De wereld zonder jou

Ik huiver, sla mijn ogen neer een schuifel een beetje met mijn voeten. Het is niet koud in de kerk, maar toch lijkt er een collectieve rilling door de mensen om mij heen te trekken. Naast me schraapt Joris onrustig zijn keel. Aan de andere kant frummelt Sylvie wat aan haar tasje en vist er een zakdoekje uit.

We zijn hier om afscheid te nemen van Sanne’s moeder. Veel te vroeg , veel te jong, een strijd tegen kanker en toen moesten ze haar laten gaan. Er zat niet veel tijd tussen het begin en einde van haar ziekte, en Sanne heeft de laatste maanden veel tijd met haar mama doorgebracht. Lieve, stoere Sanne, die tot het eind voor haar moeder heeft gezorgd en gevochten.

De kerkklokken beginnen te luiden en de kist wordt binnengedragen, gevolgd door de familie .Sanne loopt te midden van haar vader, twee broers en zus. Ze ziet bleek en als ik haar vertrokken gezichtje zie,  lopen mijn ogen vol tranen.

De dominee begint te spreken. Een mooi, persoonlijk verhaal, waarin hij Sanne’s moeder prachtig weergeeft. Hij beschrijft haar ziekbed, haar optimisme en moed. Dan besluit hij zachtjes met de impact dat het verlies heeft op de familie. “Na vandaag gaat het leven door..” zegt hij. “En moeten jullie wennen aan een wereld die ineens zo anders is”.

De zin galmt na in mijn hoofd. Een wereld die ineens zo anders is.

Zo anders is.

En ik denk, met een steek van pijn, wat een rake woorden dat zijn. Hoe anders Sanne haar wereld nu is.

Hoe anders mijn wereld is sinds de dag dat mijn vader overleed.

Vaak noemen mensen het verliezen van een dierbare een gat, een leegte, een verlies.
Maar voor mij was het wennen aan een compleet nieuw leven. Aan een nieuwe werkelijkheid.

Nadat papa overleed vroegen mensen vaak ‘of ik het al een plekje had gegeven’. Maar er viel geen plekje te geven. Ik moest mijn leven opnieuw uitvinden, een manier vinden om mijn weg te vinden in een wereld die zo anders was.

Een wereld zonder ongevraagd advies. Zonder de lage bromstem van mijn vader. Zonder zijn lach. Zonder zijn gezeur. Een wereld waarin zijn huis geen toevluchtsoord meer is. Een wereld waarin ook deze kerst zijn plekje aan tafel weer leeg zal zijn.

Dat is een proces, en ik zit er nog steeds midden in. Ja, mijn wereld begint zachtjes een nieuwe vorm te krijgen. Ik doe leuke dingen, ik lach weer. Maar ik huil nog net zo vaak. En ergens wil ik dat ook blijven doen, bang als ik ben om papa los te moeten laten.

Wordt dat ooit anders?  Ik weet het niet, ik ben geen rouwexpert. Ik weet dat na 1,5 jaar de pijn slijt. Maar dat het missen blijft.

Ik weet dat wennen aan een nieuwe wereld heel veel pijn, kracht, knuffels en tranen kost.

En ik kijk naar Sanne, die nu moedig achter de microfoon staat om haar liefde voor haar moeder uit te spreken, en ik voel me verschrikkelijk verdrietig. Om haar, om mezelf, en om alle oneerlijkheid van het moeten missen van mensen. Mensen die we zo verschrikkelijk graag nog bij ons hadden gehad.

Gelukkig heeft Sanne een fantastische man, dierbare familie, ontelbare vrienden en vriendinnen. Die kunnen haar pijn niet wegnemen, maar wel helpen om haar wereld op den duur weer vorm te geven.

En als ik daar op wat voor manier dan ook aan kan bijdragen, doe ik dat.

Rust zacht, lieve mama van Sanne.

Geschreven door

Geen reacties

  • Estelle

    <3

  • Marijke

    Prachtig opgeschreven, pijnlijk waar. Sanne zal blij zijn met jou in haar leven, zoals ik dat ook ben!

    • krulletje86

      Ow wat lief.. Ik ben ook heel blij met jou! <3

  • Diana

    Pfffieuw, dat kostte mij tranen op de vroege morgen. Mooi geschreven Maaike! En veel sterkte voor jouw vriendinnetje Sanne..

    • krulletje86

      Hee Diana, wat lief dat je dat zegt en dat je zo vaak de moeite neemt om een berichtje achter te laten. Vind ik erg bijzonder! Knuffel

  • Deborah Hamar

    Respect!! Mooi verwoord!!
    Ik weet (helaas) wat er door je heen gaat. En wat je oa bedoelt met “een gat” “een leegte” en “rouwverwerking”
    Mijn laatste blogje gaat overigens ook over loslaten. Misschien put je hier ook wat troost uit?

    • krulletje86

      Dank je wel Deborah, jou blog raakt me ook enorm! Heel erg mooi omschreven. Dank je wel :).

  • Mijn Kleine Geheimpjes

    Jeetje, dat was even een kippenvel stukje. Prachtig geschreven.
    Heel veel sterkte voor je vriendin, maar ook voor jezelf natuurlijk.

  • sarahverhoeven93

    Heel erg mooi, ontroerend ook. Het bezorgde me ook wat tranen.

    • krulletje86

      Dank je wel voor je reactie Sarah! 🙂

Geef een reactie