Emoties op het werk

Het is dinsdagmiddag en ik zit met collega Lara in het gras. Voor ons rimpelt het water van een aangelegd vijvertje op de campus. Op het pad achter ons passeren groepjes druk kletsende studenten. Het collegejaar is weer begonnen en dat merken we: het universiteitsterrein is één en al bedrijvigheid. Het mooie weer van de dag drijft studenten en medewerkers naar buiten om in het zonnetje hun lunch op te eten.

Zo ook ons. De levendige sfeer gaat echter grotendeels aan ons voorbij, want wij zijn verwikkeld in een minder luchtig gesprek.

Ik trek met mijn vingers aan een grasspriet. “Mijn vriendin Sanne belde gisteren”. Zeg ik. “Haar moeder is heel erg ziek. Kanker. Ze belde omdat ze de laatste weken erg achteruit gaat. Ik vind het zo erg voor haar…”

Lara kijkt me van opzij aan. “Voor jou ook wel confronterend zeker? “ zegt ze meelevend.

Ik knik. ‘Het is moeilijk om te horen omdat je zo goed weet wat ze nu moet doormaken. Als ik haar hoor praten komt bij mij ook alles weer terug. Dat gevoel van onmacht, onzekerheid, verdriet.. Maar dat hoef ik jou niet uit te leggen he?”

Lara kijkt even weg. “Nee”, zegt ze zacht.

Lara is van mijn leeftijd en is twee jaar geleden haar moeder verloren. In mijn eerste werkweek kwamen we erachter dat we beiden weten wat het is om een ouder te moeten missen. Dat vind ik niet persé fijn – verdriet is heel persoonlijk en het voelt vreemd om het over zulke persoonlijke dingen te hebben op je nieuwe werk- maar we herkennen dus wel heel veel bij elkaar. En Lara is sowieso gewoon een leuke meid.

De gesprekken die we er soms over hebben zijn mooi, maar ook heel confronterend.

Sowieso mis ik papa ontzettend sinds ik weer werk.

Enerzijds komt dat omdat ik op mijn werk nieuwe mensen leer kennen, welke ik moet vertellen dat ik geen vader meer heb. En hoewel ik dit inmiddels zonder zichtbare emoties kan vertellen, heb ik er –natuurlijk- best moeite mee.

Anderzijds merk ik nu dat werk een onderwerp was dat ik bij uitstek met mijn vader deelde. Elke dag hoor en zie ik dingen die hij moet weten. Waar ik zijn mening over wil. Soms grijp ik bij thuiskomst naar de telefoon om hem iets te vertellen, om me dan te beseffen dat dat niet meer kan.

Ik vind het moeilijk. Er gebeurt zoveel in mijn leven en hij mist het allemaal.

“Ik heb nog een doos met spulletjes en briefjes van mijn moeder”, doorbreekt Lara mijn gedachten. “Maar die pak ik niet zo vaak. Te pijnlijk”.

Ik knik. Samen zij we even stil.

Ik denk aan papa. Aan zijn spullen die bij mij in de kast liggen. Een pijp. Een trui. Een tasje.

“Ik mis hem zo erg”, zeg ik dan zacht.

Het floept eruit. Eigenlijk wil ik niet emotioneel doen hier, op de campus tussen de studenten, bij een collega die ik pas 3 weken ken. Maar ik kan toch niet voorkomen dat mijn ogen volspringen en ik hard moet slikken om de brok uit mijn keel te krijgen.

Gelukkig hoef ik Lara niks uit te leggen. Ze geeft een kneepje in mijn hand en zegt verder niks. We zitten daar een poosje naast elkaar, beiden met onze gedachten heel ver weg. Dichtbij onze overleden ouders.

Dan herpakt Lara zich. “Wat doen we onszelf eigenlijk aan hè, om hierover te praten?” lacht ze wrang.

“Ander onderwerp”, lach ik terug.

We stappen over op een luchtiger onderwerp, en ik bedenk me dat emoties rare dingen zijn. Ze komen onverwacht opzetten,  maar kunnen ook zo weer naar de achtergrond kan verdwijnen. Gelukkig.

En hoeveel mensen hun eigen emoties, verhaal, verdriet met zich meedragen.

Maar ook hoe mooi het is dat we dit met elkaar kunnen delen en desondanks ook nog kunnen lachen.

Als ik iets geleerd heb van papa’s dood, is het dat je als mens veel veerkracht hebt. Verdriet en geluk gaan hand in hand.

En terwijl Lara en ik terugslenteren naar ons bureau, spiek ik even naar de blauwe lucht en hoop ik dat onze ouders ergens meekijken. Meekijken en trots zijn.

IMG_4500

In gedachten verzonken op onze reis door Californië

 

 

 

 

 

 

 

Geschreven door

6 Reacties

  • Estelle

    Wat lief en mooi. Ik weet zeker dat je papa heel erg trots is op jou ♥

  • Marijke

    Ik weet het ook zeker Maaik, heel erg trots is hij op jou!

  • Diana

    Ik zit de traantjes weg te knipperen.. Mooi geschreven!
    BE PROUD!

Geef een reactie