Dagboek van een zwangere: week 29

In dit dagboekje geef ik wekelijks een update over mijn zwangere belevenissen. Deze week was een blije week! Ik besef ineens dat de laatste fase van mijn zwangerschap dan echt is ingegaan, zette een streep onder mijn ‘ik voel me zielig’ gevoel en moet lachen om mensen die duidelijk laten doorschemeren dat 24 december géén handig ‘gekozen’ uitgerekende datum is.  Sorry..

Nog maar 11 weken…
Ai-jai-jai. Het is oktober, ik ben 29 weken zwanger en dus zal Mimi zich over een week of 11 aandienen. Elf weken, dat is niks! De hele zwangerschap ben ik de weken aan het aftellen tot de volgende mijlpaal: eerst tot de befaamde 12 weken, toen naar de 20 weken echo en toen tot week 26: het moment waarop Mimi ook buiten mijn buik een redelijke kans heeft om te overleven.

Nu ik in de zevende maand van mijn zwangerschap ben beland, gebeurt er iets grappigs. Ineens denk ik niet alleen meer in termen van ’29 weken zwanger’, maar aan ‘nog 11 weken te gaan’! Hoewel er ook nog steeds tussenstapjes zijn (de 30 weken, mijn zwangerschapsverlof), komt het einddoel dus steeds meer in zicht. En raak ik ook steeds benieuwder naar ons meisje.

buik-week-29

Klaar met zielig zijn
Misschien was  het je opgevallen: ik voelde me de laatste tijd een beetje zielig. Zielig met mijn pijnlijke lichaam, zielig met mijn lage energie level, zielig omdat ik steeds afspraken moest afzeggen en zielig als ik wéér 2 kilo was aangekomen. Ik had blijkbaar een zwangerschapsdip: leuk hoor, dat nieuwe leven in mijn buik en dat ‘je moet er van genieten’, maar –zucht, steun- zo veel te genieten was er niet.

Zielig zijn kan heel erg lekker zijn, maar na een poosje word je doodmoe van je eigen gezeur. De knop moest dus om.  En dat is gelukt, mede dankzij Daphne Dekkers. Huh? Ja echt. Ik lees namelijk een boek van haar: “De geboorte van een moeder”. Een beetje een truttig boek, maar wel lekker herkenbaar. Ergens in dat boek schreef ze dat ze bij haar beide zwangerschappen behoorlijk last van bekkenpijn had, met uitstraling in haar bil (Hey! Me too!) en dat ze vaak liep te huilen van de pijn. “Waarom kan ik niet ‘gewoon’ zwanger zijn?” vroeg ze zich af. (nog meer herkenning!)
De knop ging bij haar om toen ze een kaartje van een vriendin kreeg waarop stond: “Je kunt verdrietig zijn omdat een rozenstruik doornen heeft, of of juist blij zijn omdat een doornenstruik rozen heeft’. Moraal van het verhaal: accepteer de situatie en maak er het beste van. De wereld vergaat niet, het is tijdelijk.

Een enorme open deur, maar toch klikte er bij het lezen daarvan iets in mijn hoofd. Ik realiseerde me dat ik me vooral rot voelde omdat ik niet accepteerde dat ik minder kan dan normaal. Dat ik steeds een gevecht leverde in mijn hoofd om dingen af te ‘mogen’ zeggen en me ontzettend schuldig voelde tegenover iedereen. Waardoor ik de helft van mijn energie al opgebruikte aan zinloos gepieker.

Sinds ik dat besef, kan ik mijn krakkemikkige lichaam beter accepteren en meer genieten van wat ik wel doe. Dus wel met vriendinnen naar de film in Utrecht, maar daarna verplicht languit op de bank. Lekker 4 dagen in de week werken, maar dan niet 4 dagen in de week ook nog ’s avonds weg. Weg met dat schuldgevoel! Ik doe het toch immers ook niet expres?

Het voelt weer oké. En dus ga ik, ook met wat pijntjes, happy de laatste fase van mijn zwangerschap in. Fijn!

Met bolle buiken naar Bridget Jones 3!

Is wel handig, zo’n kerstkindje?
“Wanneer ben je uitgerekend?” vroeg mijn buurvrouw vorige week bij de gezamenlijke burenlunch. “24 december, dus ze kan een kerstkindje worden!”,  glimlach ik.

“Ooow, een kerstkindje!” roept de buurvrouw. Ze is even stil. “Vind je dat… leuk?”

Die vraag moet ik al mijn hele zwangerschap regelmatig beantwoorden. Vaak blijkt uit de ondertoon dat de vraagsteller het maar niks vindt, zo’n uitgerekende datum rond de kerst. ‘Dat is toch niet handig’, hoor ik ze denken. ‘Hoe heeft ze nou zo slecht kunnen mikken?’. In ons overgeorganiseerde land valt een kind krijgen rond kerst blijkbaar onder het kopje ‘slechte planning’.

Wat vind ik zelf eigenlijk van de verwachtte datum van ons wonder? Om eerlijk te zijn: ik vind er niet zoveel van. Voor mij is mijn uitgerekende datum een gegeven, niet iets om wat van te vinden. Ik ben vooral gewoon blij dat ik zwanger ben en dat we een kindje krijgen. Eigenlijk zijn wat mij betreft alle clichés van toepassing: als ze maar gezond en blij ter wereld komt zal de datum me een worst wezen. Daarbij komt  slechts 3% van de kinderen op de uitgerekende datum ter wereld, dus waar hebben we het eigenlijk over?

“Ja ach”, zeg ik dus tegen de buurvrouw. “Het maakt me niet zoveel uit. En de kans dat ze op de uitgerekende datum komt is sowieso maar 3%, dus we kunnen er toch niks van zeggen. Misschien is ze wel veel eerder of later.”

De buurvrouw spert verschrikt haar ogen open. ‘Maar als ze later komt dan is ze straks met Oud en Nieuw jarig! Dat zou ook heel vervelend zijn!’

Juist ja. Mijn zwangerschap door de ogen van de buurvrouw: allemaal leuk en aardig, het krijgen van een gezond kindje… Maar met een verjaardag op één van de feestdagen heb je pas echt een probleem!

 

 

 

 

Geschreven door

Geef een reactie