Work Category Archives

Working mam #2: Hoe moeder zijn me een leukere collega maakt

Toen ik net zwanger was en het heugelijke nieuws op mijn werk deelde, is één reactie me bijzonder bijgebleven. Een collega merkte op dat mensen die kinderen kregen vaak (nog) leukere collega’s werden.  “Ouder worden brengt je ook iets in je werk, want je gaat anders tegen zaken aankijken. Je leert nieuwe dingen… Ja, je wereld wordt er door vergroot”, zei hij.

Aangezien de meeste mensen volgens mij stiekem vrezen dat ze aan een jonge moeder op het werk niet veel meer gaan hebben (die is immers altijd moe en praat enkel nog over fruithapjes), vond ik het een mooie benadering. Tegelijk was ik benieuwd of het waar zou zijn. Zou mijn moederschap een positieve impuls geven op de werkvloer?Ja, warempel!

1.Ik kan beter multitasken
Als je iets leert van een baby, is het wel multitasken. De aandacht verdelen tussen het uitkoken van flessen, het smeren van brood, het ophangen van de was en een kirrende dame in de box. Ik was altijd al wel een vrij gedreven multitasker, maar nu ga ik helemaal als een malle.

2. Ik realiseer me beter dat tijd voor iets maken een keuze is
…Een keuze, die ik thuis met Lauren dus niet heb. Want als Lauren aandacht nodig heeft, gaat zij altijd voor. Op het werk zijn maar weinig zaken zo urgent als Lauren. Ik kan kiezen wat ik nu en wat ik later doe. Dus laat ik me minder meeslepen door de vermeende urgentie van dingen, maar beoordeel ik eerst even wat op mijn to do lijst nu echt de meeste haast heeft.

3. Ik ben nog dankbaarder als iemand me warme koffie brengt
Want op de één of andere manier gaat Lauren altijd net huilen als ik thuis mijn cappuchinootje in elkaar heb gedraaid, waardoor ik deze vaak koud moet drinken. Daarbij is koffie na een slapeloze nacht een belangrijke drijvende kracht in mijn leven.

4. Ik werk efficiënter
Want ik kan niet altijd meer blijven totdat het werk af is (Lauren wacht aan het eind van de dag op mij), dus moet het werk maar af zijn in de uren die ik heb.

5.Ik waardeer het zeer dat ik mijn hersenen weer mag gebruiken
Ja, ik ben heel, heel graag met Lauren. Maar heel geestelijk uitdagend is een dagje melkflesjes, poepluiers en slaapjes bijhouden niet. Dus nu ik weer werk vind ik het lekker dat ik weer moet nadenken.

6.Ik kan langere tijd zonder eten
Vroeger werd ik erg chagrijnig als een vergadering uitliep en ik met een rammelde maag op mijn stoel zat te wiebelen. Sinds Laurens geboorte eet ik echter op zulke onregelmatige tijden dat mijn lichaam zich heeft aangepast. Eten komt als het komt.

7.Ik ben flexibeler
Ik was altijd nogal van de planning, zowel op het werk als privé. Lauren heeft door dat geplan een dikke streep gezet. Ineens moeten we meebewegen met de wensen (honger, slaap, ziek, etc) van ons kleine monstertje. En hoewel ik nog steeds de voordelen van een dagindeling zie, merk ik dat ik er ook op het werk nu flexibeler ben. Gewoon, omdat de wereld ook niet blijkt te  vergaan als van de planning wordt afgeweken.

8. Ik begrijp andere ouders beter
Waar ik vroeger nog wel eens met mijn ogen wilde rollen als iemand over de escapades van haar dochtertje begon, klets ik nu gezellig mee. En nu ik eenmaal zelf heb ervaren hoe hectisch een avondritueel met kind kan zijn (Lauren ophalen, Lauren fles, Lauren knuffelen, Lauren in bed, waarna we zelf nog moeten koken, opruimen, etc), snap ik dat collega x een etentje afzegt om haar man niet alleen te laten met twee zieke jonge kindertjes. I feel you, sister.

Grappig he? Vooraf had ik niet verwacht dat ik dit rijtje op zou kunnen schrijven. Eerlijk is eerlijk: een slapeloze nacht kan een deel van die positieve effecten ook zo weer te niet doen (niks zo slecht voor het humeur en de concentratie als weinig slaap), maar over het algemeen… Ben ik blij verrast! Wat bracht het moederschap jullie in je werk?

Bedrijfsuitje: Cocktails & cupmaten

‘We hebben een hond, Flip. En die stinkt!’

De roodharige vrouw tegenover me proest het uit, terwijl ze druk gebarend demonstreert hoe groot en vies Flip is. Ondertussen verdwijnt er een gestage stroom kippenkluifjes in haar mond.

‘We hebben samen drie kinderen’, vervolgt ze, terwijl ze vaag gebaart naar de man naast haar.

‘Tijdens de zwangerschappen kwam ik 30 kilo aan. Ik was dik! DIK!’

(meer…)

Tien tips: hoe maak je een goede indruk bij een sollicitatiegesprek?

“Oke, we zetten een vacature uit. Lijkt me goed als jij contactpersoon bent . En voeren wij dan samen de gesprekken?” zegt mijn baas, terwijl ze met een schuin oog alweer naar haar laptop kijkt. We zitten in een drukke periode en ze heeft haast.

Ja, het leven raar lopen. Was ik een ik een klein half jaar geleden nog zelf op zoek naar werk, nu mag ik het voortouw nemen in het aannemen van een nieuwe collega.

Wat een giller he? Van trillende sollicitanten handjes voor de tafel, naar een ‘Ow dus jij wil hier komen werken?!’ hoofd achter de tafel (grapje, dat zou ik natúúrlijk nooit doen). Ik voel me wel vereerd dat ik dit mag doen, en heb er ook zin in. Want hoe ervaar je een sollicitatieprocedure als je zelf aan zet bent?

Inmiddels zitten de gesprekken erop en kan ik blij melden dat we iemand gevonden hebben. Ik zou dolgraag alle details over die gesprekken vertellen, maar dat lijkt me helaas niet zo ethisch. Wel vielen me een aantal dingen op. Jammere dingen, ook wel. Open deuren die sollicitanten laten liggen. Kleinigheden die aan de andere kant van de tafel (als potentiële werkgever) een grote indruk maken.

En omdat dit informatie is die ik als sollicitant graag had gehad, zet ik ze nu op een rijtje.

(meer…)

Emoties op het werk

Het is dinsdagmiddag en ik zit met collega Lara in het gras. Voor ons rimpelt het water van een aangelegd vijvertje op de campus. Op het pad achter ons passeren groepjes druk kletsende studenten. Het collegejaar is weer begonnen en dat merken we: het universiteitsterrein is één en al bedrijvigheid. Het mooie weer van de dag drijft studenten en medewerkers naar buiten om in het zonnetje hun lunch op te eten.

Zo ook ons. De levendige sfeer gaat echter grotendeels aan ons voorbij, want wij zijn verwikkeld in een minder luchtig gesprek.

Ik trek met mijn vingers aan een grasspriet. “Mijn vriendin Sanne belde gisteren”. Zeg ik. “Haar moeder is heel erg ziek. Kanker. Ze belde omdat ze de laatste weken erg achteruit gaat. Ik vind het zo erg voor haar…”

Lara kijkt me van opzij aan. “Voor jou ook wel confronterend zeker? “ zegt ze meelevend.

Ik knik. ‘Het is moeilijk om te horen omdat je zo goed weet wat ze nu moet doormaken. Als ik haar hoor praten komt bij mij ook alles weer terug. Dat gevoel van onmacht, onzekerheid, verdriet.. Maar dat hoef ik jou niet uit te leggen he?”

Lara kijkt even weg. “Nee”, zegt ze zacht.

(meer…)

Werken: het werkt nog!

Toen ik een poos niet had gewerkt, begon ik me af te vragen of ik überhaupt nog wel wist hoe het moest.
Nu werk ik weer en vraag ik me af hoe mijn leven zonder werk er in vredesnaam uitzag.

Het weekend voor mijn eerste werkdag werd ik bevangen door plankenkoorts.

Ja, natuurlijk had ik gesolliciteerd met als doel een baan te krijgen. Sterker nog: met de vasthoudendheid van een bloedhond had ik me vastgebeten in het Vinden Van Werk. Nu had ik mijn doel bereikt, stond ik op het punt om aan De Baan te beginnen.. En werd ik ineens een beetje zenuwachtig. Want een baan vinden is één ding.. .

“Maar ik weet helemaal niet of nog wel kan werken!” riep ik in het weekend voordat ik moest beginnen tegen Joris. “Ik ben inmiddels best goed geworden in solliciteren, maar werken is weer iets anders he”.

(meer…)

Sollicitatie marathon: de ontknoping

Ik pak de telefoon. Mijn hand trilt terwijl ik de cijfers intoets. Tweemaal, driemaal gaat hij over, dan hoor ik een zware mannenstem.

“Dag Rick”, zeg ik moeizaam. “Zoals afgesproken wil ik graag reageren op jullie voorstel. Jullie hebben me een prachtig aanbod gedaan en ik heb er goed over nagedacht… Maar ik ga het niet doen.”

Ho. Stop. Wacht. What?!?!

Voor mijn neus ligt een brief. Met een aanbod. Het bedrijf waar ik De Andere Vrouw tegenkwam wil me in dienst nemen. Biedt een riant salaris. Goede voorwaarden. Leuke baan.

En ja, inderdaad, dat heb ik zojuist afgeslagen.

Waarom? Ben ik gek geworden? Is de sollicitatie stress me naar het hoofd gestegen?

(meer…)

Solliciteren en De Andere Vrouw

Soms heb ik het gevoel dat ik een te groot gedeelte van mijn leven wachtend doorbreng. Het zal wel inherent zijn aan mijn huidige functie van Sollicitant.

Vandaag zit ik in een bruine leren stoel, pal tegenover een receptie. Bij die receptie heb ik me net gemeld, netjes mijn naam opgeschreven, en daarna ben ik naar deze stoel gedirigeerd.

De receptioniste is uit mijn gezichtsveld verdwenen, maar ik hoor haar nog wel: ergens in een hoekje legt ze hard fluisterend aan iemand uit ‘Dat dat een sollicitant is voor functie X!’.

Mijn hemel, hoe subtiel.

(meer…)

Zeven dingen die je als werkzoekende liever niet hoort…

Nu ik hard op zoek ben naar werk, begint me een patroon op te vallen in opmerkingen die ik geregeld hoor. Blijkbaar roept werkeloos zijn bepaalde teksten op bij de rest van werkend Nederland.

En hoewel ik vooral veel leuke, lieve, aardige dingen hoor –laten we dat voorop stellen-, kan ik jullie toch verblijden met “Zeven dingen die je als werkloze liever niet hoort”:

(meer…)