Bride-to-be Category Archives

Location, location, location

“Kan ik jullie helpen?” Ik veeg een weerbarstige pluk haar uit mijn gezicht en kijk in de richting waar de stem vandaan komt.
In de deuropening waar we net langs zijn gelopen zit een vrouw achter een bureau. Ze is omringd door papieren en telefoons. Om haar heen doen twee jonge meisjes tikkertje.

“Hm we willen gewoon even rondkijken”, bromt Joris.

De vrouw neemt ons uitgebreid op. “Dat kan natuurlijk, jullie kunnen ook lunchen in onze brasserie.. “ , zegt ze voorzichtig.

“Nou”,bemoei ik me ermee. “We zijn eigenlijk op zoek naar een trouwlocatie”.

Niet te geloven dat ik dit zeg. Maar het is wel zo. We zijn echt op zoek naar een trouwlocatie. Omdat we VERLOOFD zijn en GAAN TROUWEN. Ik werp een glimlachje op Joris, Mijn Verloofde – die nukkig naar de vrouw kijkt, blijkbaar kan hij haar bemoeizucht niet waarderen- en dan naar mijn vinger waar een verlovingsring aan prijkt. Ik begin al helemaal te wennen aan mijn rol van bride-to-be.

(meer…)

Van werkeloze wereldreiziger naar back at work& bride-to-be!

Trouwen.. Jeetje, trouwen. Wat volwassen.

Ik zit met Twinkel op de bank en draai peinzend aan mijn verlovingsring. Verlovingsring. Mijn hemel, ik heb een verlovingsring om. Joris is nu mijn verloofde. Als ik over twee weken begin met mijn nieuwe werk en mezelf moet voorstellen, kan ik zeggen “Hoi, ik ben Maaike en ik woon samen in Nijmegen met mijn verloofde Joris”. Ik grinnik een beetje onwennig. Dat klinkt gek.

Maar wel leuk gek. Ik ben nooit echt een type meisje geweest dat op haar achtste al nadacht over the perfect wedding. Sterker nog, als kind van gescheiden ouders heb ik een tijdje geroepen dat ik niet wist of ik überhaupt ooit wilde trouwen. Het leek me als tiener een beetje een achterhaald en nietszeggend gebruik. Toen ik ouder werd, werd mijn mening hierover weer wat genuanceerder- Eerlijk gezegd werd mijn mening na de pubertijd over de meeste dingen genuanceerder.

(meer…)

“Ik wil je namelijk iets vragen…”

Verloving

“Schat, luister je überhaupt wel naar wat ik zeg?!”

Geërgerd kijk ik opzij. Joris en ik lopen over een kronkelend paadje tussen weilanden met paarden door. Om ons heen strekken heuvels met bossen zich uit, in de verte kabbelt een beekje.

We zijn een paar daagjes naar de Ardennen. Nu ik ontheven ben van de sollicitatieplicht heb ik nog een paar weken vakantie voordat ik begin aan mijn nieuwe baan. Geld voor een fancy vakantie hebben we niet, maar Joris heeft een paar dagen vrij genomen en daarom zijn we nu in de Ardennen. Met een tent nog wel. Eigenlijk heb ik het niet zo op kamperen. Zoveel gedoe. Sinds kort zijn we echter in het bezit van een heuse “opgooi tent” , die letterlijk binnen 2 seconden staat, dus zijn we daar nu drie nachtjes mee weg. Toch wel heel erg relaxt, deze mini vakantie.

Het is zondagavond en we zijn na het eten nog een rondje aan het wandelen. We hebben vandaag al gewandeld, ijsjes gegeten en “gekookt” op ons één pits gasding. Daarna wilde Joris ineens nog een keer wandelen. Vrij uitzonderlijk, want hij houdt helemaal niet van wandelen, laat staan twee keer op één dag.

(meer…)