Bride-to-be-diary #11 Vaders en dochters

Trouwen is mooi, bijzonder, leuk. En confronterend. Bijvoorbeeld als het gaat om mensen met wie je je trouwdag graag had willen delen, maar die er niet meer zijn. In deze bride-to-be-diary lees je hoe ik aan de praat kom met een trotse vader over de trouwdag van zijn dochter. En hoe hij me, juist door geen blad voor de mond te nemen, een mooi kado doet..

“Oh, ga je trouwen? Mijn dochter is vorig jaar ook getrouwd!”

Frits kijkt me stralend aan. We hebben net een bespreking afgerond en ik heb hem verteld dat hij op het vervolg even zal moeten wachten, omdat ik er eind mei een paar weken niet ben.

“Volgens mij is ze van jouw leeftijd!” vervolgt Frits.

“Hoe oud is ze dan? Ik ben achtentwintig” antwoord ik, terwijl ik wat papieren bij elkaar veeg.

“Zevenentwintig jaar is ze. Ze trouwden in Italië. Echt een hele mooie dag. Ik vond het als vader heel bijzonder om mee te maken. Ik bedoel, de geboorte van je dochter is al heel bijzonder, maar daarna is dit toch wel één van de meest bijzondere momenten ..”

Ik knik wat. Ja, ik kan me heel goed voorstellen dat dat bijzonder is.

Net als dat ik het bijzonder k*t vind dat mijn vader onze trouwdag moet missen.

Maar dat ga ik natuurlijk niet aan Frits vertellen.

Frits weet niet dat mijn vader dood is. Misschien maar goed ook, anders zou hij zich ongemakkelijk gaan voelen om zijn verhaal te doen. Terwijl ik het juist zo leuk vind om hem zo enthousiast te zien vertellen.

Frits heeft ondertussen op zijn i-pad wat foto’s tevoorschijn getoverd. Al pratend laat hij me trots zijn dochter zien. Een prachtige, donkerharige dame in een mooie witte jurk lacht me toe. Frits is terecht een trotse vader. Bij een foto waar hij samen met zijn dochter op staat, stopt hij even.

Ik kijk mee. Op de foto, genomen in een klein Italiaans straatje, loopt de bruid aan de arm van haar vader. Zij lacht mooi, maar de blik in de ogen van haar vader is onbetaalbaar.

“Dat moet een speciaal moment voor jullie zijn geweest”, zeg ik ontroerd.

“Ja..” verzucht Frits. “Dat was het zeker. Het is echt speciaal om je dochter weg te mogen geven. Zeker als je een goede band hebt met je dochter. Een band tussen een vader en dochter is toch iets unieks. Heb jij een goede band met je vader? “

Hij kijkt me gretig aan. Zijn hoofd is nog in Italië, waar hij vorig jaar die prachtige dag beleefde met zijn mooie familie. En zijn mooie dochter.

Ik slik.

Wat moet ik nou antwoorden? Ik wil dit moment niet verpesten, maar ook niet liegen. En deze vraag is moeilijk te omzeilen.

“Ja, ik heb zeker een goede band met mijn vader”, zeg ik voorzichtig. “Maar hij is helaas twee jaar geleden overleden”.

Mijn antwoord valt als een baksteen tussen ons in. Ik zie Frits slikken. “Oh, oh” . mompelt hij.

Ik praat er snel overheen. Stel nog wat vragen, probeer het lampje weer aan te krijgen. Volgens mij lukt het ten dele, maar na afloop voel ik me toch een beetje sip.

Ik wil niet dat Frits zich bezwaard voelt om mij over het huwelijk van zijn dochter te vertellen.Ik vond zijn verhaal heel mooi en ik vond zijn manier van vertellen aandoenlijk.

Zo zou mijn vader zich ook voelen, als hij er nog was. Als hij gezond was en op een willekeurige dinsdagmiddag, na een bespreking, de kans kreeg om foto’s van zijn pasgetrouwde dochter  aan een collega te laten zien.

Hij zou trots zijn. En al had ik hem er zielsgraag bij gehad.. Als ik mijn ogen sluit dan zie ik hem stralen en lachen. Dan zie ik hoe hij zou lachen om het nieuws van onze verloving, hoe hij trots zou hummen als ik vertelde dat ik een jurk had, hoe hij zou mokken als hij ‘moest’ shoppen voor een nieuw pak maar ondertussen net zo lang zou zoeken totdat hij er piekfijn uitzag.

En ik zie ons samen naar het altaar lopen, ik aan de arm van mijn vader, die mij aflevert bij de jongen die hij godzijdank ook goed kent en aan wie hij allang zijn zegen heeft gegeven.

Als ik mijn ogen sluit dan is papa erbij. En bij gebrek aan het echte werk, zijn deze gedachten mij heel veel waard.

Dank je wel Frits, voor je mooie verhaal. Gek genoeg bracht je mijn papa er ook weer even mee tot leven.

Geschreven door

6 Reacties

  • Marijke

    Jeetje Maaike, wat een heftig, onroerend en mooi verhaal. Knap hoe je ermee omgegaan bent. En het is precies zoals je het beschrijft. Hij zou,na het mokken, het mooiste pak gekocht hebben en natuurlijk de enige want twee keer passen is er niet bij. En trots? Ongekend trots zou hij zijn. Ongekend trots zou hij je weggegeven hebben aan de enige jongen waar hij inderdaad allang zijn zegen aan heeft gegeven.
    Hij zal erbij zijn want hij is dichtbij je. Nu, op 23 mei en daarna. Dikke kus van mij

  • Hermance Bijl de Vroe

    Prachtig Maaike!
    😢😊 Mans

    Date: Wed, 6 May 2015 19:39:27 +0000
    To: hbijldevroe@live.nl

  • Estelle

    Mooi meis!

Geef een reactie