Dagboek van een zwangere: week 32

Een paar weken geleden hadden mijn moeder en ik het over de laatste periode van  mijn zwangerschap. “Het gaat nu zo snel”, mijmerde ik. “Het is zo 24 december!”. “En misschien komt ze wel eerder ook”, antwoordde mijn mama nuchter. “Jij en je broertje kwamen allebei al met 38 weken, dus ik gok op 10 december!”.

Owja.. Dat kan natuurlijk ook. De laatste week houdt de komst van Mimi me nogal bezig. Natuurlijk wéét ik wel dat die 24 december een richtlijn is.. Maar wat als ze veel vroeger komt?!

Bevalling met 33 weken
In mijn omgeving ken ik nogal wat verhalen van kinderen die ‘te vroeg’ kwamen. Te vroeg kan variëren van een week of 2 eerder, wat nog netjes binnen de normale range valt, tot echt vroeg. Zo beviel één van mijn liefste vriendinnen, Marlene, al met 33 weken van haar dochtertje. Ze had het de weken ervoor ontzettend druk gehad op haar werk en uitgekeken naar haar zwangerschapsverlof. Doordat ze ervoor nog wat vakantie op kon nemen, ging dat met 33 weken in. Eindelijk even rust en alle tijd voor de laatste voorbereidingen… Not. Na een zwangerschapsverlof van welgeteld één dag diende haar kleine meid zich aan.

Ik weet nog zo goed hoe we twee jaar geleden richting ziekenhuis raceten om haar meisje in de couveuse te bewonderen. Helemaal af, zo mooi, maar nog zo klein… Ik maakte me toen vooral zorgen om de gezondheid van moeder en kind (gelukkig allemaal goed gekomen!). Nu realiseer ik ook dat die plotselinge komst van Marlene’s dochter haar ook overvallen moet hebben. Die verloftijd lijkt me echt het moment om me helemaal ongegeneerd op de zwangerschap te concentreren, lekker te “huismussen” en me voor te bereiden op het aanstaande moederschap. Als dat er niet is ben je ineens, BAM, moeder.  Heftige shit.

Keep calm and stay in my belly
Nu is er helemaal geen reden om aan te nemen dat Mimi over een week al komt, maar ik maak me sinds het passeren van de 30 weken toch wat zorgen.  Straks komt ze veel te vroeg!

“Ik wil niet dat ze eerder komt hoor”, zeg ik savonds op de bank tegen Wout. “Dan ben ik er nog niet klaar voor. We moeten nog naamkaartjes kiezen, een kapstok kopen, haar kleertjes wassen, een babyfoon kopen… En ik wil in mijn verlof nog naar de kapper, fietsen, overdag netflixen en gaan lunchen met mijn moeder en vriendinnen”.

Oké, het zijn allemaal geen onoverkomelijke dingen, maar ik wil ze wel. Bovendien is mijn werk nog steeds superdruk en ben ik de laatste week erg moe. Zo moe dat ik mijn werk eigenlijk nog amper goed kan doen, dus kijk ik echt uit naar mijn verlof. Als Mimi dan ook nog te vroeg komt ben ik helemaal niet uitgerust vóór ze er is. Lijkt me niet echt een lekker begin, aangezien na haar geboorte de echte uitputtingsslag pas schijnt te beginnen.

“Komt allemaal wel goed”, mompelt Wouter met zijn mond vol chips en één oog op de televisie. “Je moet het gewoon van dag tot dag bekijken”.

Jaja. Voor mannen is dat hele verlofgedoe een beetje moeilijk voor te stellen geloof ik.

Relaxt, mama
Ergens heeft hij wel een punt: op het ‘wanneer komt Mimi’ aspect heb ik geen invloed, dus laat ik me maar focussen op het hier en nu. In plaats van alleen maar uit te kijken naar mijn verlof, kan ik er beter voor zorgen dat ik de komende weken wat uitgeruster doorkom. Met iets meer thuiswerken en af en toe een middag vrij kom ik vast ook al een eind. En dan heb ik, wie weet,  toch nu al tijd om wat kinderkleertjes te wassen. Met dat ene neutrale zeepvrije niet prikkelend wasmiddel. Want áls ze dan toch eerder komt… Kan ze in ieder geval dat ene lieve pakje aan!

 

Maaike buik week 32

Geschreven door

Geef een reactie