Dagboek van een zwangere: week 35

Groeit Mimi wel goed?! Deze week laat Mimi me even schrikken als ze op de groeiecho niet al te groot blijkt te zijn. Gelukkig is mijn zwangerschapsverlof dichtbij. Grow Mimi, grow! 

Klein maar fijn
“Je moet je geen zorgen maken hoor!”. Esther kijkt me doordringend aan. “Anders zou ik het ook zeggen en je gelijk doorsturen. Tot nu toe lijkt ze haar eigen curve te volgen en we maken voor de zekerheid over twee weken weer een echo”.

Ik bijt op mijn onderlip om te voorkomen dat ik in tranen uitbarst. Mijn ogen schieten nogmaals naar het scherm, waar de gemiddelde groeicurve van een kindje staat afgebeeld van een moeder met mijn postuur en gewicht. Onderaan de curve, nog net binnen de marges, staat een klein zwart puntje: Mimi.

Onze Mimi groeit niet al te hard. Of beter gezegd: ze is gewoon niet al te zwaar. Al bij de pretecho van twee weken geleden zag ik had haar ‘stipje’ in de grafiek erg laag stond en dat is onveranderd gebleven. Ze is sindsdien wel gegroeid, maar blijft onderaan de marge zitten. Vandaag ben ik 34+3 dagen zwanger en weegt Mimi 2170 gram.

Volgens verloskundige Esther is dat echter nog geen reden voor paniek. Ze heeft net uitgelegd dat het, gezien de slanke bouw van Wouter en mij, heel logisch is dat Mimi geen dikzakje is. Op de echo is te zien dat ze niet zwaar, maar wel lang is, net als haar ouders dus. Maar ondanks Esther haar geruststellende woorden voel ik me ineens heel, heel onzeker. Ik had toch gehoopt dat ze sinds de vorige echo ineens een dikke sprong had gemaakt. En ik heb het gevoel dat haar lage gewicht op de één of andere manier aan mij ligt. Heb ik te hard gewerkt? Te veel gedaan? Te veel snoepjes gegeten? Te veel gestrest?

“Kan ik nog iets doen?” vraag ik daarom bezorgd aan Esther. “Ja, meer rust houden”, antwoordt ze resoluut. “Vaak zien we dat als moeders met verlof gaan, de kinderen ineens nog flink groeien omdat de moeder dan rust kan nemen”.

Dat komt mooi uit, want op het moment van de echo heb ik nog maar twee werkdagen voor de boeg.

We gaan naar huis met een afspraak voor een nieuwe echo op zak. “Gebruik je verlof ook echt om rustig aan te doen. En geen zorgen, ze doet het verder prima!”, drukt Esther me nogmaals op het hart.

Extreem chill verlof
Goed, mijn zwangerschapsverlof wordt dus rustig. Ik heb er eerlijk gezegd ook wel zin in, in rust. Ik ben moe van de aanhoudende werkdrukte en mijn hoofd zit vol. Ook  privé merk ik dat mijn aandacht en  concentratie snel op zijn. Van eerder bevallen vriendinnetjes hoorde ik al dat het verstandig is om in je verlof niet teveel afspraken te maken, omdat je daar de energie niet meer voor hebt. Vond ik dat ooit moeilijk voor te stellen… Nu niet meer. Het lijkt me heerlijk om mijn dagen te vullen met thee, een boek en chocoladepepernoten op de bank, in combinatie met bezoekjes aan de verloskundige, de fysio, rondjes fietsen en de laatste dingen voor kleine Mimi regelen. Zo heb ik nog een hele stapel kleertjes te wassen, moet ik nog luiers inslaan en de adressenlijst voor het geboortekaartje updaten. En dat alles voor het goede doel: het boosten van Mimi haar toekomstige geboortegewicht!

It’s not (only) size that matters…
Ondanks de geruststellende woorden van Esther zijn mijn zorgen om Mimi nog niet helemaal weg. Eenmaal thuis app ik een paar van mijn mama-vriendinnen. Wat wogen hun kindjes bij de geboorte? Moet ik me nou wel of geen zorgen maken? Al snel regent het geruststellende berichtjes. Over grote kindjes, kleine kindjes, vroege en late kindjes. Één ding hebben ze gemeen: ze doen het nu allemaal prima. “Dat echogewicht zegt ook niet alles”, appt een vriendin. “Onze dochter woog bij de geboorte maar 2700 gram, terwijl de schatting 3500 gram was”. Weer een ander vertelt dat haar dochtertje relatief zwaar ter wereld kwam, maar daarna nog flink afviel. Iedereen heeft haar eigen verhaal. Van mijn moeder hoor ik dat ik zelf bij de geboorte maar 3 kilo woog en dat dat helemaal geen probleem was. “2100 gram is zelfs geen slecht geboortegewicht”, zegt ze bemoedigend. Pff.. Gelukkig. Ik voel me gelijk een stuk relaxter. Als mijn omgeving niet paniekt, zal ik dat zelf ook wel niet hoeven doen.

“Het ligt niet aan jou Maaik! Je doet het heel goed!”, stuurt een vriendinnetje nog lief. Ik moet even slikken, want daarmee legt ze de vinger op de zere plek.  Ik wil het zo graag ‘goed doen’ voor Mimi en haar de best mogelijke start geven. De hele ervaring van het zwanger zijn blijft wat mij betreft iets wonderlijks. Mooi, eng, heerlijk, stressvol en bijzonder tegelijk. Overweldigend en tegelijk zo ‘normaal’, omdat over de hele wereld vrouwen zwanger worden, zwanger zijn en kindjes krijgen. Met het ingaan van mijn verlof ga ik nu ook echt de laatste fase van de zwangerschap in. Ik ben benieuwd wat de komende weken nog gaan brengen!

Geschreven door

Geef een reactie