Maaike

Paardrijden: zolang ik op de grond sta gaat het prima

Ik zucht, bijt nadenkend op mijn onderlip en kijk twijfelend opzij. Daar staat een groot, bruin paard rustig op zijn hooi te kauwen.  Shardon heet hij. Shardon is zich duidelijk van geen kwaad bewust. Af en toe draait hij met zijn oor naar me toe.

“Wat is er nou? “ lijkt hij te zeggen. “Waarom duurt het allemaal zo lang? “

Een volkomen terechte vraag. Ik ben hier namelijk voor mijn wekelijkse uurtje paardrijden, maar voorlopig sta ik nog met beide benen stevig op de grond.

Ik rijd al mijn hele leven paard, en twee jaar geleden heb ik in Nijmegen het paardrijden weer opgepakt. Één keer in de week rijd ik op een paard dat bij ons in de buurt staat. Tot voor kort was dat Rum, een wit-bruin bont gevlekt paardje. Rum is echter na twee jaar samen rijden verkocht, waarna ik het geluk had dat ik het baasje van Shardon tegen het lijf liep. Zij zocht ook een bijrijder, dus nu rijd ik op Shardon.

Wat fantastisch is….Behalve dat ik er eerlijk gezegd verdraaid weinig plezier in heb.

(meer…)

Oh baby baby

Samantha is moeder geworden. Eén van mijn oudste, vertrouwdste, liefste vriendinnen is nu mama van een klein, teer, volmaakt meisje..

Ik vind het schitterend.

Dat is best raar, want eigenlijk zag ik met angst en beven tegen deze ‘wij worden volwassen’ mijlpaal op.

(meer…)

Emoties op het werk

Het is dinsdagmiddag en ik zit met collega Lara in het gras. Voor ons rimpelt het water van een aangelegd vijvertje op de campus. Op het pad achter ons passeren groepjes druk kletsende studenten. Het collegejaar is weer begonnen en dat merken we: het universiteitsterrein is één en al bedrijvigheid. Het mooie weer van de dag drijft studenten en medewerkers naar buiten om in het zonnetje hun lunch op te eten.

Zo ook ons. De levendige sfeer gaat echter grotendeels aan ons voorbij, want wij zijn verwikkeld in een minder luchtig gesprek.

Ik trek met mijn vingers aan een grasspriet. “Mijn vriendin Sanne belde gisteren”. Zeg ik. “Haar moeder is heel erg ziek. Kanker. Ze belde omdat ze de laatste weken erg achteruit gaat. Ik vind het zo erg voor haar…”

Lara kijkt me van opzij aan. “Voor jou ook wel confronterend zeker? “ zegt ze meelevend.

Ik knik. ‘Het is moeilijk om te horen omdat je zo goed weet wat ze nu moet doormaken. Als ik haar hoor praten komt bij mij ook alles weer terug. Dat gevoel van onmacht, onzekerheid, verdriet.. Maar dat hoef ik jou niet uit te leggen he?”

Lara kijkt even weg. “Nee”, zegt ze zacht.

(meer…)

Location, location, location

“Kan ik jullie helpen?” Ik veeg een weerbarstige pluk haar uit mijn gezicht en kijk in de richting waar de stem vandaan komt.
In de deuropening waar we net langs zijn gelopen zit een vrouw achter een bureau. Ze is omringd door papieren en telefoons. Om haar heen doen twee jonge meisjes tikkertje.

“Hm we willen gewoon even rondkijken”, bromt Joris.

De vrouw neemt ons uitgebreid op. “Dat kan natuurlijk, jullie kunnen ook lunchen in onze brasserie.. “ , zegt ze voorzichtig.

“Nou”,bemoei ik me ermee. “We zijn eigenlijk op zoek naar een trouwlocatie”.

Niet te geloven dat ik dit zeg. Maar het is wel zo. We zijn echt op zoek naar een trouwlocatie. Omdat we VERLOOFD zijn en GAAN TROUWEN. Ik werp een glimlachje op Joris, Mijn Verloofde – die nukkig naar de vrouw kijkt, blijkbaar kan hij haar bemoeizucht niet waarderen- en dan naar mijn vinger waar een verlovingsring aan prijkt. Ik begin al helemaal te wennen aan mijn rol van bride-to-be.

(meer…)

Werken: het werkt nog!

Toen ik een poos niet had gewerkt, begon ik me af te vragen of ik überhaupt nog wel wist hoe het moest.
Nu werk ik weer en vraag ik me af hoe mijn leven zonder werk er in vredesnaam uitzag.

Het weekend voor mijn eerste werkdag werd ik bevangen door plankenkoorts.

Ja, natuurlijk had ik gesolliciteerd met als doel een baan te krijgen. Sterker nog: met de vasthoudendheid van een bloedhond had ik me vastgebeten in het Vinden Van Werk. Nu had ik mijn doel bereikt, stond ik op het punt om aan De Baan te beginnen.. En werd ik ineens een beetje zenuwachtig. Want een baan vinden is één ding.. .

“Maar ik weet helemaal niet of nog wel kan werken!” riep ik in het weekend voordat ik moest beginnen tegen Joris. “Ik ben inmiddels best goed geworden in solliciteren, maar werken is weer iets anders he”.

(meer…)

Van werkeloze wereldreiziger naar back at work& bride-to-be!

Trouwen.. Jeetje, trouwen. Wat volwassen.

Ik zit met Twinkel op de bank en draai peinzend aan mijn verlovingsring. Verlovingsring. Mijn hemel, ik heb een verlovingsring om. Joris is nu mijn verloofde. Als ik over twee weken begin met mijn nieuwe werk en mezelf moet voorstellen, kan ik zeggen “Hoi, ik ben Maaike en ik woon samen in Nijmegen met mijn verloofde Joris”. Ik grinnik een beetje onwennig. Dat klinkt gek.

Maar wel leuk gek. Ik ben nooit echt een type meisje geweest dat op haar achtste al nadacht over the perfect wedding. Sterker nog, als kind van gescheiden ouders heb ik een tijdje geroepen dat ik niet wist of ik überhaupt ooit wilde trouwen. Het leek me als tiener een beetje een achterhaald en nietszeggend gebruik. Toen ik ouder werd, werd mijn mening hierover weer wat genuanceerder- Eerlijk gezegd werd mijn mening na de pubertijd over de meeste dingen genuanceerder.

(meer…)

“Ik wil je namelijk iets vragen…”

Verloving

“Schat, luister je überhaupt wel naar wat ik zeg?!”

Geërgerd kijk ik opzij. Joris en ik lopen over een kronkelend paadje tussen weilanden met paarden door. Om ons heen strekken heuvels met bossen zich uit, in de verte kabbelt een beekje.

We zijn een paar daagjes naar de Ardennen. Nu ik ontheven ben van de sollicitatieplicht heb ik nog een paar weken vakantie voordat ik begin aan mijn nieuwe baan. Geld voor een fancy vakantie hebben we niet, maar Joris heeft een paar dagen vrij genomen en daarom zijn we nu in de Ardennen. Met een tent nog wel. Eigenlijk heb ik het niet zo op kamperen. Zoveel gedoe. Sinds kort zijn we echter in het bezit van een heuse “opgooi tent” , die letterlijk binnen 2 seconden staat, dus zijn we daar nu drie nachtjes mee weg. Toch wel heel erg relaxt, deze mini vakantie.

Het is zondagavond en we zijn na het eten nog een rondje aan het wandelen. We hebben vandaag al gewandeld, ijsjes gegeten en “gekookt” op ons één pits gasding. Daarna wilde Joris ineens nog een keer wandelen. Vrij uitzonderlijk, want hij houdt helemaal niet van wandelen, laat staan twee keer op één dag.

(meer…)

Sollicitatie marathon: de ontknoping

Ik pak de telefoon. Mijn hand trilt terwijl ik de cijfers intoets. Tweemaal, driemaal gaat hij over, dan hoor ik een zware mannenstem.

“Dag Rick”, zeg ik moeizaam. “Zoals afgesproken wil ik graag reageren op jullie voorstel. Jullie hebben me een prachtig aanbod gedaan en ik heb er goed over nagedacht… Maar ik ga het niet doen.”

Ho. Stop. Wacht. What?!?!

Voor mijn neus ligt een brief. Met een aanbod. Het bedrijf waar ik De Andere Vrouw tegenkwam wil me in dienst nemen. Biedt een riant salaris. Goede voorwaarden. Leuke baan.

En ja, inderdaad, dat heb ik zojuist afgeslagen.

Waarom? Ben ik gek geworden? Is de sollicitatie stress me naar het hoofd gestegen?

(meer…)

Gefeliciteerd

Ik zit aan tafel. Voor me liggen twee enveloppen. Twee enveloppen waar ik net twee verschillende namen op geschreven heb. De ene is voor Joris. We zijn precies 4,5 jaar samen en ter ere daarvan heb ik een kleinigheidje voor hem gekocht. Met een lief kaartje. Ik houd van kaartjes. Ze geven me een excuus om even stil te staan bij wat iemand voor mij betekent en wat voor goeds ik diegene toewens. In Joris geval; alle liefde van de hele wereld. Vier en een half jaar samen en gelukkiger dan ooit.

In de andere envelop zit een kaartje voor Mireille, papa’s vrouw. Op het kaartje staat een schets van een kat met een pijp in zijn mond. Een pijp zoals papa die altijd had.
Vandaag is papa’s verjaardag.

Voor de tweede maal moeten we zijn verjaardag ‘vieren’ zonder hem.

(meer…)

Solliciteren en De Andere Vrouw

Soms heb ik het gevoel dat ik een te groot gedeelte van mijn leven wachtend doorbreng. Het zal wel inherent zijn aan mijn huidige functie van Sollicitant.

Vandaag zit ik in een bruine leren stoel, pal tegenover een receptie. Bij die receptie heb ik me net gemeld, netjes mijn naam opgeschreven, en daarna ben ik naar deze stoel gedirigeerd.

De receptioniste is uit mijn gezichtsveld verdwenen, maar ik hoor haar nog wel: ergens in een hoekje legt ze hard fluisterend aan iemand uit ‘Dat dat een sollicitant is voor functie X!’.

Mijn hemel, hoe subtiel.

(meer…)