Twinkels en de kleine dingen Category Archives

Twinkel time #2: boerderijgeluiden, logeerpartijtje en trouwfoto’s

Welkom bij Twinkel Time: mijn wekelijkse portie kleine en grote geluksmomentjes.Deze week brachten Wouter en ik door in Frankrijk, Zwitserland én Nederland. Wat is vakantie toch heerlijk…

Twinkel time #2

  1. Wakker worden met boerderijgeluiden op de achtergrond

Kippetjes, geiten, honden, in de verte een trekker en de geur van gemaaid gras die door het raam naar binnen waait.. Je kan me niet blijer maken. En precies deze achtergrondgeluiden horen we elke ochtend als we wakker worden in ons Airbnb appartementje in Frankrijk. Wat fijn fijn fijn. Als ik later groot ben wil ik ook een boerderij met kippen en paarden in de tuin.

IMG_2863

(meer…)

Twinkel time #1 Dansen in de file, “can I take your picture?” en gebloemde jumpsuits

Ken je dat gevoel? Dat je eigenlijk meer zou moeten stilstaan bij de kleine dingen die je leven mooi maken? Dat je soms zoveel tijd verdoet met stressen over je werk, sociale leven, familie, de was die nog moet gebeuren en die extra kilo die ineens op je kont zit, dat je bijna zou vergeten dat er ook heel heel veel happy moments zijn?

Nou, ik heb dat dus wel. En om voortaan bewuster bij alle geluksmomenten stil te staan, is het tijd voor een nieuwe blog rubriek: vanaf nu ga ik jullie wekelijks verblijden met een lijstje Twinkels. Kleine en grote dingen waar ik blij van word. Dingen waar ik om moet lachen, me ontroeren, raken, prikkelen, inspireren. Doe je mee? (meer…)

Verloofd met Joris, getrouwd met Wouter

“Maaik…?” Zegt Joris. Het is een zondagavond en we hangen samen op de bank.

“Jaaa..?” antwoord ik afwezig, terwijl ik op tv kijk hoe twee amateurkoks elkaar te lijf gaan boven een enorme soesjestaart.

“Nu je allemaal trouwfoto’s op die blog van je zet… Hoeveel zin heeft het dan nog dat ik Joris heet? ” vraagt Joris.

(meer…)

Het 2014 van Krulletje: reizen, solliciteren en goede voornemens

Het is bijna 2015 en zoals dat hoort, ben ik nu dus mijn zonden van 2014 aan het overdenken.

Gelukkig vallen ze reuze mee. Sterker nog: 2014 was een geweldig jaar. Het jaar waarin ik samen met Joris de wereld verkende en daarna zelf op zoektocht ging in sollicitatie land. Het jaar waarin ik mezelf beter leerde kennen, dromen waarmaakte, leefde en lachte. Het jaar waarin ik merkte dat het leven ook zonder mijn papa doorgaat, en waarin ik nog beter doorkreeg wie belangrijk voor mij zijn.

En niet te vergeten.. Het jaar waarin grote liefde Joris mij ten huwelijk vroeg!

Ja, er is dit jaar meer dan genoeg om dankbaar voor te zijn. Grappig genoeg kan ik 2014 bijna exact opknippen in 3 delen: de periode van reizen, de periode van solliciteren en de periode van nieuwe start, met baan en trouwplannen. Kijken jullie nog één keer mee terug?

(meer…)

De wereld zonder jou

Ik huiver, sla mijn ogen neer een schuifel een beetje met mijn voeten. Het is niet koud in de kerk, maar toch lijkt er een collectieve rilling door de mensen om mij heen te trekken. Naast me schraapt Joris onrustig zijn keel. Aan de andere kant frummelt Sylvie wat aan haar tasje en vist er een zakdoekje uit.

We zijn hier om afscheid te nemen van Sanne’s moeder. Veel te vroeg , veel te jong, een strijd tegen kanker en toen moesten ze haar laten gaan. Er zat niet veel tijd tussen het begin en einde van haar ziekte, en Sanne heeft de laatste maanden veel tijd met haar mama doorgebracht. Lieve, stoere Sanne, die tot het eind voor haar moeder heeft gezorgd en gevochten.

De kerkklokken beginnen te luiden en de kist wordt binnengedragen, gevolgd door de familie .Sanne loopt te midden van haar vader, twee broers en zus. Ze ziet bleek en als ik haar vertrokken gezichtje zie,  lopen mijn ogen vol tranen.

De dominee begint te spreken. Een mooi, persoonlijk verhaal, waarin hij Sanne’s moeder prachtig weergeeft. Hij beschrijft haar ziekbed, haar optimisme en moed. Dan besluit hij zachtjes met de impact dat het verlies heeft op de familie. “Na vandaag gaat het leven door..” zegt hij. “En moeten jullie wennen aan een wereld die ineens zo anders is”.

(meer…)

Paardrijden: zolang ik op de grond sta gaat het prima

Ik zucht, bijt nadenkend op mijn onderlip en kijk twijfelend opzij. Daar staat een groot, bruin paard rustig op zijn hooi te kauwen.  Shardon heet hij. Shardon is zich duidelijk van geen kwaad bewust. Af en toe draait hij met zijn oor naar me toe.

“Wat is er nou? “ lijkt hij te zeggen. “Waarom duurt het allemaal zo lang? “

Een volkomen terechte vraag. Ik ben hier namelijk voor mijn wekelijkse uurtje paardrijden, maar voorlopig sta ik nog met beide benen stevig op de grond.

Ik rijd al mijn hele leven paard, en twee jaar geleden heb ik in Nijmegen het paardrijden weer opgepakt. Één keer in de week rijd ik op een paard dat bij ons in de buurt staat. Tot voor kort was dat Rum, een wit-bruin bont gevlekt paardje. Rum is echter na twee jaar samen rijden verkocht, waarna ik het geluk had dat ik het baasje van Shardon tegen het lijf liep. Zij zocht ook een bijrijder, dus nu rijd ik op Shardon.

Wat fantastisch is….Behalve dat ik er eerlijk gezegd verdraaid weinig plezier in heb.

(meer…)

Van werkeloze wereldreiziger naar back at work& bride-to-be!

Trouwen.. Jeetje, trouwen. Wat volwassen.

Ik zit met Twinkel op de bank en draai peinzend aan mijn verlovingsring. Verlovingsring. Mijn hemel, ik heb een verlovingsring om. Joris is nu mijn verloofde. Als ik over twee weken begin met mijn nieuwe werk en mezelf moet voorstellen, kan ik zeggen “Hoi, ik ben Maaike en ik woon samen in Nijmegen met mijn verloofde Joris”. Ik grinnik een beetje onwennig. Dat klinkt gek.

Maar wel leuk gek. Ik ben nooit echt een type meisje geweest dat op haar achtste al nadacht over the perfect wedding. Sterker nog, als kind van gescheiden ouders heb ik een tijdje geroepen dat ik niet wist of ik überhaupt ooit wilde trouwen. Het leek me als tiener een beetje een achterhaald en nietszeggend gebruik. Toen ik ouder werd, werd mijn mening hierover weer wat genuanceerder- Eerlijk gezegd werd mijn mening na de pubertijd over de meeste dingen genuanceerder.

(meer…)

Gefeliciteerd

Ik zit aan tafel. Voor me liggen twee enveloppen. Twee enveloppen waar ik net twee verschillende namen op geschreven heb. De ene is voor Joris. We zijn precies 4,5 jaar samen en ter ere daarvan heb ik een kleinigheidje voor hem gekocht. Met een lief kaartje. Ik houd van kaartjes. Ze geven me een excuus om even stil te staan bij wat iemand voor mij betekent en wat voor goeds ik diegene toewens. In Joris geval; alle liefde van de hele wereld. Vier en een half jaar samen en gelukkiger dan ooit.

In de andere envelop zit een kaartje voor Mireille, papa’s vrouw. Op het kaartje staat een schets van een kat met een pijp in zijn mond. Een pijp zoals papa die altijd had.
Vandaag is papa’s verjaardag.

Voor de tweede maal moeten we zijn verjaardag ‘vieren’ zonder hem.

(meer…)