Dagboek van een zwangere: week 31

Hoi hoi, wat een leuke week is deze week 31 van de zwangerschap! Ik word verrast met een echte babyshower, bedenk me hoe ontzettend leuk mijn vriendinnen zijn en krijg een leuke Mimi update bij de verloskundige. Enjoy!

Een roze huis en Mimi taart: babyshower!
Het had me natuurlijk moeten opvallen. Wouter wil nooit uit zichzelf op zondag naar de Prénatal. Maar oké, we hadden dit weekend inderdaad besproken dat we nog wat babyspullen nodig hadden, dus weet ik zijn voorstel aan een bijzondere vlaag van proactiviteit. Ook toen Wout in de Prénatal wel erg veel op zijn telefoon keek, ging er geen lampje branden. Pas toen we terug onze straat in reden, viel het me op dat er erg veel extra auto’s stonden. En de auto die pal voor onze deur stond, leek die niet op die van Annemarie..?

Ik draaide de voordeur open en jawel, daar stonden ze: mijn vriendinnen in ons plotseling roze versierde huis. Babyshower!

Noem me naïef, maar die had ik niet aan zien komen. De babyshower is in mijn verschillende vriendinnengroepjes een fenomeen dat met wisselend enthousiasme wordt ontvangen. Sommigen zijn fan, anderen vinden het afschuwelijk. Ook ik was de afgelopen jaren soms een beetje sceptisch. Een feestje geven vóórdat de baby er is.. Waarom eigenlijk? We zaten nog volop in de vrijgezellenfeestjes, sloegen we niet een beetje door met zijn allen?  Van de andere kant: eten, kletsen en alle vriendinnen van de mom-to-be bij elkaar hebben is altijd gezellig. Alle ‘showers’ van zwangere vriendinnen waar ik bij was, waren echt leuk.

Hoe het ook zij: vandaag ben ik aan de beurt en ik heb een geweldige middag. Ik krijg lieve kadootjes, er is een tafel vol eten en zelfs een speciale Mimi taart. Het feit dat dit door de meiden is georganiseerd en iedereen hier voor mij naartoe is gekomen, ontroert me.

De allerliefste vriendinnen
Na afloop zit ik blij na te genieten van de leuke middag en voel ik me heel erg gezegend. Ik heb echt mega leuke vriendinnen. Een aantal zijn ook zwanger, een paar hebben al een kleine, sommigen zijn (nog) niet met kinderen bezig. Drie meiden ken ik al vanaf de middelbare school, anderen vanuit de studietijd en een aantal via Wouters vrienden. Mijn vriendinnetjes zijn een bont, mooi clubje meiden maar ze hebben ook iets gemeen: allemaal zijn de lief, eerlijk en hartelijk. Ik kan ze bij vlagen heel veel spreken, maar van iedereen weet ik dat het ook goed is als we dat juist maanden niet doen. Er is een soort vertrouwde basis om onszelf te zijn, zonder ‘moeten’ maar met een relaxte vanzelfsprekendheid. Vriendinnen maken mede wie je bent en ze maken mijn leven heel veel mooier. En ook (of juist?) als aanstaande mama kan ik niet zonder ze.  Misschien is dat het ‘nut’ van de babyshower: de realisatie dat er veel verandert, maar dat je dezelfde persoon blijft en hoe waardevol vriendinnen zijn en blijven. Ik ben heel, heel blij met deze toppers in mijn leven.  Thanks meiden!

Bij de verloskundige: “Kan je nu (eindelijk) voelen hoe ze ligt?”
“Haai Maaike, alles goed?” , verwelkomt verloskundige Esther me terwijl ik de kamer binnenloop.
Het is weer tijd voor de controle van Mimi en mijzelf. In het begin van de zwangerschap kwam ik hier één keer in de vier weken, sinds ik de 20 weken ben gepasseerd mogen we driewekelijks langskomen.  Ik vind controles altijd leuk. Het is even een momentje om stil te staan bij de zwangerschap, Mimi’s ontwikkeling, het wonder in mijn buik.

Na het geeikte kletspraatje over ‘hoe ik me voel’ en het meten van mijn bloeddruk (netjes binnen de perken) mag ik op de bank. Esther begint wat te porren en te duwen in mijn buik. Ze  voelt hoe mijn baarmoeder is gegroeid en meet deze op met een meetlint (“31,5 cm, keurig”).
“Kan je nu ook voelen hoe ze ligt?” Vraag ik onschuldig.  Die vraag stel ik al een poosje, maar tot nu toe was het antwoord steeds “Nee, daarvoor is het nog te vroeg”.  De laatste twee weken voel ik echter van alles uitsteken en prikken in mijn buik, en ik ben mega benieuwd waar welk stukje Mimi zit.  Tot mijn blijde verrassing kan Esther me vandaag eindelijk meer vertellen. “Ja, haar hoofdje ligt richting je bekken, zelfs al een klein stukje erin!” antwoordt ze.

Dat is blijkbaar iets goeds: Mimi ligt de goede kant op. Ze kan echter nog steeds gemakkelijk draaien, dus heel veel zegt het niet. Toch vind ik het leuk, deze nieuwe informatie over Mimi. Nadat we ook nog naar haar hartje hebben geluisterd (Dat “heel goed” klinkt), ga ik blij weer naar huis. Horen dat je kind het ‘goed’ doet, is blijkbaar alles dat je als (aanstaande) moeder wil weten.

Geschreven door

Geef een reactie