Maaike de Vries

Dagboek van een zwangere: week 40 (kerstspecial!)

Bijna niet meer zwanger en bijna een nieuw jaar: in dit dagboek kijk ik alvast even terug. Op mijn zwangerschap en op 2016. Ik voel me heel vredig en kerstig, mede dankzij alle lieve mensen om ons heen. In blijde verwachting op allerlei moois, merry x-mas!

Een baby krijg je niet alleen
Pfoei, dit zijn nu dus wat ze noemen “de laatste loodjes”. Of nouja, zo zie ik het zelf in ieder geval, er zijn ook mensen die het vanaf week 30 al over laatste loodjes hebben. Anyway: we zijn er bijna.

Dat merken niet alleen wij, maar de mensen om ons heen. Nou waren familie en  vrienden gedurende mijn hele zwangerschap al super betrokken, maar ik merk deze week iets bijzonders op. Iedereen is zo… lief. Gewoon lief. Lief in de vorm van een paar spontane kaartjes die ik krijg om me succes te wensen in deze laatste weken of dagen. Lieve appjes waarin vriendinnen zeggen dat ze het ook spannend vinden. Lief dat die ene vriend spontaan met een fles alcoholvrije bubbels voor de deur staat om op Mimi te proosten. Lief dat onze moeders niet meer de deur uit durven zonder telefoon en dat mijn mams de laatste keer dat ik haar zag bij vertrek een beetje geëmotioneerd zei: “De volgende keer dat ik je zie is het met baby!’. Lief dat een van mijn beste vriendinnetjes al drie keer spontaan eten is komen brengen. Gewoon, zomaar… Omdat ze lief is.

“Je zult merken dat je de baby niet alleen krijgt”, zei onze Samen Bevallen mevrouw in de laatste les. “In deze laatste periode doet jullie hele omgeving een stapje dichter naar jullie toe”. En zo voelt het ook echt. Ik vind het heel fijn, want niemand is bemoeizuchtig. Iedereen is gewoon… warm, begripvol en LIEF.

Ik zou er nog sentimenteel van worden, zo vlak voor de kerst.

Papa en mama kerstedition

Kerstkindje oehlala
Speaking of which: die kerstdagen komen nu rap dichterbij. Zou Mimi dan toch écht een kerstkindje worden? Ik schijn als aanstaande moeder een gevoel te moeten hebben over wanneer ze komt, maar dat gevoel zwabbert alle kanten op. Ze zou prima met kerst kunnen komen… Maar ook ervoor of erna. Mocht je je afvragen wat mijn voorkeur heeft: het maakt me nog steeds niks uit. Ze komt maar als ze er zin in heeft, elke datum heeft zo z’n charme. Volgens de verloskundige is het met kerst ‘erg gezellig om te bevallen in het ziekenhuis’, dat is in ieder geval een goed vooruitzicht.  Zouden we dan ook extra lekker eten krijgen? Of heeft zoiets niet echt prioriteit tijdens een bevalling…

Afscheid van de zwangerschap
Als ik in mijn pre-zwangere periode- je zou het ook de eerste 29 jaar van mijn leven kunnen noemen- iets hoorde over ‘het missen van het zwanger zijn’, klonk me dat vrij onzinnig in de oren. Je bent immers toch zwanger om een kind te krijgen, dus common girl, focus op dat eindresultaat.

Je voelt ‘m al aankomen… Ik snap het nu. Nu mijn dagen met Mimi in de buik geteld zijn, sta ik ineens extra bewust stil bij mijn ‘zwangere gevoel’. Ik vind zwanger zijn bijzonder. Ik ben me er al 9 maanden heel erg bewust van dat ik niet alleen ben. Dat ik verantwoordelijk ben voor een leventje in mijn buik. Dat groeit en bloeit en afhankelijk is van mij.

Omdat ik geen geboren oermoeder ben met een levenslange diepe kinderwens, had ik niet verwacht dat ik zo van mijn zwangerschap zou genieten. Vooraf zag ik vooral ook nadelen, met niet in de laatste plaats het verliezen van mijn figuur. Ja, erg oppervlakkig, I know, maar zo was het wel. Dik worden heeft nooit hoog op mijn verlanglijstje gestaan. En inderdaad: ik ben inmiddels 17 kilo aangekomen en mijn bovenbenen zijn niet zo charmant op dit moment, maar het boeit me maar weinig. Waarschijnlijk ook omdat ik ervan uitga dat het tijdelijk is, die kilo’s zijn er vast zo weer af.

Wat ik vooraf niet zag aankomen, is de intensiteit waarmee ik mijn zwangerschap heb beleefd. Dat mijn levensgeluk de afgelopen 9 maanden in hoge mate werd bepaald door de status van de baby. Hoe zenuwachtig ik kon zijn voor een echo, hoe euforisch als alles goed bleek te zijn. Misschien is dit ook gedeeltelijk ingegeven door de miskraam die ik vorig jaar had? Ik wist inmiddels dat goed nieuws niet vanzelfsprekend is.

Zwanger zijn maakte mijn wereld kleiner. Hoe verder in de zwangerschap, hoe meer ik met de baby, ons gezinnetje en mezelf bezig was. Voor de zwangerschap was ook dat een schrikbeeld van mij: “de navelstarende moeder”. Maar ik wist toen nog niet hoe sterk de invloed van hormonen zijn, die de buitenwereld filteren. Zeker deze laatste weken zit ik voor mijn gevoel in een lekkere, wollige, roze bubbel, waarin ik me kan vermaken met de meest truttige huismusdingen. Wonderlijk, maar ook heel lekker. De wereld is ineens zo overzichtelijk, de prioriteiten zo duidelijk. Want wanneer doe je nou 5 weken lang precies waar je zelf zin in hebt, en dan ook nog voor een goed doel (babygroei)?

Back to life, back to reality
En nu is het bijna voorbij, dat zwanger zijn. Straks is mijn buik leeg en ons wiegje vol. Dan breekt er een nieuwe periode aan. Het begin van iets onbekends. Iets moois. Het leven als moeder, het leven als gezin. Ik denk dat ik Mimi ga missen in mijn buik. Haar bewegingen en gefriemel, dat ik inmiddels zo goed ken. Ergens wil ik haar nog een poosje bij me houden en niet delen met de wereld. Mijn baby! (Help, zou ik dan toch zo’n overbeschermende mama worden?)

Van de andere kant heb ik ook wel zin in het oppakken van mijn eigen leven. Om straks weer lekker te kunnen sporten en bewegen. Te kunnen shoppen, uren door de stad lopen, te kunnen eten wat ik wil. Een wijntje drinken, op mijn buik te kunnen liggen. Me weer mezelf te voelen en niet alleen maar ‘zwanger’.

Gek: ik verlang nu vooral terug naar dingen doen uit mijn oude leven, maar dat leven komt in die vorm niet meer terug. Na de zwangerschap begint het leven met Mimi.

De komst van een nieuw jaar gaat bij  mij vaak gepaard met grote veranderingen. Zo begon ik in januari 2012 aan mijn eerste baan (doei studentenleven!), in januari 2014 vertrokken Wouter en ik 3 maanden op wereldreis naar (Zuid) Amerika (the best we ever did) en januari 2016 begon met een nieuwe baan (voor mij) en een nieuwe woonplaats (voor ons).

Dit nieuwe jaar is het begin van ons leven als papa en mama. Wat een bijzonder, spannend, prachtig vooruitzicht.

Fijne kerstdagen!!!

 

Dagboek van een zwangere: week 39

Hallo week 39, ik wist niet dat ik je ging halen maar daar ben je dan! Dit dagboek is exclusief gewijd aan de kroon op de hele pregnancy experience: De Bevalling. Nee nee, geen zorgen, geen bloederige details (die komen straks, in de evaluatie). Ik ben gewoon bezig met het Hoe, Wat, Waar, Wanneer .  En of mijn bevallingstas nu overal mee naartoe moet.

(meer…)

Dagboek van een zwangere: week 38

Week 38 van de zwangerschap alweer! Met de rap naderende due date probeer ik me fysiek en mentaal voor te bereiden op Mimi’s komst…Maar hoe?  Nou, ik weet inmiddels dat het lakken van mijn teennagels daar niet aan bijdraagt..

(meer…)

Dagboek van een zwangere: week 37

Waar blijft de tijd!? Deze week moet ik er toch echt aan geloven: Mimi mag officieel vanaf dit weekend geboren worden! Maarre liever  niet, want we zijn er nog helemaal niet klaar voor…

Ze komt (bijna), ze komt (bijna), die lieve kleine Mimi
Ow my. Wat gaat de tijd ineens snel! Maar dan echt: morgen ben ik precies 37 weken zwanger EN MAG MIMI DUS KOMEN. Ik kan dat nog niet helemaal bevatten. Voor mijn gevoel heb ik pas net verlof en nu kan ik dus al elk moment een dochter krijgen. Oké, ‘al’ is misschien een beetje relatief aangezien ik reeds 37 weken naar  dit moment toe leef, maar toch voelt het zo.

(meer…)

Dagboek van een zwangere: week 36

In mijn wekelijke zwangerschapsdagboek geef ik een inkijkje in mijn leven als mom-to-be.  Deze week verwonder ik me over de ouderwetse kijk van sommigen op het ouderschap (ja, ik blijf echt 4 dagen werken ja!).  En ik duik in de wereld van de babykleertjes: hoeveel van welke maat heeft zo’n baby eigenlijk nodig?

(meer…)

Dagboek van een zwangere: week 35

Groeit Mimi wel goed?! Deze week laat Mimi me even schrikken als ze op de groeiecho niet al te groot blijkt te zijn. Gelukkig is mijn zwangerschapsverlof dichtbij. Grow Mimi, grow! 

Klein maar fijn
“Je moet je geen zorgen maken hoor!”. Esther kijkt me doordringend aan. “Anders zou ik het ook zeggen en je gelijk doorsturen. Tot nu toe lijkt ze haar eigen curve te volgen en we maken voor de zekerheid over twee weken weer een echo”.

Ik bijt op mijn onderlip om te voorkomen dat ik in tranen uitbarst. Mijn ogen schieten nogmaals naar het scherm, waar de gemiddelde groeicurve van een kindje staat afgebeeld van een moeder met mijn postuur en gewicht. Onderaan de curve, nog net binnen de marges, staat een klein zwart puntje: Mimi.

(meer…)

Opa, dat word je!

Hoe ver je gaat, heeft met afstand niks te maken. Hoogstens met de tijd… (Blof – Omarm)

Het is alweer 3,5 jaar geleden dat ik je voor het laatst zag. Dat ik je voor het laatst kon horen lachen, kon aanraken, kon voelen. De laatste tijd lijkt het oneindig lang geleden.

(meer…)

Dagboek van een zwangere: week 34

 Je zal maar 34 weken zwanger zijn, dertig worden en moeten constateren dat je kont op die van een bejaarde lijkt… Welcome to the thirties!

Blubberende bejaardenkont
“Niet schrikken”, zegt Liesbeth terwijl ze massageolie uitsmeert over mijn heup. “Maar je krijgt aan deze kant putten”.

“Putten??” herhaal ik heel erg geschrokken.

“Ja, je spieren vallen in omdat je ze te weinig gebruikt. Ik kan wel zien dat dit je pijnlijke kant is, want rechts had je ze niet”.

(meer…)

Dagboek van een zwangere: week 33

Dagboek van zwangere week 33! De week dat Wouter mij en Mimi verlaat en ik een single mom word. What?! Ja, nouja, lees zelf maar.. 😉

Single mom
‘Is er iets?” vraag ik aan Wouter. We zijn onderweg naar een feestje van vrienden en hij is ongewoon stilletjes. Er lijkt iets in de lucht te hangen wat ik niet goed kan duiden. ‘Nee hoor.. of ja, eigenlijk wel’, antwoordt hij nu terwijl hij de auto stilzet voor onze bestemming. ‘Ik vind dat het zo niet meer werkt tussen ons. Eigenlijk heb ik er sowieso geen zin meer in, ik denk dat we er beter mee kunnen stoppen’. Zonder me verder nog aan te kijken slaat hij de autodeur open en loopt hij weg, door de voordeur waarachter het feestje zich bevindt.

(meer…)

Dagboek van een zwangere: week 32

Een paar weken geleden hadden mijn moeder en ik het over de laatste periode van  mijn zwangerschap. “Het gaat nu zo snel”, mijmerde ik. “Het is zo 24 december!”. “En misschien komt ze wel eerder ook”, antwoordde mijn mama nuchter. “Jij en je broertje kwamen allebei al met 38 weken, dus ik gok op 10 december!”.

Owja.. Dat kan natuurlijk ook. De laatste week houdt de komst van Mimi me nogal bezig. Natuurlijk wéét ik wel dat die 24 december een richtlijn is.. Maar wat als ze veel vroeger komt?!

(meer…)