Dagboek van een zwangere: week 33

Dagboek van zwangere week 33! De week dat Wouter mij en Mimi verlaat en ik een single mom word. What?! Ja, nouja, lees zelf maar.. 😉

Single mom
‘Is er iets?” vraag ik aan Wouter. We zijn onderweg naar een feestje van vrienden en hij is ongewoon stilletjes. Er lijkt iets in de lucht te hangen wat ik niet goed kan duiden. ‘Nee hoor.. of ja, eigenlijk wel’, antwoordt hij nu terwijl hij de auto stilzet voor onze bestemming. ‘Ik vind dat het zo niet meer werkt tussen ons. Eigenlijk heb ik er sowieso geen zin meer in, ik denk dat we er beter mee kunnen stoppen’. Zonder me verder nog aan te kijken slaat hij de autodeur open en loopt hij weg, door de voordeur waarachter het feestje zich bevindt.

Sprakeloos blijf ik achter. Zei hij dat nou echt? Of was het een grapje? Dat kan hij toch niet menen? Ik stap ook de auto aan en strompel achter hem aan, onhandig met mijn zwangere buik. Achter de deur bevindt zich een zee van mensen. Wouter zie ik niet meer, maar overal duiken ineens gezichten op die ik ken. “Hey Maaik, wat hoor ik nou?”, roept Alicia, een oude studievriendin die ik al jaren niet meer heb gezien. ‘Zijn jij en Wouter uit elkaar? Lullig  voor je, met die dikke buik!’.  Ik staar haar aan, terwijl achter me iemand me op de schouder tikt. Het is mijn vriendinnetje Estelle, met een fles wijn en een glas in de hand. ‘Hier meid, neem een wijntje!’ roept ze, terwijl ze me het glas geeft. ‘Als single mom moet je toch plezier kunnen hebben!’

De wereld begint te tollen en ineens ben ik thuis. Het is koud, stil en ik ben alleen. Ik hoor een windvlaag door het huis gieren. En terwijl ik moeizaam uit bed kom, slaat de waarheid me in het gezicht: Wouter is weg. Weg, hij komt nooit meer terug. Hij heeft genoeg van mij, van Mimi en mij, hij wil ons niet meer… Een verpletterend verdriet welt op uit mijn binnenste en grijpt me bij de keel. Hij kan niet weg zijn, ik kan het niet allee-heen….

Sweet dreams honey
Happend naar adem schiet ik wakker. Waar ben ik?!  Wat is er gebeurt? Ik tast om me heen, terwijl mijn ademhaling paniekerig heen en weer vliegt. Het rode wekkerlampje geeft 02:36 uur aan. Midden in de nacht dus.  Ik draai me angstig opzij en wordt me bewust van een slapend lichaam naast me. Wouter. Voorzichtig steek ik mijn hand uit om te voelen. Ja, hij is het echt. Thank god. Hij is niet weg!

Gerustgesteld kruip ik tegen hem aan. Het was een droom, natuurlijk weer een droom. Sinds ik zwanger ben droom ik de raarste dingen. Dat schijnt ook normaal te zijn, die dromen worden veroorzaakt door een combi van zwangerschapshormonen en licht slapen.  Soms is het best amusant, maar dit soort dromen kunnen me gestolen worden. Het voordeel is dat ik na deze droom nóg blijer ben met Wouter. Gewoon, dat hij niet weg is enzo. Lucky me!

Jeej, toch niet weg! <3

Jeej, toch niet weg!

Zwangerschapskwaaltjes 3.0
Los van de dromen slaap ik de laatste tijd sowieso niet meer zo geweldig. Ik moet er steeds uit om te plassen en lig daarna ik vaak een poos wakker voordat ik goed in slaap kom. Ook omdraaien gaat niet lekker: mijn buik zit in de weg en mijn bekken en spieren protesteren. Volgens allerlei zwangerschapslectuur krijg je als zwangere in het derde trimester nieuwe kwaaltjes en dat lijkt te kloppen. “In het derde trimester krijgen de vrouwen het zwaar”, zegt één van de boeken opbeurend.

Dat vind ik wat overdreven. Zwaar, zwaar… Oké, het gaat lichamelijk inderdaad niet meer zo soepel, maar daar staat tegenover dat het einde van mijn zwangerschap nu echt in zicht komt. Dus mag het ook best een beetje ‘zwaar’ zijn allemaal, want met het verlof dat er zo aankomt hoef ik straks ook niet meer zoveel. Anders dan bijvoorbeeld in het eerste trimester, waarin ik kotsmisselijk was maar aan niemand kon  vertellen waar dat door kwam. Ik vind deze periode tot nu toe eigenlijk wel leuk.

Tijd voor verlof
Het zal voor mijn collega’s overigens wel een verademing zijn als ik verlof heb, want ik heb op het werk echt een heel kort lontje. Ik kan me niet goed concentreren, ben moe, heb pijntjes en heb regelmatig zin om zeurende mensen op hun hoofd te slaan. In het dagelijks leven ben ik gelukkig niet zo chagerijnig (toch?), maar op het werk kan ik niet zoveel meer hebben.  Blame it on the hormones. Het leek me ooit wat overdreven, al die weken zwangerschapsverlof voordat de babe er is, maar daar kom ik helemaal van terug. Het is bittere noodzaak voor mij én omstanders om mij zo snel mogelijk uit dat kantoor te krijgen.  Nog 2 weken…! Sorry allemaal! Ik zal volgende week met mijn verjaardag maar een extra grote taart kopen om het goed te maken.  Anders ben ik bang dat ik volgend jaar niet meer terug hoef te komen… ;-).

Check die buik!

Dikzakje he?

 

 

 

Geschreven door

Geef een reactie