eerlijk: ik zie er nog niet mega dik uit. Blijkbaar kon ik ook wel wat extra gewicht hebben. En volgens allerlei zwangerschap groeicurves loop ik ook niet uit de pas in het geaccepteerd aantal kilo’s dat erbij mag komen.

Maar ondertussen pas echt geen enkele broek meer en het maatje S laat ik even links liggen (óók in positiekleding).

Ach, whatever, meer kilo’s horen nu eenmaal bij zwanger zijn. Ik ga me na de bevalling wel weer druk maken over hoe ik terug in shape kom.

Maaike

Geschreven door

Geef een reactie