The Mama Experience #1: Kopje onder in het moederschap

Vorige week lazen jullie hoe Mimi alias Lauren ter wereld kwam. Deze week een openhartig dagboekje over de kraamweek. Wat een volslagen bizarre week is dat! Over kraamtranen, moeheid, genieten en verzorgen. Met heel veel liefde, dat dan wel.

Kopje onder in het moederschap
Goedemorgen. Of moet ik zeggen, goedemiddag? Ik ben alle besef van tijd kwijt. Uren, dagen, weken: het zal wel. De eerste tien dagen als moeder zijn als één grote vloedgolf over me heengespoeld en heeft alles wat in mijn pre-mama leven normaal was op de kop gezet.

Waarom vertelt niemand je deze dingen van te voren? Ow wacht, dit is vast wat mensen bedoelen met ‘dat je leven met de komst van een kind heel erg veranderd”. Maar hallo, koekoek: bij ‘heel erg veranderen’ denk ik toch niet aan… dit.

“Jaja”, hoor ik je denken, “Wat is er nou helemaal aan de hand dan?”. Goed, ik zal bij het begin beginnen.

Thuis met baby
Vorige week lazen jullie hoe de transitie van Lauren naar Mimi zich voltrok. Ineens lag ik in het ziekenhuis, uitgeput, ingeknipt (dat valt reuze mee trouwens, merk je niks van) en overdonderd, met een prachtig mooi wonderlijk wezentje naast me in bed. Omdat de dame met een vacuümpomp op haar hoofdje werd geboren, gezien enige haast bij de bevalling door de dalende hartslag, moesten we een nachtje blijven ter observatie. De eerste nacht als ouders brachten we dus door op een ziekenhuiskamer met onze mooie, prachtige, lieve baby… Die de hele nacht huilde. Haar gehuil werd door passerende verpleegsters geweten aan hoofdpijn door de vacuümpomp, totdat om  4 uur ’s ochtends iemand tot een ander inzicht kwam en haar een mini beetje kunstvoeding gaf. Et voila… mevrouw sliep tot 8 uur. Blijkbaar had ze gewoon HONGER en was mijn nog op gang komende borstvoeding niet voldoende voor haar.

Behoorlijk geradbraakt kwamen we de dag erna thuis, met onze bundle of joy in de maxicosi. We zetten de maxicosi, met daarin de slapende Lauren, op tafel en keken elkaar aan. Daar zijn we dan! Thuis, met ons gezin!

“En nu?” Vroeg ik aarzelend aan Wouter. “Halen we haar eruit?” We kijken elkaar twijfelend aan.
“Of zullen we even wachten op de kraamhulp..?” Opperde Wout. “Die komt over 15 minuten al”.

Ik knik opgelucht. Wachten op de kraamhulp klinkt als een plan. Die komt vast met een baby gebruiksaanwijzing. Want je kleine thuis hebben is geweldig… Maar hoe moet dat?

Crazy kraamweek
“Ja meis”, verzucht verloskundige Miriam. “Over de kraamweek bestaan nogal wat verhalen met roze wolken, maar eigenlijk is het helemaal niet leuk”.

Het is dag 5 en Miriam is langsgekomen om mij te checken. Ze staat naast mijn bed en ik huil. Dat huilen doe ik al een tijdje: al een paar dagen eigenlijk.  Ik huil om alles en om niks tegelijk. Het moederschap heeft me compleet overweldigd. Ik ben ontzettend moe, ontzettend trots op Lauren, ontzettend geradbraakt van de bevalling en ontzettend toe aan rust. En juist dat laatste is met een newborn baby in huis ver te zoeken.

Ik had met echt wel gerealiseerd dat een baby een hoop werk is, maar dat het zo allesoverheersend zou zijn dat wist ik niet. Mijn normaal zo georganiseerde leven bestaat nu uit voeden, verschonen en slapen. Lauren bepaalt ons ritme: als zij slaapt, slapen wij ook, of het nou om 7 uur ‘s avonds of om 1 uur ‘s middags is. Daardoor blijft er amper tijd over voor andere dingen. De spaarzame uurtjes dat Lauren slaapt en ik niet worden meestal gespendeerd aan douchen, informatie van de kraamhulp tot ons nemen, bezoekjes van de verloskundige of hielprik mevrouw en soms een beetje kraambezoek.

Maar voor dat kraambezoek hebben we dus eigenlijk amper tijd en ik kan me in de kraamweek ook niet op gesprekken concentreren. Na 10 minuten praten ben ik compleet uitgeput en ga ik van alles door elkaar gooien. Ik vind het daardoor niet eens echt leuk, alleen maar vermoeiend. En dan zijn er ook nog al die onbeantwoorde berichtjes op mijn telefoon. Mijn telefoon, die ik sinds Lauren er is amper heb aangehad omdat ik simpelweg geen tijd heb. Waardoor ik me weer gestrest en schuldig voel. En verdrietig, omdat een paar mensen waar ik het zo van had gehoopt, geen begrip op kunnen brengen voor het feit dat ze even niet langs kunnen komen en dat ik überhaupt geen tijd heb om ze te bellen.

“Ik heb het idee dat ik iedereen teleurstel, maar ik wil gewoon rust.. “ snik ik tegen Miriam.

“Ja en die rust moet je ook nemen”, zegt Miriam sussend. “Soms denk ik dat we jullie beter moeten voorlichten over de kraamweek. Dat het niet alleen maar leuk is, maar gewoon dodelijk vermoeiend. De combi van een baby, je herstel van de bevalling en je hormonen die overhoop liggen is echt pittig. Het wordt beter, echt waar, maar die rust moet je nu zonder schuldgevoel nemen. Als ik je zo hoor ben je veel te veel met de verwachtingen van anderen bezig. Het gaat niet om hen, het gaan om jou en Lauren!”.

Ik ben zo blij met haar lieve woorden dat ik nog veel harder begin te huilen. Miriam klopt me op mijn knie. “Het is echt normaal om je zo te voelen dame! Gooi het er allemaal maar uit! ” Dus huil ik nog even door, op verloskundiges advies.

“Isn’t she lovely, Isn’t she wonderfull”
‘Help!’,  hoor ik je denken, ‘Dat klinkt echt afschuwelijk, Maaike is helemaal van het padje af’.

Nou, de eerste week met Lauren was ik dat inderdaad wel een beetje. Toch was het niet allemaal afschuwelijk. Lauren is namelijk prachtig, doet het geweldig en maakt allemaal onbekende gevoelens in mij los. Bijvoorbeeld: Hoe moe ik ook ben en hoe graag ik ook wil slapen, als Lauren niet bij me in de kamer is dan mis ik haar. Bizar he? Ik heb pas een week een dochter en ik mis haar als ze even niet bij me is! Of deze: als ik langs haar wiegje loop en ze vredig ligt te slapen, krijg ik regelmatig tranen in mijn ogen bij het zien van haar kleine poppengezichtje. Ze is zo klein en zo kwetsbaar. En niet te vergeten: zo mooi (maar ik begrijp dat jullie dat niet serieus nemen, dat zegt iedere moeder over haar kind).  Het is onvoorstelbaar dat dit de Mimi is, die een kleine week geleden nog in mijn buik zat. Sterker nog: dat ze 9 maanden geleden nog niet bestond!  Ik ben heel, heel trots op haar. En ook best wel trots op mezelf. Want dit kleine wonder heb ik toch maar mooi op de wereld gezet!

Doei kraamhulp, hoi dagelijks leven!
Zo slapen, huilen, ploeteren en genieten we de kraamweek door. Dit alles onder toeziend oog van onze kraamhulp Mieke, die goud waard is.  Op de laatste dag dat ze er is vraagt ze: “En, voelen jullie je nu echt ouders?”

Wouter en ik kijken elkaar aan. “Ik weet het niet…” Zeg ik aarzelend. “Want hoe voelt dat? Wat ik wel weet is dat ik me nu al niet meer kan voorstellen dat ze er niet is.”

Mieke kijkt me glunderend aan. “Dat is wat ik wilde horen!” lacht ze. En nadat we met een klein traantje afscheid van haar hebben genomen (owjee, nu moeten we het echt zelf doen!) besef ik hoe waar dat cliché is. Ze is er pas net en mijn leven staat op de kop… Maar ik zou haar nooit, nooit, nooit meer kwijt willen.

Volgende week: Hoe het leven zonder kraamhulp en met minder kraamtranen alweer een heel klein beetje normaler werd.

 

 

Geschreven door

2 Reacties

  • Manja

    Wat een prachtige tekst en heel erg herkenbaar. Ik had hem zo zelf kunnen schrijven zo’n 10 maanden geleden toen mijn dochter net geboren was. Toen dacht ik dat ik nooit meer mezelf zou worden en dat alleen ik deze gevoelens had, maar gelukkig niets is minder waar, bijna elke vrouw heeft dit, maar er wordt veel te weinig over gesproken. En er is niks om je voor te schamen.
    Lekker genieten van de kleine meid en de rest dat komt vanzelf. Geniet van elkaar

    • Maaike de Vries

      Hoi Manja, Dank je wel v oor je reactie! Fijn om te horen dat het herkenbaar is. Ik kom er door deze dingen te schrijven steeds meer achter dat blijkbaar veel moeders hetzelfde ervaren. En dat is ontzettend fijn!
      Part of the deal van het moederschap ;).

Geef een reactie