Dagboek van een zwangere: week 37

Waar blijft de tijd!? Deze week moet ik er toch echt aan geloven: Mimi mag officieel vanaf dit weekend geboren worden! Maarre liever  niet, want we zijn er nog helemaal niet klaar voor…

Ze komt (bijna), ze komt (bijna), die lieve kleine Mimi
Ow my. Wat gaat de tijd ineens snel! Maar dan echt: morgen ben ik precies 37 weken zwanger EN MAG MIMI DUS KOMEN. Ik kan dat nog niet helemaal bevatten. Voor mijn gevoel heb ik pas net verlof en nu kan ik dus al elk moment een dochter krijgen. Oké, ‘al’ is misschien een beetje relatief aangezien ik reeds 37 weken naar  dit moment toe leef, maar toch voelt het zo.

Ik zit nog in de ontkenningsfase. Tuurlijk komt Mimi op enig moment uit mijn buik, maar de komende weken vast nog niet. Toch kon ik de afgelopen week niet om allerhande checklijsten heen met dingen die we geacht worden voor de 37 weken geregeld te hebben. Zo moet er een zeil in ons bed voor als mijn vliezen breken, moet ons bed op klossen zodat het hoog genoeg is voor verloskundige en kraamzorg en moet “de ziekenhuistas” ingepakt klaarstaan.

Omdat ik dus niet geloof dat Mimi er morgen ineens is, moest ik even moeite doen om mezelf zover te krijgen dat we die dingen ook daadwerkelijk gingen regelen. De status as we speak? De klossen zijn afgeleverd door de thuiszorg maar staan nog in de gang ipv onder het bed. Het zeiltje moet ik écht even opdiepen uit het ‘kraampakket’ van de verzekeraar en de ziekenhuistas staat wel klaar, maar is nog bepaald niet compleet.

Daarnaast groeit de lijst met allerhande ‘owja, dat moeten we nog kopen’ zaken ook nog gestaag. Je zou dus kunnen zeggen dat we er eigenlijk nog niet klaar voor zijn, voor onze Mimi. Ik stel daarom voor dat ze nog even lekker blijft zitten. Zou ze luisteren?

Samen bevallen
Nog een reden dat Mimi er nog niet uit mag: we zijn vorige week eindelijk begonnen met onze cursus van “Samen bevallen”. De cursus duurt 4 dinsdagavonden en de laatste les zal dus worden gegeven in mijn 39e zwangerschapsweek. Dat leek me prima: ruim voor de uitgerekende datum, mits Mimi zich netjes aan de 40 weken planning houdt.

We volgen de cursus bij de cursusleidster thuis en worden de eerste les verwelkomd met een schaaltje chocoladepepernoten en een doordringende wierooklucht. De cursusleidster vertelt dat ze ook Doela is: iemand die bij de bevalling aanwezig kan zijn om je ‘mentaal te ondersteunen’. Wouter kijkt me bij het horen van deze informatie argwanend aan. Hij was toch al niet zo wild enthousiast over de cursus en schijnbaar is het concept doela ook niet erg aan hem besteed. Ik hoop van harte dat de info die we krijgen niet te zweverig is, anders worden het 4 lange avonden.

Aan de tafel waar de cursus wordt gegeven zit nog één ander stel. Het buikje van de dame is aanzienlijk kleiner dan de mijne. “Jee, wat ben jij al ver!” , roept ze bij het voorstelrondje uit. “Ja ach” , glimlach ik. “Ik dacht maar zo, als we het einde van de cursus niet halen dan is dat omdat de baby eerder komt, en dan is het dus ook gelukt met dat bevallen”.

Het andere stel kan er niet echt om lachen. Nouja, dan niet. Ik voel me toch al niet al te best avond omdat Mimi ineens heeft besloten mijn blaas als boksbal te gebruiken, waardoor ik elke 10 minuten naar de wc moet. Ik besluit het socializen dus maar te laten voor wat het is, en richt me (moeizaam wiebelt op mijn stoel) op het verhaal van de cursusleidster.

Dat blijkt gelukkig wel lekker praktisch. We krijgen plaatjes te zien van de anatomie van de vrouw, waarbij zwanger met niet zwanger wordt vergeleken. Als ik zie hoe alle organen, met name darmen en blaas, worden verdrukt door dat enorme kind in de buik van de zwangere vrouw begrijp ik ineens heel goed dat ik steeds moet plassen. De aanpassing van een vrouwenlichaam aan een zwangerschap blijft iets fucking bizars.

De rest van de avond krijgen we nog meer uitleg, een ontspanningsoefening en een boekje om thuis te lezen. Ik vind het best nuttig allemaal. “Viel wel mee toch?” , vraag ik Wouter als we na afloop teruglopen naar de auto. “Jawel..” geeft hij schoorvoetend toe. “Maar ik ben toch wel blij dat we de mini cursus doen en geen 10 lessen hebben.”

En eerlijk is eerlijk: dat ben ik ook.

Her name is…
Met Mimi’s naderende komst denk ik ook na over een ander belangrijk dingetje: haar naam. We hebben al sinds we weten dat Mimi een meisje is een shortlist met mooie meisjesnamen. Één naam springt daar voor ons uit en de afgelopen maanden zijn we er steeds meer van overtuigd geraakt dat ‘dat ‘m is’. We noemen haar ook al geregeld zo als we samen thuis zijn. Heel tricky natuurlijk, want ik ben nu steeds als de dood dat ik me verspreek.

Toch kan ik het niet laten om soms alle andere opties nog even in mijn hoofd te laten passeren. Weten we zeker dat dit het wordt, of is er iets anders nóg mooier? Past deze naam bij ons? Bij haar achternaam? Vooralsnog blijven we enthousiast. We hebben nu ook een proefkaartje besteld met De naam erop. Het lijkt me fijn om het straks echt op papier te zien staan. Onze kleine… (jaaaaa?!).  Leuk om in ieder geval nog één geheimpje te hebben.

Als Mimi voor de kerst komt staan haar slofjes al klaar!

Geschreven door

1 Reactie

  • Marijke

    Ha ha , echt komisch van de minicursus. Zie jullie ook echt niet de gehele 10 lessen-sessie doen. Gewoon meepakken wat handig lijkt. Ben heel benieuwd naar Mimi’s naam! Kan niet anders dan een leuke zijn…. Dikke kussss

Geef een reactie