Ondernemend Category Archives

Het heft in eigen hand: als de droombaan niet naar mij komt…

Het is een regenachtige dinsdagochtend en ik hang achter mijn laptop. *klik* Vacature site. Ach, nog geen nieuwe vacatures. *klik* facebook, Ach nog geen updates sinds de laatste 5 minuten. *klik*, inbox, ach een nieuw mailtje! Ow, het is spam.                                                                                                                                        loesje3

Morgen heb ik weer een gesprek op de planning, maar vandaag niet en ik ben verveeld. Dat ben ik de laatste tijd wel vaker: ik ben ongeduldig van het niks doen en wil graag mijn passie en creativiteit ergens in stoppen. Bij voorkeur in iets wat geld oplevert, zoals een baan. En dan het liefst een zogenaamde droombaan.

Maar zoeken naar een droombaan valt nog niet mee. Als sollicitant ben je sterk afhankelijk van het aanbod. En open sollicitaties zijn daarbij wel leuk, maar hebben me nog niet veel resultaat opgeleverd.

(meer…)

Keep calm and believe in your dreams

Op onze drie fantastische maanden wereldreis heb ik een hoop mooie dingen gedacht en gedroomd.

Je hebt tijdens drie maanden reis nu eenmaal best veel tijd voor dromen. In de bus door Argentinië, aan het zwembad op ons bounty Island in Brazilië en rijdend door de uitgestrekte woestijn van Nevada.. Ik keek naar buiten, naar al het natuurschoon, en ik dacht na.

Over ons leven in Nederland. Het punt waar we stonden in ons leven. Over mijn vader, over waar ik blij mee was en over wat anders kon. Over mijn dromen en verwachtingen

Dat gaf soms leuke inzichten en onverwacht diepzinnige gesprekken. Ik weet nog goed dat we door de Death Valley reden en dat ik aan Joris vroeg: ‘Waar ben jij het meest trots op dat je hebt gedaan in je leven?”
Joris rolde met zijn ogen. Zoals de meeste mannen kan ik hem vaak niet warm krijgen voor moeilijke filosofische vraagstukken. Maar terwijl ik de verwachting op een diepzinnig antwoord al opgaf en weer uit het raam keek, zei hij ineens: ‘Op deze reis’.
Ik keek op. ‘Dat we dit nu gewoon aan het doen zijn’ vervolgde hij. ‘Ondanks alle mitsen en maren, de praktische bezwaren en de onzekerheid bij terugkomst. Weet je van hoeveel mensen ik heb gehoord dat ze het zo stoer van ons vinden?’.
Ik was even stil van dat mooie antwoord. Hij had gelijk. Ik besefte me dat niet zo, maar de keuze om ‘zomaar’ 3 maanden weg te gaan en thuis alles achter te laten was best een spannende. En we gingen niet over één nachtje ijs: de voorbereiding en alles wat erbij komt kijken heeft ons maanden gekost. Maar we hebben het maar wel mooi gedaan. Ik gaf Joris een blij kusje op zijn wang en was samen met hem trots op ons.

Nu zijn we alweer anderhalve maand terug in Nederland en moet ik ineens denken aan dat gesprek. Ik ben de laatste weken als een gek bezig met het vinden van een baan. Ik heb eigenlijk weinig oog van andere dingen. Gun mezelf niet veel rust.

‘Waarom eigenlijk?’ vraag ik me af. ‘Natuurlijk wil ik graag weer werk, maar waarom sla ik ineens zo door? ‘

Voor we op reis gingen wist ik dat ik geen werk zou hebben als ik terugkwam. Toch gingen we. Want we geloven in het volgen van dromen en het kijken naar wat op je pad komt. In doen waar je goed en bent en waar je gelukkig van wordt, zonder je af te laten remmen door alle praktische bezwaren.

Nu ben ik koud terug in Nederland, en merk ik dat ik de neiging heb om de zoektocht naar een nieuwe baan mijn hele leven te laten bepalen. Dat ik mezelf van alles opleg: ik ben nou eenmaal een doordrammertje en nog perfectionistisch ook. Als ik me ergens in vastbijt, moet het snel en nu en perfect. Daardoor ben ik nu zo fanatiek op zoek, dat ik mezelf geen droom tijd meer gun.

Tijd voor een stukje bezinning. Wat hadden we nou bedacht op reis? Had dat niet te maken met het goed verdelen van tijd en aandacht en ons niet van de wijs laten brengen door het Nederlandse ‘moeten’? Natuurlijk ben ik goed bezig door actief op zoek te zijn naar werk, maar bestaat het leven niet uit meer dan dat? Onze reis was het allermooiste wat ik in mijn leven heb gedaan. Door wat we allemaal hebben gezien, maar nog veel meer omdat het me de mogelijkheid gaf om weer fris en onbevangen te dromen.

‘Vergeet die dromen niet Maaik’, zeg ik streng tegen mezelf. ‘Van de hele dag krampachtig op banenjacht zijn wordt niemand beter. Dan heb je nu nog maar even geen werk, so what?’
Ik heb er alle vertrouwen in dat dat wel komt. En tot die tijd is er nog zoveel meer moois om mijn dagen en leven mee te vullen.

En daar ga ik nu eens even rustig overna denken. In het bos, op de rug van een paard.

The best way to do it…

Met mijn heup probeer ik de slaapkamerdeur open te duwen, daarbij de overvolle wasmand moeizaam tegen me aan klemmend. Door de kier van de deur zie ik een stukje van de gang, die bezaaid is met schoenen,tassen en stapels papier. Uit de woonkamer komt een aanhoudend gezoem: iemand probeert al enige tijd om mij of Joris te bereiken. ‘Maaik’, schreeuwt Joris uit de badkamer, ‘gaan we nou zo de auto’s ophalen of wordt dat toch morgen?!’

Home sweet home. Na 3 maanden wereldreis zijn we weer thuis en het dagelijks leven komt als één grote stortvloed op ons af. Ik was, in de luxe en rust van idyllische eilandjes en uitgestrekte woestijnen, een beetje vergeten hoe overweldigend het Nederlandse leven kan zijn. We zijn terug, en we draaien ‘dus’ weer gelijk op volle toeren mee.

Met een steekje van heimwee denk ik terug aan vorige week, toen we nog heerlijk in New York zaten en ons leven enkel werd bepaald door de vragen ‘wat gaan we doen vandaag’ en ‘wat gaan we vandaag eten’. Thuiskomen is leuk, maar ook weer even wennen.

Nadat het me is gelukt heelhuids met was en al bij de wasmachine  te komen, zet ik de was aan en loop terug door de gang. Mijn oog valt op een stuk papier dat uit mijn reistas piept. Ik trek het eruit, bekijk het en glimlach.Op reis heb ik wat krabbels gemaakt met ideeën voor een eigen bedrijfje.

Ik heb altijd al willen ondernemen. Als kind struinde ik de straten af om de buren mijn zelf bedachte koopwaar (bv bloemen geplukt uit hun eigen tuin- dat zei ik er dan niet bij) aan te smeren.
Later maakte ik als studente plannen om met een vriendin een eigen schoenenlijn op te zetten. Ik had grote voeten – Zij een studie bedrijfswetenschappen, en daarmee was ons idee geboren. De plannen bleven altijd plannen: luchtbellen die even groot werden opgeblazen, maar daarna langzaam wegwaaiden in de drukte van alledag.

Sinds deze zomer heb ik weer zo’n plan. Het ontstond in de zomervakantie en bleef hangen. De afgelopen reis heb ik het plan regelmatig besproken, overdacht en verder opgepoetst. De krabbels op het briefje geven aardig weer wat ik voor ogen heb.

Onderaan het briefje heb ik een citaat geschreven dat ik uit de Amerikaanse Cosmo heb opgeduikeld. In de Cosmo stond, hoe toepasselijk, een stuk over succesvolle vrouwelijke ondernemers en één van hen citeerde Amelia Earheart: “The best way to do it… Is to do it’.

Ik staar even naar het papier. Dromen zijn prachtig, maar het is zo makkelijk om je frisse plannen weer te vergeten…Te laten verdwijnen in een zee van ‘ja maar’ en ‘geen tijd’. En zeker als je een perfectionistje bent als ik, is er altijd een reden om niet te beginnen.

Joris loopt de gang in. ‘Wat doe jij nou? Ik wacht op je!’. Ik werp hem een lachje toe en steek  het papier in mijn zak. Als je net thuis bent gaan de praktische dingen voor. Maar deze droom.. is nog niet vergeten.