Dagboek van een zwangere: week 36

In mijn wekelijke zwangerschapsdagboek geef ik een inkijkje in mijn leven als mom-to-be.  Deze week verwonder ik me over de ouderwetse kijk van sommigen op het ouderschap (ja, ik blijf echt 4 dagen werken ja!).  En ik duik in de wereld van de babykleertjes: hoeveel van welke maat heeft zo’n baby eigenlijk nodig?

“Jij wordt zeker thuisblijfmama?”
Soms heb ik echt het idee dat de mannen in het bedrijf waar ik werk, in de middeleeuwen zijn blijven steken.

Sinds ik zwanger ben wordt  me regelmatig gevraagd hoeveel ik na mijn verlof ga werken. Als ik dan antwoord dat ik gewoon 4 dagen blijf werken, wat ik nu ook al doe, krijg ik vaak verbaasde blikken en opmerkingen. “Zo, dat is pittig!” “Zoveel?” “Lijkt je dat niet zwaar?”

In het begin lachte ik dat soort opmerkingen weg, maar de laatste weken voor mijn verlof begon het me eigenlijk best te storen. “Hoezo? Jij werkt toch ook 5 dagen met 2 kinderen?” , antwoord ik dan ook onschuldig als ik één dag voor mijn verlof weer een soortgelijke reactie krijg van één van de mannelijke collega’s.

De heer in kwestie verschiet van kleur. “Ja, maarja, kinderen hangen toch wat meer aan hun moeder… “ , mompelt hij. “En het is  hier in het bedrijf toch wel normaal dat vrouwen minder gaan werken als ze kinderen krijgen…”

Ik weersta de neiging om met mijn ogen te rollen. In welke wereld leeft hij? “Dat heeft denk ik niet zozeer met het feit dat ze dame zijn, als wel met de functies te maken”, weerleg ik fijntjes.  Binnen ons bedrijf zijn er (helaas) geen vrouwen in echt zware functies, en als secretaresse kan je nu eenmaal eenvoudiger parttime werken dan als manager.

Dat is echter niet representatief voor de rest van de wereld. In mijn eigen omgeving werken bijna alle mama’s minimaal 4 dagen. Bij de komst van de kleine worden de zorgtaken (ongeveer) 50/50 verdeeld, en ik ken ook genoeg vaders die dus minder zijn gaan werken.

Begrijp me goed, ik veroordeel niks: ik kan me helemaal voorstellen dat je als moeder liever meer tijd met je kleintje doorbrengt en dus minder meer thuis wilt blijven. Maar van al die aannames dat ik als moeder ‘dus wel minder zal gaan werken’ krijg ik echt de kriebels.

Want, heel typisch: Wouter krijgt die vraag dus nooit. En als hij dan vertelt dat hij 4 dagen gaat werken met de komst van Mimi, is de reactie meestal “Ow mooi man!’ , en is daarmee de zaak afgedaan.

Er valt geloof ik toch nog wat wel wat te winnen op het gebied van emancipatie, zeker in de agrarische sector…

zwanger-35-weken

Pre-natale kledingstress
Voorlopig heb ik echter alle tijd om me te wentelen in het clichébeeld van de thuisblijvende mama, want ik heb EINDELIJK VERLOF. God, I needed that. En heb ik dus tijd om eens lekker huiselijk in Mimi haar kleertjes te duiken. We hebben al een hele berg kleertjes liggen, zowel gekocht als gekregen, dus ben ik druk aan het wassen en sorteren. Die kinderkleertjes gaan in allerlei maten (joh) en ik heb nu kleertjes in maat 50, 56, 62 ,68 en zelfs een lading nog groter. Al sorterend merk ik dat ik geen flauw idee heb hoeveel we nodig hebben van welke maat. Want welke maat zal Mimi hebben bij de geboorte? Met haar lange benen is de kans groot dat ze maat 50 nooit zal dragen. Volgens mijn moeder begon ik als baby zelfs gelijk in maat 62. Maar we kunnen er ook niet vanuit gaan dat Mims dat dus ook wel zal doen, straks verzuipt ze in die maatjes.

En als ik haar maat dan al wist, wat heb je dan nodig? Met opmerkingen van vriendinnen in mijn achterhoofd dat baby’s de hele dag dingen vies maken, lijken de klaarliggende stapeltjes kleren ineens akelig ontoereikend. En wat draagt een baby eigenlijk? Moet ze straks een romper aan, met een broekje en een shirtje en een vestje en een jasje? Of is dat een beetje overdreven?

Jee zeg, serieuze problemen voor deze aanstaande moeder met nesteldrang. Maar het algemene advies van de omgeving luidt: nu niet teveel kopen, je hebt het straks gauw genoeg bijgehaald. En babykleertjes schijnen ook een geliefd kraamcadeautje te zijn. Misschien moeten we na de geboorte ook haar kledingsmaat even op het geboortekaartje vermelden… ;-).

kamer-mimi-3

Babykamer love
Mimi’s kamer is nu dan echt zo goed als klaar, en zo lief geworden! Leuk, leuk leuk. De kasten vullen zich met fris gewassen kleertjes en haar bedje met hemeltje staat helemaal klaar voor toekomstig gebruik. Ik blijf graag het kamertje inlopen om me te verwonderen over al die babyachtigheid in ons eigen huis, waar straks onze dochter zich in gaat wentelen. Zin om even mee te spieken?

kamer-mimi-10

kamer-mimi-9 kamer-mimi-14 kamer-mimi-5 kamer-mimi-15

kamer-mimi-4

 

 

Geschreven door

6 Reacties

  • Estelle

    Wat wordt het allemaal al concreet zo! Nog even lekker van je verlof genieten en dan is ze er ook alweer bijna! Time flies 🙂

    • Maaike de Vries

      Hee meissie, ja zeg, het gaat snel he? En met jullie mini ook, alweer over de helft :). Woei! Xx

  • monique de knegt

    He Maaike! Er is in 20 jaar blijkbaar weinig veranderd… Ik kreeg toen dezelfde blikken bij dezelfde vragen en antwoorden. Ik denk overigens dat jij je er net Zoveel van zult aantrekken als ik destijds :-)! Veel plezier de komede weken en jaren, groeten van Monique

    • Maaike de Vries

      He Monique, wat leuk om een berichtje van je te krijgen! Nee, sommige dingen veranderen blijkbaar niet… Maar gelukkig mogen we het nog altijd lekker zelf bepalen! 😉 Groetjes en tot ziens! Maaike

  • clara

    Fijn dat je eindelijk van je verlof kunt genieten. Ik hoop nog een heleboel blogs van jou te kunnen lezen voordat Mimi er is! Bedankt voor het kijkje in haar kamertje. Het is zo liefdevol ingericht, echt een fijn plekje om te zijn! Wat boft Mimi toch met jullie als ouders.

    Trouwens, gelukkig is de emanicipatie in andere bedrijven al veel verder. Bij ons hoor je dat zo goed als nooit ondanks dat vrouwen ook manager functies bekleden. Het gaat dus zeker de goede kant op en jij bent zeker een goed voorbeeld voor je mannelijke collega’s dat het wel mogelijk is! 😀

    • Maaike de Vries

      Wat lief Clara, dank je wel! 🙂

Geef een reactie