Een blog is geen dagboek

“Hee Maaik, hoe gaat het schrijven? Kom je er nu weinig aan toe met alle drukte, of heb je juist meer inspiratie?” appt een vriendinnetje.

Mijn vingers zweven besluitloos boven het scherm van mijn telefoon terwijl ik nadenk over haar vraag.

Het gaat eigenlijk niet zo lekker met schrijven. Dat kan ik deels wijten aan de drukte: ik heb de afgelopen maanden amper achter mijn computer gezeten. Maar het is meer dan dat.

Ik heb een beetje last van een writersblock. Dat had ik vorig jaar ook al een keer, dus ik herken het patroon. Want bloggen is niet altijd even makkelijk. Mijn blog is namelijk geen dagboek. Ja, ik ben heel open over veel dingen. Ik vind het leuk om mijn leven te beschrijven zoals het is; met de hoogte en de dieptepunten. Die niet altijd even spannend of groots zijn, maar misschien wel menselijk en herkenbaar. Ik wil graag dat jullie dit lezen en dan denken ‘Hey, maar dat heb ik ook wel eens!’.

Maar toch: mijn blog is geen dagboek. Er zijn onderwerpen waar ik niet over kan of wil schrijven. Onderwerpen die te persoonlijk zijn. Die zich niet lenen om openbaar op het internet te verschijnen. Niet zozeer omdat ik mezelf er voor schaam, maar omdat sommige informatie gevoelig is, omdat ik wil dat bepaalde mensen die niet lezen, omdat erover schrijven niet goed voelt.

‘Ja goed, maar wat bedoel je dan?’ hoor ik je denken. ‘Problemen?’

Problemen, problemen.. Laten we zeggen dat 2015 me veel moois, maar ook een paar paar verdrietige dingen heeft gebracht. En ja, daar heb ik over geschreven… Bladzijden in mijn notitieboekje zijn gevuld met verhalen, emoties, gevoelens. Ongecensureerde schrijfsels die ik hier niet plaatsen kon.

Wat me als blogger ook gelijk voor een dilemma stelde. Want ik schrijf het liefst over dingen die me op dat moment bezig houden. Soms kostte het me de afgelopen maanden moeite om op blogonderwerpen te komen, omdat alles wat in mijn leven speelde onbeschrijfbaar leek.

En als mijn hoofd vol zat met twijfels en verdriet, dan ging een lijstje ‘Twinkels’ me net iets minder makkelijk af.

Ze waren wel echt hoor, al die vrolijke stukjes. Alle leuke, gekke, grappige dingen zijn echt gebeurt. Maar ik liet ook vaak dingen weg. Soms zaten de tranen me hoog, en moest ik zoeken naar andere onderwerpen.

Want ik ben ook maar een mens , en behoorlijk gevoelig ook nog eens.

Dus ook ik maak ruzie met Wouter. Ook ik barst wel eens in tranen uit (oké, geregeld). Ook ik weet het soms allemaal even niet meer. Ook ik kan soms overweldigd zijn door alles, of mijn vader heel erg missen (waar ik dan wel weer over schreef).

Wees je ervan bewust als je meeleest: mijn blog is geen dagboek. Niet alles wat in mijn leven speelt verschijnt hier. Maar alles wat ik schrijf is wel oprecht en waar.

Ik probeer de dingen niet mooier voor te doen dan ze zijn. Wel zoek ik voor de blog bewust naar mooie dingen. Naar de happy momentjes, de grappige momentjes, de twinkels van mijn leven.

Mijn leven is nu weer in rustiger vaarwater en de tijd en de energie voor het bloggen komen langzaam terug. Misschien ga ik later, als ik beter weet hoe, bepaalde dingen uit mijn schriftjes nog wel eens verwerken in mooie verhalen.

Maar niet nu.

“Het schrijven voor de blog heeft op een laag pitje gestaan omdat ik de weg even kwijt was met de onderwerpen” , app ik terug. “Maar de inspiratie begint nu weer te komen”.

En terwijl ik dat stuur, besluit ik dat het tijd is voor een openhartig stukje. Waarvan akte.

Geschreven door

2 Reacties

  • Marijke

    Lieverd, zo oprecht weer. Al je verhalen zijn mooi, ook deze. Het zou bizar zijn als je ieder moment van het leven de sterren van je “pen” laat spatten. Neem tijd voor alle fases en gebeurtenissen in je leven. De verhalen komen vanzelf. Love you?

    • Maaike de Vries

      <3 Wat lief Marijk.Love you!

Geef een reactie