Dagboek van een zwangere: week 26

Mijn dagboek van zwangerschapsweek 26 staat lekker vol. Deze week moest ik even gas terugnemen omdat mijn buik protesteerde, maar kreeg ik tegelijkertijd allerlei complimenten over hoe stralend ik eruit zag. Daar tussendoor vroegen we ons af of we nog op pufcursus moeten. Of kan ik beter zeggen: ik?

Rustig aan met die (harde) buik
Vermoeid ga ik weer verzitten achter mijn computer, terwijl ik ondertussen over mijn strak gespannen buik wrijf. Ik werp een blik op de klok. Vier uur. Pff.. Ik heb vandaag mijn dag niet. Na een onrustig nachtje kwam ik moe aan op mijn werk. In de ochtend was ik dus al niet echt scherp, en sinds de lunch word ik ook nog eens geplaagd door harde buiken. Of eigenlijk: Een Harde Buik. Ik vind het een beetje vreemd, want ik heb wel vaker harde buiken maar dan meestal na inspanning. Niet als ik gewoon op mijn bureaustoel zit.

Als ik aan het einde van de dag moeizaam naar de auto loop, schieten er ook nog eens venijnige steken door mijn buik heen. Waarschijnlijk bandenpijn: door mijn groeiende buik staan de banden waarmee mijn baarmoeder vastzit nogal onder druk. Eenmaal thuis bel ik toch even met de verloskundige. ‘Ik heb al de hele middag harde buiken en nu ook nog steken aan de zijkanten. Kan dat zomaar?”  vraag ik ongerust. ‘Ja, dat kan hoor, bijvoorbeeld als de kleine heel actief is geweest in je buik’, luidt het antwoord. ‘Harde buiken komen veel voor en kunnen opzich geen kwaad, maar het is wel een teken dat je eigenlijk teveel vraagt van je lichaam. Zeker nu, in combinatie met het warme weer, is je lichaam nu eenmaal topsport aan het leveren’.  Ze adviseert me om het even rustig aan te doen en in de gaten te houden of er geen patroon in de harde buiken ontstaat. Dat laatste kan betekenen dat Mimi al plannen heeft mijn buik te verlaten. ‘Echt luisteren hoor, naar je lichaam!’ dringt ze aan.

Ja ja, dat wil ik ook echt wel, maar soms is de lijn tussen ‘Alles gaat prima’ en ‘Dit is too much ‘ wel erg dun. Zoiets (in)spannends deed ik toch niet vandaag?  Maar goed, die avond blijf ik braaf op de bank liggen en na een beetje aansporing van Wouter last ik ook de dag erna een rustdag in. Eerlijk is eerlijk: rust helpt. Dat stelt mij als aanstaande mama ook weer gerust. Blijkbaar is iets vaker op de bank liggen nu gewoon nodig.

Braaf op de bank

Braaf op de bank

Op zwangerschapscursus: jij gaat maar lekker solo birthen!
‘Hey schat, we moeten die vrouw van Samen Bevallen nog terugmailen’, zeg ik  tijdens het eten tegen Wouter. ’Willen we die cursus nou gaan doen?’.

Wouter schokschoudert. ‘Als jij dat wil….’ murmelt hij tussen twee happen door.

Tja. Wil ik dat? Omdat ik dacht dat ik me als zwangere toch op enige wijze dien voor te bereiden op de bevalling, had ik wat gegooglt op cursussen.  Zo kwam ik bij Samen Bevallen: een aantal lesjes waarin je met andere stellen allemaal informatie krijgt over de bevalling.

Dat leek me wel nuttig, maar nu puntje bij paaltje komt twijfel ik. Zelfs de minicursus duurt al 4 avonden van 2 uur. Wéér 4 avonden, die ergens tussen mijn wekelijkse lesje ZwangerFit en voorlichtingsavonden van de verloskundige in de agenda moeten. Je kunt ook teveel met je zwangerschap bezig zijn, denk ik ergens. Maar als we dit niet doen, loopt mijn bevalling dan in de soep?

Wouter heeft er weinig zin in. ‘Dinsdagavonden zijn het!’, roept hij nu, terwijl hij de mail terugleest. ‘Dan kan ik 4 keer niet gaan bootcampen!’.

Gottegod. Ik slik wijselijk een opmerking over prioriteiten stellen in.

‘We kunnen ook wat anders doen? Je was laatst zo enthousiast toen de verloskundige over hypnobirthing begon’, antwoord ik fijntjes.

Wouter rolt met zijn ogen.

‘Hypnobirthen? Je gaat maar lekker solobirthen’, gniffelt hij. ‘Kan je daarvoor niet op cursus? Alléén?”

Ik schiet in de lach. Okee.. Ik denk er nog wel even over na. Het is ook weer niet de bedoeling dat mijn man al voor de bevalling de benen neemt.

img_5442

De Stralende Zwangere
Je ziet er anders uit’, merkt mijn docent Duits op. ‘Had je haar altijd al krullen?’. Bevreemd kijk ik hem aan. Uhm, ja?

‘Zo, nu begin je het wel te zien!’ , zegt een collega even later al wijzend naar mijn buik, terwijl ik bij koffieautomaat sta. Ze neemt me even op. ‘Ik zie het trouwens ook in je gezicht, dat ziet er anders uit’.  Anders? ‘Hoezo, anders?’, vraag ik. ‘Ja gewoon, anders. Maar je ziet er goed uit hoor!’, zegt ze snel.

‘Hee meid, hoe is het?’ vraagt een andere collega die middag hartelijk. ‘Wat zie je er goed uit! Je straalt!’

Hmm, vreemde shit. ‘Zie ik er anders uit?’, vraag ik savonds aan Wouter. ‘Ja, goed! Mooi en stralend’ zegt hij blij.

Dat is lief. Ik zie er zelf weinig van in de spiegel, maar volgens de wereld is er dus iets ‘anders’ aan mij. Nog los van die bolle buik. Straal ik echt? Of is dat gewoon wat mensen nu eenmaal zeggen als je zwanger bent? Never mind, het is fijn om te horen. Van al die complimentjes ga ik vanzelf stralen!

Geschreven door

Geef een reactie