Dagboek van een zwangere: week 39

Hallo week 39, ik wist niet dat ik je ging halen maar daar ben je dan! Dit dagboek is exclusief gewijd aan de kroon op de hele pregnancy experience: De Bevalling. Nee nee, geen zorgen, geen bloederige details (die komen straks, in de evaluatie). Ik ben gewoon bezig met het Hoe, Wat, Waar, Wanneer .  En of mijn bevallingstas nu overal mee naartoe moet.

Hoogzwanger en ready to give birth
Haha. Nu ik op het punt sta een kind ter wereld te brengen, vindt mijn omgeving het volgens mij nog spannender dan ik zelf. “Jeej, dat je nog gekomen bent!’ zei Wouters tante vorige week op een verjaardagsfeestje. “Heb je nu de bevallingstas in de auto staan, voor het geval dat?”

Eerlijk gezegd had ik dat niet. We hadden er voor vertrek wel even aan gedacht, maar aangezien er nog wat ‘last minute’ dingen in de tas moeten (zoals een joggingsbroek die ik nu ook nog gewoon draag) leek het me een beetje onhandig. Dan moet die tas steeds in en uit de auto, gedoe… Bovendien waren we ‘maar’ op 45 minuten rijden afstand van ons huis, dus hadden we vast nog wel tijd om de tas op te halen in case of delivery.

De verjaardag verliep zonder onverwachte bevallingen. Toch zette de vragen me wel aan het denken. Hoe ver kan en wil ik de komende tijd nog van huis? Deze week merk ik voor het eerst dat ik me minder prettig voel bij het idee om ver (lees: meer dan een half uur rijden) van huis te gaan. Terwijl de kans groot is dat het nog uuuren duurt voor ik richting ziekenhuis mag als de eerste signalen van de bevalling zich aandienen.  Maarja: zal je zien dat het bij mij snel gaat en ik ineens lig te bevallen in een onbekend ziekenhuis, zonder mijn ‘eigen’ verloskundige. Bwaa. Ik zet vanaf nu de tas toch maar in de auto. You never know.

Bevalling-Allert
Nu we het er toch over hebben: hoe merk ik eigenlijk überhaupt dat ik bijna ga bevallen? In films beginnen bevallingen altijd met gebroken vliezen en liters vruchtwater. Lekker duidelijk, maar helaas niet heel waarheidsgetrouw: schijnbaar breken maar bij 10% van alle zwangeren spontaan de vliezen voordat de bevalling begint.

Los van de vliezen is de bevalling-allert checklist sowieso nogal karig. De bevalling KAN beginnen met harde buiken, ongesteldheidsachtige krampen en/of het verliezen van de slijmprop (don’t ask.. Ik weet ook niet hoe dat eruit ziet)… Maar dat hoeft niet. Al deze dingen kunnen namelijk ook ‘gewoon zomaar’ een tijdje gebeuren en dan weer stoppen, zelfs al weken voor het begin van de daadwerkelijke bevalling. Dan noemen ze  die krampen ‘oefenweeën’ of ‘voorweeën’.

Hartstikke fijn.

Wanneer is er dan wel echt iets aan de hand? Vorige week besprak ik met de verloskundige Miriam de ‘belinstructie’. Ik moet bellen als de weeën elke 5 minuten komen en dat gedurende minimaal één uur lang. “De weeën?” vroeg ik wantrouwig. “Hoe weet ik nou wanneer ik weeën heb?”

“Geloof me, dat merk je wel”, grijnst Miriam.

Daarnaast moet ik bellen als mijn vliezen breken, omdat Mimi nog niet helemaal ‘vast ligt’ met haar hoofdje in mijn bekken. Daardoor kan de navelstreng “uitzakken” en klem komen te liggen tussen haar hoofd en mijn bekkenbot, wat de bloedtoevoer niet ten goede komt. “Als je vliezen nu breken moet je zo snel mogelijk gaan liggen”, legt de Miriam uit. “Maar je hoeft niet op de grond te gaan liggen bij de Albert Heijn hoor, als het daar gebeurt. Je mag wel eerst naar huis”.

Na deze matig geruststellende woorden concludeer ik maar weer eens dat het krijgen van een kind een slecht planbaar proces is. Dus ik moet er niet te veel bij stil staan en lekker verder gaan met mijn leven. Als Mimi zich aandient zal ik het vanzelf merken. “Zeggen ze” ;-).

Haar kamertje is er in ieder geval klaar voor!

Haar kamertje is er in ieder geval klaar voor!

Even oefenen
Alsof de duvel ermee speelt: deze week heb ik ineens voor het eerst krampen en veel harde buiken. En al heb ik dus geleerd dat dat allemaal nog niks hoeft ze zeggen… Ik vind ze toch wel spannend. Dat gerommel in mijn buik maakt me ineens heel bewust van een feit dat ik tot nu toe nog niet zo voelde: we kunnen elk moment onze Mimi krijgen.

Technisch gezien zijn we er in elk geval klaar voor, want deze week hebben we de laatste les van Samen Bevallen afgerond. Ik ben toch wel blij dat we hebben meegedaan, want we hebben veel geleerd. Zo weet Wouter nu hoe hij mij goed kan laten ademen en dat de kans groot is dat ik tijdens de bevalling niet zo aardig ben. Hij kan er maar op voorbereid zijn.

Kom maar op met die bevalling
“Hoe voelen jullie je? Jullie lijken nog zo relaxt, of is dat schijn?” vroeg één van de medecursisten bij de laatste les. Wouter en ik keken elkaar eens aan. “Ja, dat zijn we ook wel”, antwoordde Wout. Ik knikte. We zijn inderdaad best relaxt en ik zie niet echt op tegen de bevalling. Ergens ben ik zelfs wel nieuwsgierig: na al dat afwachten, voorbereiden en pufjes oefenen voel ik me goed voorbereid. Een beetje zoals voor een belangrijk tentamen: ik heb goed geleerd, dus kom maar op. Al weet ik natuurlijk ook wel dat een beetje puffen en ademen waarschijnlijk weinig gaat helpen bij Heel Veel Pijn. Maar hey, van die pijn kan ik me toch nog geen voorstelling maken, dus dat ga ik vooral ook niet doen.

Die bevalling overleef ik wel. Volgens mij begint het echte werk daarna pas…

Geschreven door

1 Reactie

  • Diana

    Zet hem op straks en geniet nog even flink van die mooie buik.

Geef een reactie