Lifestyle Category Archives

Het 2014 van Krulletje: reizen, solliciteren en goede voornemens

Het is bijna 2015 en zoals dat hoort, ben ik nu dus mijn zonden van 2014 aan het overdenken.

Gelukkig vallen ze reuze mee. Sterker nog: 2014 was een geweldig jaar. Het jaar waarin ik samen met Joris de wereld verkende en daarna zelf op zoektocht ging in sollicitatie land. Het jaar waarin ik mezelf beter leerde kennen, dromen waarmaakte, leefde en lachte. Het jaar waarin ik merkte dat het leven ook zonder mijn papa doorgaat, en waarin ik nog beter doorkreeg wie belangrijk voor mij zijn.

En niet te vergeten.. Het jaar waarin grote liefde Joris mij ten huwelijk vroeg!

Ja, er is dit jaar meer dan genoeg om dankbaar voor te zijn. Grappig genoeg kan ik 2014 bijna exact opknippen in 3 delen: de periode van reizen, de periode van solliciteren en de periode van nieuwe start, met baan en trouwplannen. Kijken jullie nog één keer mee terug?

(meer…)

De wereld zonder jou

Ik huiver, sla mijn ogen neer een schuifel een beetje met mijn voeten. Het is niet koud in de kerk, maar toch lijkt er een collectieve rilling door de mensen om mij heen te trekken. Naast me schraapt Joris onrustig zijn keel. Aan de andere kant frummelt Sylvie wat aan haar tasje en vist er een zakdoekje uit.

We zijn hier om afscheid te nemen van Sanne’s moeder. Veel te vroeg , veel te jong, een strijd tegen kanker en toen moesten ze haar laten gaan. Er zat niet veel tijd tussen het begin en einde van haar ziekte, en Sanne heeft de laatste maanden veel tijd met haar mama doorgebracht. Lieve, stoere Sanne, die tot het eind voor haar moeder heeft gezorgd en gevochten.

De kerkklokken beginnen te luiden en de kist wordt binnengedragen, gevolgd door de familie .Sanne loopt te midden van haar vader, twee broers en zus. Ze ziet bleek en als ik haar vertrokken gezichtje zie,  lopen mijn ogen vol tranen.

De dominee begint te spreken. Een mooi, persoonlijk verhaal, waarin hij Sanne’s moeder prachtig weergeeft. Hij beschrijft haar ziekbed, haar optimisme en moed. Dan besluit hij zachtjes met de impact dat het verlies heeft op de familie. “Na vandaag gaat het leven door..” zegt hij. “En moeten jullie wennen aan een wereld die ineens zo anders is”.

(meer…)

Naar de sportschool: “Zoo , jij zat er helemaal doorheen he?!”

Sinds enkele weken rijd ik geen paard meer, dus moest ik naarstig op zoek naar een nieuwe hobby. En omdat ik prachtige trouwjurk heb besteld -Had ik eigenlijk al verteld dat ik een trouwjurk heb uitgezocht? Hij is echt waanzinnig, maar ik mag er *uiteraard* niks over zeggen (zo vervelend) –  waar ik over een half jaar in moet passen, viel de keuze op de sportschool. Zo’n hippe, met lesjes.

Een klein nadeel is dat ik er een enorme hekel aan heb om in mijn eentje naar een nieuwe sportschool te gaan. Al die zwetende, gespierde, imponerende sportmensen met hun strakke pakjes en spierbundels… Ik weet het niet. Het heeft iets intimiderends.  Hoewel ik zelf ook niet buitenproportioneel dik of asportief ben, word ik toch onzeker van de sportschool. Zeker als ik dan dus ook nog zo “Die Nieuwe” ben.

bron: Loesje.nl (meer…)

Paardrijden: zolang ik op de grond sta gaat het prima

Ik zucht, bijt nadenkend op mijn onderlip en kijk twijfelend opzij. Daar staat een groot, bruin paard rustig op zijn hooi te kauwen.  Shardon heet hij. Shardon is zich duidelijk van geen kwaad bewust. Af en toe draait hij met zijn oor naar me toe.

“Wat is er nou? “ lijkt hij te zeggen. “Waarom duurt het allemaal zo lang? “

Een volkomen terechte vraag. Ik ben hier namelijk voor mijn wekelijkse uurtje paardrijden, maar voorlopig sta ik nog met beide benen stevig op de grond.

Ik rijd al mijn hele leven paard, en twee jaar geleden heb ik in Nijmegen het paardrijden weer opgepakt. Één keer in de week rijd ik op een paard dat bij ons in de buurt staat. Tot voor kort was dat Rum, een wit-bruin bont gevlekt paardje. Rum is echter na twee jaar samen rijden verkocht, waarna ik het geluk had dat ik het baasje van Shardon tegen het lijf liep. Zij zocht ook een bijrijder, dus nu rijd ik op Shardon.

Wat fantastisch is….Behalve dat ik er eerlijk gezegd verdraaid weinig plezier in heb.

(meer…)

Oh baby baby

Samantha is moeder geworden. Eén van mijn oudste, vertrouwdste, liefste vriendinnen is nu mama van een klein, teer, volmaakt meisje..

Ik vind het schitterend.

Dat is best raar, want eigenlijk zag ik met angst en beven tegen deze ‘wij worden volwassen’ mijlpaal op.

(meer…)

Van werkeloze wereldreiziger naar back at work& bride-to-be!

Trouwen.. Jeetje, trouwen. Wat volwassen.

Ik zit met Twinkel op de bank en draai peinzend aan mijn verlovingsring. Verlovingsring. Mijn hemel, ik heb een verlovingsring om. Joris is nu mijn verloofde. Als ik over twee weken begin met mijn nieuwe werk en mezelf moet voorstellen, kan ik zeggen “Hoi, ik ben Maaike en ik woon samen in Nijmegen met mijn verloofde Joris”. Ik grinnik een beetje onwennig. Dat klinkt gek.

Maar wel leuk gek. Ik ben nooit echt een type meisje geweest dat op haar achtste al nadacht over the perfect wedding. Sterker nog, als kind van gescheiden ouders heb ik een tijdje geroepen dat ik niet wist of ik überhaupt ooit wilde trouwen. Het leek me als tiener een beetje een achterhaald en nietszeggend gebruik. Toen ik ouder werd, werd mijn mening hierover weer wat genuanceerder- Eerlijk gezegd werd mijn mening na de pubertijd over de meeste dingen genuanceerder.

(meer…)

Gefeliciteerd

Ik zit aan tafel. Voor me liggen twee enveloppen. Twee enveloppen waar ik net twee verschillende namen op geschreven heb. De ene is voor Joris. We zijn precies 4,5 jaar samen en ter ere daarvan heb ik een kleinigheidje voor hem gekocht. Met een lief kaartje. Ik houd van kaartjes. Ze geven me een excuus om even stil te staan bij wat iemand voor mij betekent en wat voor goeds ik diegene toewens. In Joris geval; alle liefde van de hele wereld. Vier en een half jaar samen en gelukkiger dan ooit.

In de andere envelop zit een kaartje voor Mireille, papa’s vrouw. Op het kaartje staat een schets van een kat met een pijp in zijn mond. Een pijp zoals papa die altijd had.
Vandaag is papa’s verjaardag.

Voor de tweede maal moeten we zijn verjaardag ‘vieren’ zonder hem.

(meer…)

Bij de dokter

Ik ga verzitten in het plastic kuipstoeltje en wiebel nerveus met mijn voet. Om me heen klinken allerlei geluiden: het rinkelende belletje van de balie, de stem van de receptioniste, voetstappen in de gang. Naast me begint mijn dikke buurman rochelend te hoesten. Ik onderdruk een rilling en probeer mijn aandacht weer te richten op de oude, gekreukte Cosmopolitan op mijn schoot.

Ik zit in de wachtkamer van de huisarts. Na een poosje uitstellen heb ik toch maar even een afspraak gemaakt om een jeukende moedervlek te laten checken.

Ik heb het niet zo op dokters en ziekenhuizen. Dat is eigenlijk best gek, want mijn moeder is neuroloog en als klein meisje ging ik regelmatig mee als ze in het weekend patiënten moest controleren. Dan kreeg ik koekjes en mocht ik tekeningen maken, dus het was zeker geen traumatiserende ervaring.

Maar als ik zelf een arts moet bezoeken, voel ik me altijd zeer slecht op mijn gemak.

“Ik ga liever gewoon op sollicitatiegesprek”, schiet er door mijn hoofd.

(meer…)

Kromkrommer weet raad met weggooi groenten

Te krom, te dik, te klein, te veel.… te gek! Volgens schattingen wordt zo’n 5 tot 10% van alle groente en fruit in Nederland verspild vanwege hun ‘looks’. Dat is toch krom? Maar ook schommelingen in de productie en gebrek aan communicatie binnen de keten zorgen voor groente-overschotten die vervolgens doorgedraaid worden. Met de smaak en kwaliteit van al deze groenten is niets mis, maar toch belanden ze op de afvalberg, bij veevoer of in de biovergister. Kromkommer zorgt er daarom op allerlei manieren voor dat deze groente weer terugkomen op JOUW bord. Want krom is het nieuwe recht

bron: www.kromkommer.com

Een paar weken terug bekeek ik mijn LinkedIn pagina en sprong één berichtje me gelijk in het oog. Het was afkomstig van Chantal Engelen, een food marketeer die ik twee jaar geleden heb leren kennen tijdens een project voor mijn toenmalige werkgever.

“Met de lancering van onze nieuwe soeplijn is het ook tijd voor een nieuwe stap: vanaf heden ga ik me fulltime wijden aan Kromkommer! “ Schrijft Chantal in haar LinkedIn update.

(meer…)

Vrouw en techniek…

Het is zondagmiddag en ik en mijn Peugeotje zijn op weg naar Utrecht . Voor het eerst sinds onze reis ga ik vriendin Lara weer zien. Lara is zwanger, dus ik kan niet wachten om haar dikke buik te bewonderen.

Ik ben ergens halverwege, op de A2, als het scherm van mijn telefoon- die ook fungeert als navigatie systeem- ineens zwart wordt.

Shit. Niet weer.

(meer…)