Maaike de Vries

Mama Experience #8: De mommy-back-to-work checklist

Het is zo ver: na 17 weken zwangerschapsverlof, waarvan 12 met baby, is het volgende week afgelopen met de pret. Er gaat weer gewerkt worden. Trending question in mijn omgeving is uiteraard wat ik daarvan vind. Die vraag wordt overigens op 2 manieren gesteld: vrouwen (met name moeders) vragen “Zie je er tegenop?”, terwijl mannen het meestal formuleren als  “Heb je er zin in?”. Ha.

(meer…)

The Mama Experience #7: Als een leeuw

“Hallo! Gefeliciteerd allebei!”. Stralend kijkt de dame ons aan en werpt een blik in de kinderwagen.

Ik lach terug, terwijl ik me ondertussen wanhopig probeer te herinneren wie ze ook alweer is. Haar gezicht komt me wel bekend voor… Owja, de mevrouw van het kadowinkeltje waar we wel eens komen! “Gaat het goed?” Ratelt de dame ondertussen door. “Wat een mooi popje.”

Ze kijkt ons even aan. “Je bent als een leeuw voor ze , he?” glimlacht ze. ‘Veel geluk samen!”

(meer…)

The Mama Experience #6: Life as we knew it

Voordat het moederschap zich aandiende, nam ik me voor dat ik ‘niet zo’n moeder zou worden die nooit meer iets zonder haar kind wil doen’. Dat leek me namelijk niet echt gezond. En ook niet leuk: quality time met manlief of vriendinnen is toch net wat meer quality zonder huilende baby.

(meer…)

Mama Experience #4: En gij zult ervan genieten

Als je iets vaak hoort als new mom, is het wel het woord genieten. Raar eigenlijk. De hele wereld wil dat je geniet van je kind, maar wenst je tegelijk ook lachend sterkte met de slapeloze nachten. Vind ik het moederschap een beetje genieten?

En gij zult ervan genieten
“Hallo! Hoe is het? Lekker aan het genieten samen? “ , roept de buurvrouw die ons op de fiets passeert. Wouter en ik lopen net met frummel in de kinderwagen onze straat weer in na een bezoekje consultatiebureau.

Ik wring mijn chagrijnige gezicht in een lachje. “Jaa, heerlijk!”, glimlach ik.

(meer…)

Mama Experience #3: Onze wilde nachten

“Hey! Waar is ze?” tettert iemand in mijn oor.
Ik schiet overeind. “Huh, wat?”mompel ik slaperig. “Waarom schreeuw je zo?”
Wouter, diegene die mijn slaap zo wreed verstoorde, mompelt nog iets, draait zich om en slaapt verder.

(meer…)

Mama Experience #2: Alles went… Zelfs een baby

Hallo, daar zijn we weer. Vorige week beschreef ik onze turbulente, emotionele kraamweek. Inmiddels zijn we een paar weken verder en is de rust in huis aan het wederkeren. Er wordt minder gehuild (althans, door mij, Lauren doet haar eigen onnavolgbare ding) en het leven voelt weer een klein beetje ‘normaler’. Al brengt elke dag weer nieuwe uitdagingen met zich mee….

(meer…)

The Mama Experience #1: Kopje onder in het moederschap

Vorige week lazen jullie hoe Mimi alias Lauren ter wereld kwam. Deze week een openhartig dagboekje over de kraamweek. Wat een volslagen bizarre week is dat! Over kraamtranen, moeheid, genieten en verzorgen. Met heel veel liefde, dat dan wel.

Kopje onder in het moederschap
Goedemorgen. Of moet ik zeggen, goedemiddag? Ik ben alle besef van tijd kwijt. Uren, dagen, weken: het zal wel. De eerste tien dagen als moeder zijn als één grote vloedgolf over me heengespoeld en heeft alles wat in mijn pre-mama leven normaal was op de kop gezet.

Waarom vertelt niemand je deze dingen van te voren? Ow wacht, dit is vast wat mensen bedoelen met ‘dat je leven met de komst van een kind heel erg veranderd”. Maar hallo, koekoek: bij ‘heel erg veranderen’ denk ik toch niet aan… dit.

“Jaja”, hoor ik je denken, “Wat is er nou helemaal aan de hand dan?”. Goed, ik zal bij het begin beginnen.

Thuis met baby
Vorige week lazen jullie hoe de transitie van Lauren naar Mimi zich voltrok. Ineens lag ik in het ziekenhuis, uitgeput, ingeknipt (dat valt reuze mee trouwens, merk je niks van) en overdonderd, met een prachtig mooi wonderlijk wezentje naast me in bed. Omdat de dame met een vacuümpomp op haar hoofdje werd geboren, gezien enige haast bij de bevalling door de dalende hartslag, moesten we een nachtje blijven ter observatie. De eerste nacht als ouders brachten we dus door op een ziekenhuiskamer met onze mooie, prachtige, lieve baby… Die de hele nacht huilde. Haar gehuil werd door passerende verpleegsters geweten aan hoofdpijn door de vacuümpomp, totdat om  4 uur ’s ochtends iemand tot een ander inzicht kwam en haar een mini beetje kunstvoeding gaf. Et voila… mevrouw sliep tot 8 uur. Blijkbaar had ze gewoon HONGER en was mijn nog op gang komende borstvoeding niet voldoende voor haar.

Behoorlijk geradbraakt kwamen we de dag erna thuis, met onze bundle of joy in de maxicosi. We zetten de maxicosi, met daarin de slapende Lauren, op tafel en keken elkaar aan. Daar zijn we dan! Thuis, met ons gezin!

“En nu?” Vroeg ik aarzelend aan Wouter. “Halen we haar eruit?” We kijken elkaar twijfelend aan.
“Of zullen we even wachten op de kraamhulp..?” Opperde Wout. “Die komt over 15 minuten al”.

Ik knik opgelucht. Wachten op de kraamhulp klinkt als een plan. Die komt vast met een baby gebruiksaanwijzing. Want je kleine thuis hebben is geweldig… Maar hoe moet dat?

Crazy kraamweek
“Ja meis”, verzucht verloskundige Miriam. “Over de kraamweek bestaan nogal wat verhalen met roze wolken, maar eigenlijk is het helemaal niet leuk”.

Het is dag 5 en Miriam is langsgekomen om mij te checken. Ze staat naast mijn bed en ik huil. Dat huilen doe ik al een tijdje: al een paar dagen eigenlijk.  Ik huil om alles en om niks tegelijk. Het moederschap heeft me compleet overweldigd. Ik ben ontzettend moe, ontzettend trots op Lauren, ontzettend geradbraakt van de bevalling en ontzettend toe aan rust. En juist dat laatste is met een newborn baby in huis ver te zoeken.

Ik had met echt wel gerealiseerd dat een baby een hoop werk is, maar dat het zo allesoverheersend zou zijn dat wist ik niet. Mijn normaal zo georganiseerde leven bestaat nu uit voeden, verschonen en slapen. Lauren bepaalt ons ritme: als zij slaapt, slapen wij ook, of het nou om 7 uur ‘s avonds of om 1 uur ‘s middags is. Daardoor blijft er amper tijd over voor andere dingen. De spaarzame uurtjes dat Lauren slaapt en ik niet worden meestal gespendeerd aan douchen, informatie van de kraamhulp tot ons nemen, bezoekjes van de verloskundige of hielprik mevrouw en soms een beetje kraambezoek.

Maar voor dat kraambezoek hebben we dus eigenlijk amper tijd en ik kan me in de kraamweek ook niet op gesprekken concentreren. Na 10 minuten praten ben ik compleet uitgeput en ga ik van alles door elkaar gooien. Ik vind het daardoor niet eens echt leuk, alleen maar vermoeiend. En dan zijn er ook nog al die onbeantwoorde berichtjes op mijn telefoon. Mijn telefoon, die ik sinds Lauren er is amper heb aangehad omdat ik simpelweg geen tijd heb. Waardoor ik me weer gestrest en schuldig voel. En verdrietig, omdat een paar mensen waar ik het zo van had gehoopt, geen begrip op kunnen brengen voor het feit dat ze even niet langs kunnen komen en dat ik überhaupt geen tijd heb om ze te bellen.

“Ik heb het idee dat ik iedereen teleurstel, maar ik wil gewoon rust.. “ snik ik tegen Miriam.

“Ja en die rust moet je ook nemen”, zegt Miriam sussend. “Soms denk ik dat we jullie beter moeten voorlichten over de kraamweek. Dat het niet alleen maar leuk is, maar gewoon dodelijk vermoeiend. De combi van een baby, je herstel van de bevalling en je hormonen die overhoop liggen is echt pittig. Het wordt beter, echt waar, maar die rust moet je nu zonder schuldgevoel nemen. Als ik je zo hoor ben je veel te veel met de verwachtingen van anderen bezig. Het gaat niet om hen, het gaan om jou en Lauren!”.

Ik ben zo blij met haar lieve woorden dat ik nog veel harder begin te huilen. Miriam klopt me op mijn knie. “Het is echt normaal om je zo te voelen dame! Gooi het er allemaal maar uit! ” Dus huil ik nog even door, op verloskundiges advies.

“Isn’t she lovely, Isn’t she wonderfull”
‘Help!’,  hoor ik je denken, ‘Dat klinkt echt afschuwelijk, Maaike is helemaal van het padje af’.

Nou, de eerste week met Lauren was ik dat inderdaad wel een beetje. Toch was het niet allemaal afschuwelijk. Lauren is namelijk prachtig, doet het geweldig en maakt allemaal onbekende gevoelens in mij los. Bijvoorbeeld: Hoe moe ik ook ben en hoe graag ik ook wil slapen, als Lauren niet bij me in de kamer is dan mis ik haar. Bizar he? Ik heb pas een week een dochter en ik mis haar als ze even niet bij me is! Of deze: als ik langs haar wiegje loop en ze vredig ligt te slapen, krijg ik regelmatig tranen in mijn ogen bij het zien van haar kleine poppengezichtje. Ze is zo klein en zo kwetsbaar. En niet te vergeten: zo mooi (maar ik begrijp dat jullie dat niet serieus nemen, dat zegt iedere moeder over haar kind).  Het is onvoorstelbaar dat dit de Mimi is, die een kleine week geleden nog in mijn buik zat. Sterker nog: dat ze 9 maanden geleden nog niet bestond!  Ik ben heel, heel trots op haar. En ook best wel trots op mezelf. Want dit kleine wonder heb ik toch maar mooi op de wereld gezet!

Doei kraamhulp, hoi dagelijks leven!
Zo slapen, huilen, ploeteren en genieten we de kraamweek door. Dit alles onder toeziend oog van onze kraamhulp Mieke, die goud waard is.  Op de laatste dag dat ze er is vraagt ze: “En, voelen jullie je nu echt ouders?”

Wouter en ik kijken elkaar aan. “Ik weet het niet…” Zeg ik aarzelend. “Want hoe voelt dat? Wat ik wel weet is dat ik me nu al niet meer kan voorstellen dat ze er niet is.”

Mieke kijkt me glunderend aan. “Dat is wat ik wilde horen!” lacht ze. En nadat we met een klein traantje afscheid van haar hebben genomen (owjee, nu moeten we het echt zelf doen!) besef ik hoe waar dat cliché is. Ze is er pas net en mijn leven staat op de kop… Maar ik zou haar nooit, nooit, nooit meer kwijt willen.

Volgende week: Hoe het leven zonder kraamhulp en met minder kraamtranen alweer een heel klein beetje normaler werd.

 

 

Doei zwangerschap…Hallo dochter!

Hoi allemaal, het was hier even stil… Omdat ik een beetje werd afgeleid door de komst van een kleine dame. De komst van ONZE kleine dame!  Haar komst brengt een stortvloed van emoties, gebroken nachten en tijdgebrek met zich mee, waardoor ik zoveel te vertellen heb en zo weinig tijd om alles  op te schrijven. Maar ik ga een begin maken. En dat verhaal begint, natuurlijk, bij de dag waarop ik moeder werd… (geen zorgen, ik heb de enge details weggelaten)

Hoe De Bevalling dan toch echt begon
We weten allemaal hoe het verhaal van een moeder begint… Voor er een baby komt, is er eerst een bevalling. Naar die bevalling leefde ik al een poosje toe, zoals mijn zwangerschapsdagboeken getuigen. Woensdag 21 december gingen we naar bed. Ik had er net wat heerlijke rustige uurtjes slaap opzitten, toen ik rond 3 uur ‘s nachts werd ik wakker werd met kramp in mijn buik. Nu had ik de hele week al regelmatig kramp, dus ik besteedde er niet al te veel aandacht aan en probeerde weer te gaan slapen.

Dat lukt niet: een uur lang lig ik te doezelen en te wachten op die krampen (voor allen die wel vrouw zijn, maar nog nooit bevallen: een soort ongesteldheidskramp XL). Na een uur heb ik door dat er een ritme in de krampen zit. Ik maak Wouter wakker. “Schat, ik heb weeën, maar voor hetzelfde geld zijn het weer voorweeën”, fluister ik. “Dus geen idee of het nu echt gaat beginnen of niet. Ga maar weer slapen.”. Wouter mompelt iets en draait zich op zijn andere zijde. Hij lijkt nog niet al te gealarmeerd. Logisch ook, met al die valse alarmen van mij. “ Het zou eigenlijk wel handig zijn als mijn vliezen braken ofzo”, voeg ik er nog aan toe. “ Dan weet ik tenminste zeker dat Het Begint”.

Twee minuten later draai ik me om… En voel ik een plop en ´vloesch’(sorry, minder plastisch valt het niet te omschrijven). “Schat! Mijn vliezen zijn gebroken!” roep ik half verrukt, half bang. Wouter denkt een halve seconde lang dat ik een grapje maak, laat het nieuws even bezinken en staat dan naast het bed.

Hartslag van moeder en dochter: check
Daarna gaat alles in een sneltreinvaart. We concluderen dat het vruchtwater dat we zien bruinig is, wat betekent dat Mimi erin heeft gepoept. Ik schrik: poep in het vruchtwater kan betekenen dat Mimi het niet goed maakt. Het betekent ook dat mijn bevalling ‘medisch’ wordt: ik moet bevallen in het ziekenhuis onder supervisie van een gynaecoloog. Wouter belt de verloskundige, die meteen komt en onze diagnose bevestigt. We moeten de auto in en direct naar het ziekenhuis.

Om half 5 in de ochtend strompelen we het ziekenhuis binnen. Ook hier gaat alles snel: men draagt me op te gaan liggen op een bed, Mimi en ik krijgen een hartslagmeter om en er worden wat checks gedaan. Gelukkig: alles blijkt er goed uit te zien voor ons beiden. Vervolgens worden we achtergelaten op de kamer, samen met onze verloskundige Miriam (die officieel niks meer mag doen, maar zo lief is om te blijven en mij een beetje aan te moedigen) piepende hartslagmeters en steeds heftiger wordende weeën. Omdat ik aan de hartslagmeter lig kan ik moeilijk van het bed af en daardoor al mijn “Samen Bevallen” houdingen niet in de praktijk brengen. Beetje jammer. De ademhalingsoefeningen blijken echter wel handig te zijn om de ergste weeën op te vangen.

Zo komen we de daarop volgende uren door. Net als ik begin te denken dat het toch wel serieus veel pijn doet en ik er niet veel zin meer in heb, komt er weer een check en goed nieuws:  Ik heb volledige ontsluiting (which means: de baarmoedermond staat ver genoeg open om Mimi te lanceren) en daarmee toe aan de laatste fase van de bevalling!

De spannende slotfase
“Ow my god, ik ga zo mijn kind zien”, schiet er door me heen. Na al die maanden van afwachten is het nu zo ver en ergens kan ik nog steeds niet geloven dat er zo meteen een echte baby uit mijn buik komt. Veel tijd om daarover na te denken heb ik niet, want gelijk na de volgende wee ontstaat er paniek in mijn kamer. Mimi’s hartslag daalt teveel tijdens de wee en komt daarna ook niet meer op het oude niveau. De kamer vult zich razendsnel met mensen (verloskundige, gynaecoloog in opleiding, echte gynaecoloog, kinderarts), ik krijg opdrachten toegeworpen en worden wat hulpmiddelen in de strijd gegooid. Ik laat alles over me heen komen en doe braaf wat me wordt opgedragen. Ondanks de vele mensen in de kamer ben ik zelf rustig: iedereen lijkt te weten wat ze moeten doen en zijn bezig met onze Mimi.

Doei Mimi, hallo.. Lauren!
En dan, na een bevalling van zes uurtjes, is ze er: ik voel van alles verschuiven vanbinnen (een kind krijgen kan echt onmogelijk gezond zijn) en dan wordt er een warm bundeltje op mijn buik gelegd. Het plakt, het schreeuwt en ik ben verbijsterd. Een baby, een best wel grote baby ook nog! Waar heeft zij zich al die maanden in mijn bescheiden buikje verstopt?

Terwijl om ons heen mensen weer de kamer verlaten, inclusief hun couveuzekarren, tangen, spuiten en andere entourage (“De baby huilt, dus het zal wel goed zijn”), kijk ik omlaag naar een rood aangelopen bolletje en twee samengeknepen blauwe oogjes. Ze is één en al leven en verontwaardiging, hoe ze daar hikkend en snikkend op mijn buik ligt.

En ik kijk en kijk en ik denk een paar dingen tegelijk:
“Het is een baby! En ze leeft!”
“Ze is wel een beetje vies en bloederig”
“Thank god, die bevalling is voorbij. Maar het viel eigenlijk best mee zeg, lekker snel!”
“Ik heb echt enorme dorst”
“Hee, ik ben aan het huilen, en Wouter ook”

Ik wist niet dat ik op dit moment suprême zulke aardse dingen kon denken. Maar terwijl al dat tegelijk voorbij raast in mijn hoofd, is er één gedachte die overheerst: “Hallo kleine meid… Je bent er pas net en ik houd nu al van je. En dat zal ik altijd doen”

Is die vertedering, verwondering en liefde dan wat ze bedoelen met “moedergevoel”?

Ineens is er geen conceptuele Mimi meer, maar onze eigen meisje Lauren. En daar,  op 22 december om 09:57 uur in het ziekenhuis, begint de eerste dag van mijn leven als moeder.

In het vervolg lezen jullie hoe het ons in de kraamweek vergaat en  hoe de wereld  met de komst van Lauren ineens compleet op de kop staat.

De eerste en de laatste babyfoto
Ow, trouwens: om Lauren voor te stellen, komt er bij deze blog een foto van haar. Dit is echter ook gelijk de laatste: de volgende blogs zien jullie ongetwijfeld nog plaatjes van mij, Wouter en andere babystuff, maar de dame zal niet (vaak) herkenbaar in beeld komen.  Lauren heeft namelijk niet gevraagd om een bloggende moeder en ik wil voorkomen dat ze straks tig keren op internet te vinden is. Daarbij blijft mijn blog, mijn blog, en geen “ik gooi je dood met kinderfoto’s” blog.  Ik blog over mijn leven, niet over Laurens leven. En hoewel het moederschap nu vast en zeker een belangrijk onderwerp wordt, blijven dat mijn gevoelens en mijn verhalen. Vandaar. Maarre… Mooi is ze he?  😉