Dagboek van een zwangere: week 25

Zwangerschapsdagboek week 25. Ik baal deze week een beetje van mezelf. Of eigenlijk: van mijn fysieke gesteldheid. Het is dubbel: enerzijds roep ik tegen iedereen dat ik me geweldig voel en meen ik dat ook oprecht. Mijn buik groeit, ik ben gelukkig en geniet van het zwanger zijn. Anderzijds word ik de laatste weken steeds meer geconfronteerd met kwaaltjes en een lichaam dat niet zo meewerkt als ik gewend ben.

 Zwangerschapssporten: what to do?
Zo is bijvoorbeeld sporten een ‘ding’ geworden. Als fanatieke hardloper moest ik al na 14 weken zwangerschap mijn hardloopschoenen aan de wilgen hangen, toen door rugpijn een paar weken überhaupt niet meer kon lopen. Ook paardrijden bleek met een zwangere buik een minder goed idee. Wel bleef ik naar bodybalance gaan, een combinatie van yoga, pilates en tai chi. Volgens de instructrice kon ik dat prima blijven doen en was bodybalance “Bij Uitstek Geschikt” voor zwangere vrouwen. Een tijdje ging dat inderdaad best aardig, maar stiekem kreeg ik bij elke les weer nieuwe pijntjes en oefeningen die ik niet meer goed kon uitvoeren. Ik werd er ook onzeker van, want is het slecht als ik mijn buikspieren nog train? Wat als ik omval bij de balansoefeningen? En waarom doen mijn bekken elke keer zoveel pijn na die leuke serie ‘heupopeners’?

Toen ik twee weken geleden na thuiskomst van één van de lessen in tranen uitbarstte omdat ik de hele les pijn had gehad en bijna niks mee had kunnen doen, besloot ik om voorlopig afscheid te nemen van de bodybalance lessen. In plaats daarvan schreef ik me in voor een proefles ‘Zwangerfit’, georganiseerd door de fysiotherapeut waar ik al eerder kwam voor mijn rug- en bekkenpijn.

Deze week ging ik voor het eerst naar de les. Samen met een handjevol andere zwangere dames werkte ik een rijtje fitnessapparaten af.  Het bejaardengym gehalte is enorm; alle apparaten worden zo licht mogelijk ingesteld en in slaapverwekkend tempo gebruikt. Na 5 minuten wandelen op de loopband moet iedereen eerst plassen en water drinken om bij te komen voordat we door kunnen naar de volgende. Maar goed, ik kan in ieder geval alles meedoen en het is ook wel fijn om niet de enige te zijn met een dikke buik. Ik blijf hier dus voorlopig maar even mee doorgaan. En ondertussen blijf ik dromen van een stevig stukje rennen of een rondje galop op een paard. Wie had kunnen denken dat je sporten zo kunt missen?

Poetspijn
Een ander dingetje: het schoonmaken van ons huis. Sinds een half jaar zijn wij in de gelukkige en o-zo-luxe positie dat we er wekelijks een schoonmaakster bij ons komt poetsen. Hartstikke ideaal nu… Ware het niet dat deze dame ook zwanger is. Ze is eind september uitgerekend en dus eind augustus voor een poosje gestopt. Omdat we haar graag terugwillen hebben we weinig zin om voor een paar maanden iemand anders te zoeken, dus nu doen we het weer zelf. Of nouja, eigenlijk doet Wouter het weer zelf, want mijn aandeel in het poetsen slinkt met de week.

Ik wil wel hoor, echt waar. Maar van bukken en tillen krijg ik constant harde buiken, stofzuigen levert rugpijn op en als ik snel de trap op loop moet ik 5 minuten op adem komen. Eigenlijk maak ik bij het schoonmaken constant bewegingen die ik niet meer kan. Maar het kan toch ook niet waar zijn dat ik met 25 weken zwanger al amper meer iets in huis kan doen?!  Ik vind het enorm frustrerend. Op de bank kunnen hangen terwijl je echtgenoot schoonmaakt klinkt misschien als een droomscenario, maar in de praktijk voel ik me er vooral gehandicapt en nutteloos door. Dus nu doe ik in mijn eigen (veel te langzame) tempo maar een beetje mee en probeer ik verder dingen te doen die ik nog wel kan. Stukjes schrijven bijvoorbeeld, nadat ik door Wouter naar de laptop ben gedirigeerd zodat hij beneden kan dweilen. Ware liefde!

Maar zwanger zijn is toch vooral heel leuk
Oké, nu ben ik weer klaar met klagen.  Want het aparte is dat ik, ondanks dat ik soms even baal van alle beperkingen, toch vooral enorm geniet van zwanger zijn.  Genieten van de groeiende buik, ongegeneerd eten en het toenemende contact met ons kleintje.  Zo voel ik elke week meer schopjes van Mimi in mijn buik. Soms zijn ze nu ook al aan de buitenkant te voelen. Gisteren zat ik op de bank en zag ik ineens dat mijn buik bewoog! Van binnen lag iemand driftig te trappelen. Dat kleine wonder van ons. Ik word ook steeds benieuwder naar haar. Nog even doorgroeien Mimi, straks ben je hier bij ons!

 

 

 

Geschreven door

2 Reacties

  • Estelle

    Wat weet je de emoties in deze en je vorige blog perfect over te brengen! 🙂

    • Maaike de Vries

      😀 Dat is lief!

Geef een reactie