Dagboek van een zwangere: week 34

 Je zal maar 34 weken zwanger zijn, dertig worden en moeten constateren dat je kont op die van een bejaarde lijkt… Welcome to the thirties!

Blubberende bejaardenkont
“Niet schrikken”, zegt Liesbeth terwijl ze massageolie uitsmeert over mijn heup. “Maar je krijgt aan deze kant putten”.

“Putten??” herhaal ik heel erg geschrokken.

“Ja, je spieren vallen in omdat je ze te weinig gebruikt. Ik kan wel zien dat dit je pijnlijke kant is, want rechts had je ze niet”.

Gottegod. ‘Ik krijg putten in mijn kont. Nu is de ellende echt compleet’, denk ik somber terwijl Liesbeth verder gaat met haar massage. Als bekkenfysiotherapeut heb ik haar hulp maar weer eens ingeschakeld om me van wat pijntjes af te helpen.

Ik vind het zwaar oneerlijk. Enerzijds moet ik bewegingen die teveel pijn doen mijden. Anderszijds moet ik ook ‘in beweging blijven’. Omdat vooral lopen en opstaan me zeer doen, vind ik dat lastig. Ik fiets wel regelmatig braaf een rondje, maar alle beweging die ik normaal gesproken had in de vorm van winkelen, schoonmaken, wandelen en boodschappen doen, ontloop ik (niet letterlijk, ha-ha).

Niet goed, wat daardoor zijn nu mijn spieren aan het invallen. Terwijl die wel weer nodig zijn om mijn bekken bij elkaar te houden, om nog meer pijn te voorkomen. “Een vicieuze cirkel”,  zegt Liesbeth wijs. “Dat zie je ook bij bejaarden”.

Shit, dat heb ik weer. Straks ben ik trotse mama… Met een bejaardenkont. Wat gênant. Ik ga naar huis met een paar spieroefeningen en het voornemen, ondanks de pijn, toch weer meer te bewegen.  Blijkbaar kan ik er niet veel kwaad mee doen, dus dat is geruststellend. Lets beat de bejaardenkont!

Het ultieme dertigercliché
Dat ik uitgerekend nu beticht word van een bejaardenkont is extra pijnlijk omdat ik deze week dertig ben geworden. Dertig! Geloof het of niet, maar ik was totaal niet met mijn verjaardag bezig dit jaar. Ik was waarschijnlijk te druk met zwanger zijn.

Toch is het natuurlijk wel een ding, dat dertig. Ik ben nu namelijk officieel een wandelend cliché: een getrouwde, koophuishebbende, werkende, zwangere dertiger. Was het als twintiger nog geoorloofd om me een halve student te voelen die het werkende leven niet al te serieus nam; daar kom ik nu niet meer mee weg. Want kom op, wie houd je dan nog voor de gek?  Met het rijtje wapenfeiten hierboven, met dertig als kers op de taart, ben ik officieel burgerlijk geworden.

Heerlijk. Ik ga deze nieuwe fase omarmen. Vanaf nu hoef ik niet eens meer net te doen alsof ik het nog leuk vind om tot 4 uur te gaan stappen. Ik ga lekker huismussen met Wouter en Mimi. Dates met vrienden zijn nu inclusief kinderen, en nachtelijke zuipsessies worden lazy summer lunches.

Hmm.. Eigenlijk wat we de laatste jaren ook al deden. Om ons heen hebben de meeste vrienden kinderen en de dertig is inmiddels ook door bijna iedereen aangetikt. Ruig stappen beperkte zich daarom de laatste jaren vooral tot vrijgezellenfeestjes. Het is wel geruststellend om in die zin één van de laatste te zijn. Ik heb het al kunnen afkijken hoe het moet, burgerlijk zijn. Volgens mij ben er behoorlijk goed in.

Al moet ik ook zeggen dat ik snak naar een ouderwets avondje cocktails drinken met vriendinnen. Misschien moeten we die vast plannen…

Mojito op Ibiza, iemand?

Mojito op Ibiza, iemand?

Het leven met Mimi
Hoewel ik dus niet denk dat dertig worden mijn leven erg  zal veranderen, kan ik me nog steeds slecht een voorstelling maken van ons leven met kind. Nu de zwangerschap me fysiek nogal beperkt, merk ik dat ik uitkijk naar de tijd ‘na de zwangerschap’. De tijd dat ik mijn eigen lichaam weer terug heb, geen suffe pijntjes meer heb, weer lekker kan bewegen en weer wijn mag drinken. Mijn voorstellingsvermogen houdt daarbij echter weinig rekening met de aanwezigheid van Mimi. Ja, ik wéét wel dat er na mijn zwangerschap ook gebroken nachten, tepelkloven en nog-steeds-weinig alcohol-want-borstvoeding in het verschiet liggen… Maar ik kan me er geen voorstelling van maken. Wel komen er stiekem beelden naar voren van een klein popje met een mutsje en lieve haartjes, dat vredig ligt te slapen in haar wiegje. Dat beeld bevalt me prima, dus dat houd ik lekker vast. Wat wie zegt dat onze Mimi niet gewoon een lieve, doorslapende knuffelkont wordt?

De 33 weken buik

 

 

 

 

 

Geschreven door

Geef een reactie