Bride-to-be-diary #6 Kontjes schudden , nieuwe naam en Ibiza

Op 23 mei 2015 is het zover. De grote dag van Joris & mij. En wow, dat komt ineens met rasse schreden dichterbij!

In de bride-to-be-diary lees je wekelijks hoe ik me voorbereid op onze bruiloft. Want een voorbereiding, dat is het.  Zo moest ik deze week uitleggen wat ik met mijn achternaam doe en waarom, bespraken we ons feestje met de DJ én boekten we onze huwelijksreis. Leest u mee..

De mevrouw met de nieuwe achternaam
“Wat doe je eigenlijk met je naam? Je neemt toch niet zijn achternaam?” . Mijn collega Saskia kijkt me afkeurend aan. Ondertussen kauwt ze fanatiek op een boterham.

Het is lunchtijd en dus zitten we met een groepje collega’s samengepakt aan een krap tafeltje. Om ons heen rennen, gillen, schreeuwen, huilen en jammeren studenten. Ja, die Wageningse Campus is een wilde boel

Ik slik een hap soep door en grijns onschuldig terug. “Nou, dat was eigenlijk wel de bedoeling ja. Zijn achternaam. “

Saskia trekt een feministisch gezicht en begint een tirade over “Je naam is wie je bent” en “ouderwets”.

Ik leun een beetje achterover en probeer niet vermoeid te kijken. Als meisje van gescheiden ouders heb ik van mijn mama ook al heel vaak gehoord dat de naam van je man aannemen een slecht idee is.

En zo lastig, als je uit elkaar gaat.

Ik weet het, ik weet het. Maar ik wil het toch. Nouja, ik neem 2 namen. Maar die van Joris komt eerst. En al vind ik het zelf ook een beetje ouderwets, voor mijn gevoel is het ook mooi om straks beiden dezelfde naam te hebben. Een echte “familie” te zijn. En als er ooit kindjes komen, allemaal dezelfde naam te hebben.

Ik leef het grootste gedeelte van mijn leven al in huizen met 3 verschillende achternamen op de deur en dat heb ik wel een beetje gehad.

Maar ik ga het wel “light” invoeren. Op mijn werk blijf ik voorlopig gewoon nog mijn meisjesnaam gebruiken. Dat lijkt me ook beter voor mensen als Saskia, in wiens ogen ik nu duidelijk flink ben gedaald op de feministische ladder.

Ik wend me weer tot de tafel. Misschien kan ik de boel nog een beetje opstoken door te zeggen dat ik daarna ook wil stoppen met werken en 10 kinderen wil baren. Of is dat niet grappig?

De DJ en een feestje met kont-schud-muziek
Weten jullie nog dat we al maandenlang wanhopige pogingen deden om met een DJ in contact te komen? Vorige week hadden we extreem veel geluk: het was gelukt om hem naar ons huis te lokken!

Een half uur op onze bank, een kopje koffie en 2 koekjes .. Meer was niet nodig om het op een akkoordje te gooien. Menno wordt de DJ van ons huwelijk. De verantwoordelijke voor een onvergetelijke avond. De man die ons muzikaal gaat ondersteunen bij het drinken van één of meerdere biertjes. Het centrum van een episch feest.

Nee, zonder grappen. Ik heb er een goed gevoel over. Iemand die begrijpt wat je bedoelt met de term “kont schud muziek” en niet verbleekt als je opbiecht van happy hardcore te houden, is mijn man.

Oeh, ik heb zin in ons feestje!

Wow, we are going to Ibizaaa

Yay yay yay. Geen huwelijk zonder huwelijksreis! Nu kost die hele bruiloft al zo allemachtig veel dat een reis van pakkem beet, 3 maanden naar (Zuid) Amerika er niet in zit – ach verrek, been there, done that- , maar we gaan wel even weg. Naar Ibiza! Een weekje zon, strand, snoezig appartementje, witte kussens, hemelbed, huurautotje, tapas eten, sproetjes kweken, kusjes geven.. God wat fijn. En nu hou ik op, want mei duurt me ineens nog veel te lang. Ibizaaa!

 

Geschreven door

Geef een reactie