BatsApp en echte vriendschap

De meeste wijsheid vind je in de kroeg, blijkt ook vanavond weer.

Sanne, Sylvie, Geert en ik zitten met z’n vieren knusjes om een houten tafel in een bruine kroeg. Als vanouds in onze studentenstad Wageningen. Ik hou van Wageningen. En van mijn vrienden. Met onze hoofden dicht bij elkaar ouwehoeren we over bier, werken, ons seksleven, ouder worden en WhatsApp.

Bennie is er vanavond niet bij, maar WhatsApp en de bijbehorende stress is desondanks een dankbaar thema voor grappen. We komen tot de geniale conclusie dat seks goed is tegen stress en dat een app groep waarin het gaat over seks, best een BatsApp kan heten.

Nog nalachend over deze geniale grap leunen we achterover, als Sylvie met een klein stemmetje zegt: “Ik moet jullie iets vertellen.”

Zachtjes horen we haar zeggen dat het niet goed gaat met haar vader, die al langer kwakkelt met zijn gezondheid. We luisteren gespannen toe hoe ze vertelt over onderzoeken, prognoses, verminderd kunnen en de onzekerheid over hoe het nu verder gaat.

Ik hoor haar praten en ga zelf terug in de tijd. Deze wereld ken ik, helaas, verdomd goed.

Ik zie mijn lieve vriendinnetje dapper vertellen en mijn hele hart gaat naar haar uit. Niks of niemand kan je voorbereiden op de onzekere periode die komen gaat. Niemand kan je beschermen tegen de onmacht en de pijn. Een dierbare te zien vechten tegen iets onafwendbaars is een afschuwelijk, eenzaam proces.

“Je weet dat we er voor je zijn he meissie? ‘ Zegt Geert. “Als je wil praten, iets kwijt wil.. Je geeft maar een gil”

Sylvie schenkt hem een dankbaar lachje. “Dat weet ik. Maar vaak valt er zo weinig te zeggen, behalve ’het is kut’ “

Dat is helemaal waar. Hoe goed bedoeld ook… Ik werd toen mijn vader ziek was soms gek van alle vragen. Het ‘moeten praten’, terwijl er niks te zeggen valt.

We praten met elkaar over wat dan wel fijn is en concluderen dat vaak gewoon horen dat iemand meeleeft of aan je denkt al genoeg is. Bij voorkeur zonder vragen te stellen, maar wel ruimte gevend om te praten als je dat zelf wil.

Ik kijk naar de gezichten van mijn bijzondere vrienden en bedenk me hoe ongelofelijk veel steun ik van ze heb gehad het afgelopen jaar. Hun berichtjes, kaartjes, vanzelfsprekende aanwezigheid op de uitvaart en alle keren dat ze bij me op de bank zaten… Ze sleepten me er doorheen.

“Weet je Sylvie..” zeg ik zacht. “Ik weet één ding.. Jij gaat die steun ook voelen. Het maakt de situatie niet beter, maar het helpt je wel”

We kijken elkaar even aan in een verdrietig soort verbondenheid.

Dan knipoogt Sanne: “En als dat dan allemaal niet helpt… Dan is er altijd nog BatsApp!”

We lachen en de verdrietige sfeer is weg. Vrienden maken je wereld. En zo lang je met ze kan huilen en ook kan lachen… Kan je alles aan.

Geschreven door

3 Reacties

  • Estelle

    Zo ontzettend mooi, raak en waar! Je weet exact te vangen waar het om gaat. Het leven kan oneerlijk zijn, maar tegelijk ook erg bijzonder!

  • Laurien

    <3

  • Marijke

    Zo is het helemaal Maaik! Prachtig beschreven. Zo waardevol om zulke vrienden heel dichtbij te hebben…

Geef een reactie