Dagboek van een zwangere: week 38

Week 38 van de zwangerschap alweer! Met de rap naderende due date probeer ik me fysiek en mentaal voor te bereiden op Mimi’s komst…Maar hoe?  Nou, ik weet inmiddels dat het lakken van mijn teennagels daar niet aan bijdraagt..

Voorbereiden op het onbekende
Ik heb me nooit gerealiseerd wat een mega gekke tijd zwangerschapsverlof eigenlijk is. De weken waar ik nu in zit, bedoel ik: dat je weet dat de kleine mag komen, maar geen idee hebt van wannéér. Ik vul mijn dagen met afwachten en voorbereiden, al heb ik geen flauw idee waarop ik me eigenlijk voorbereid. Want wie weet vooraf hoe het is om een kind te hebben? Ik niet.

Een hoop wazige factoren dus hedendaags. Mijn innerlijke controlfreak moet er even aan wennen. Want al ben ik niet zo heel erg van het plannen, ik vind het wel leuk om naar dingen uit te kunnen kijken. Dat er over 2 weken een etentje staat, of dat we volgende week lekker gaan lunchen samen. Dat staat allemaal een beetje op losse schroeven, nu ik a) geen idee heb hoe mijn fysieke gestel zich ontwikkelt (minder mooi gezegd: hoe gaar ga ik me voelen?) en b) geen idee heb wanneer we ons kind krijgen.

Kraamtijd voor controlfreaks
Nu ik verlof heb, heb ik meer tijd om na te denken over de kraamtijd. Ik heb er superveel zin in… Maar zie ook een beetje op tegen al het onbekende dat ons te wachten staat. Tegen onrust in huis, teveel mensen over de vloer, elke 2 uur borstvoeding geven, nooit meer slapen. Ik ben toch een ‘rust en regelmaat’ typje en ik ben bang dat precies die dingen straks ver te zoeken zijn. Tegelijk kan ik juist niet wachten op al het leuks wat Mimi’s komst met zich mee brengt: haar eindelijk echt zien, haar trots showen aan familie en vrienden, voelen hoe het is om moeder te zijn, haar eindelijk al die lieve pakjes aantrekken. Hoe zal het straks allemaal gaan?

Wouter ziet alles, zoals altijd, een stuk nuchterder in dan ik. “We regelen dat wel hoor schat”, zegt hij als ik onzeker verzucht dat ik het maar spannend vind allemaal. “Het belangrijkste is dat we het zo indelen dat wij ons er goed bij voelen. Het blijft gewoon ons leven he, alleen dan met een baby.  Dus we gaan met z’n drieën de tijd nemen om daaraan te wennen. Als jij hartstikke gaar bent na de bevalling en we willen even niemand willen zien ,so be it. Maar misschien voel je je juist wel super en kan je niet wachten om iedereen onze dochter te showen, dat weten we nu toch nog niet?”.

Hij heeft natuurlijk gelijk en dat stelt me wel weer gerust. Ik merk dat ik die bevestiging nodig heb: ik ben sinds ik zwanger ben sneller van mijn stuk gebracht. Dus dan is een rustgevende man extra fijn. Af en toe een Wouter speech en ik kan er weer helemaal tegenaan!

Verlofilious
In the meantime geniet ik trouwens wel enorm van mijn verlof. Ken je die verhalen over aanstaande moeders, die zich de weken voor de bevalling meer in hun eigen wereldje terugtrekken en graag alleen zijn? Die verhalen kloppen. Ik kan het in ieder geval bevestigen. Ik heb zwangerschapsverlof en waar ik vooraf een beetje opzag tegen het vullen van de tijd, merk ik dat het echt voorbij VLIEGT.

Dat komt misschien ook omdat ik effectief niet zo heel veel tijd heb, omdat ik buitenproportioneel veel slaap. Mijn ritme is ongeveer als volgt: Ik slaap tot circa 9 tot soms wel 10 uur (dat is voor mijn doen echt heel lang). Daarna opstaan, douchen en ontbijten, wat ook zomaar een uur kan duren sinds het aantrekken van een broek al een echte uitdaging is. Daarna ga ik iets doen: een rondje fietsen, naar de supermarkt of bibliotheek, langs de verloskundige of fysiotherapeut, kleertjes wassen of een blog schrijven. Dan is het alweer lunchtijd, en na de lunch heb ik vaak verplichte rust ingesteld. Mijn telefoon gaat uit en ik plof op de bank met een boek, waarmee ik meestal in slaap sukkel. En dan is het alweer etenstijd. Soms ga ik ‘savonds nog even weg (naar Samen Bevallen, bijvoorbeeld), maar ik ben ook volmaakt tevreden als ik met Wouter op de bank kan liggen, thee kan drinken en naar slechte tv programma’s kan kijken. Om daarna rond 22 uur weer richting bed te verdwijnen.

Natuurlijk breng ik niet al mijn dagen zo lui door. Ik zie geregeld vrienden en familie, Wouter is op vrijdagen vrij en onze weekenden zijn nog steeds goed gevuld. Maar heel eerlijk gezegd ben ik nu ook gewoon graag alleen. In alle rust, met een hard groeiende baby in mijn buik. De spreekwoordelijke stilte voor de storm.. 😉

Dikke vette Mimi!
Een prettige bijkomstigheid van mijn luiheid: Mimi is lekker aan het groeien! Een paar weken terug was er wat ruis om de lijn omdat Mims vrij klein leek. Daarom mochten we vorige week terugkomen voor een extra groeiecho, waaruit gelukkig bleek dat mevrouw een mooie groeispurt had gemaakt. Nog steeds is ze geen zware, maar haar gewicht werd (met 36 weken en 3 dagen) geschat op bijna 2700 gram, wat erg gemiddeld bleek. Ik was en ben behoorlijk opgelucht met dit nieuws. Super Mimi!

38 weken zwanger

Nagels lakken voor hoogzwangeren: do not try this at home
Shit. Af en toe ben ik echt dom. Ik had immers zelf ook al wel kunnen verzinnen dat het met een 38 weken zwangere buik niet zo heel erg slim is om mijn teennagels nog zelf te lakken.  Maar ik voelde me nog zo goed de laatste weken, mijn buik is niet al te groot, ik kon er nog bij… Bovendien begon de laag lak van twee weken terug te bladderen, dus dat moest ik toch echt even bijwerken?

Dus pakte ik enthousiast een manicuresetje en een flesje nagellak, reikte naar mijn tenen… En voelde iets zeer onprettigs in mijn rug en been schieten. Auw!  Blijkbaar heb ik weer iets in het rug-en-bekken gebied overbelast, want sinds dit incident strompel ik weer als vanouds door het huis. Zo stom, want het gaat verder net zo goed! De laatste weken voel ik me lichamelijk prima. Ik ben er zelf verbaasd over, omdat ik toch steeds lees dat de laatste weken niet zo leuk zijn voor een zwangere vrouw door alle lichamelijke kwaaltjes. Die zijn bij mij echter niet erger dan voorheen. Oké, ik slaap niet altijd even goed en ik ben wel eens een beetje maagzurig en misselijk, maar verder ga ik lekker.

Alleen moet ik nu dus even van die rugpijn af, want op deze manier zie ik mezelf echt niet allemaal bevallingshoudingen aannemen. As we speak ben ik net terug van een massage van de fysio. Duimen jullie voor me dat het helpt?

Owja, en wat mijn tenen betreft: volgende week ga ik naar de pedicure. Ik heb mijn lesje geleerd…

 Volgende week een update over “Samen Bevallen” en al het spannends dat we daar leren. En misschien dat ik ook nog wel iets zeg over de naderende bevalling…

 

Geschreven door

Geef een reactie