Een half jaar moeder: sterk in kwetsbaarheid

Ja… Op vakantie met kind is beslist anders dan zonder.

Ik staar voor me uit op de veranda van ons Franse chaletje, terwijl ik bedachtzaam een slokje uit mijn wijnglas neem.

Dat geldt trouwens ook voor het leven met kind.

Mijn eerste half jaar als moeder is zo snel gegaan en ik heb zo weinig tijd gehad om het te bevatten.

Het was één grote wervelstorm  van dingen doen. Flesjes koken, wassen draaien, borstvoeden en kolven, later schepjes poedermelk afstrijken, tasjes pakken. ‘Snachts om drie uur wakker schrikken van kleine babyhuiltjes en al slaapwandelend de fles maken. Gauw, gauw, voordat het huiltje blèren wordt. Kleffe kusjes na een lange dag kinderdagverblijf. Haasten uit het werk om nét iets eerder bij de crèche te zijn, gewoon om Lauren nog iets langer bij me te hebben voordat haar avond ritueel begint en we haar naar bed brengen.

Als ze  dan slaapt ’s avonds uitgeput op de bank voor de tv, om na een milliseconde rust alweer alles voor te bereiden voor de volgende dag. En hop, naar bed, waarna alles weer opnieuw…

Wat is het leven ineens anders.

Ik wist het al wel, maar op deze zesde vakantiedag slaat het ineens in. De vakantie, die ook al zo anders is.

Niet uitslapen. Niet tot laat uit eten. Geen siësta op het heetst van de dag, maar een warm, plakkerig meisje sussen dat wat harder huilt door al dat nieuwe. Maar ook: de trots op haar ineens met haar kleine nekzwembandje in het grote zwembad te zien spartelen. Trots op alles wat ze al kan. Op hoe ze ons leven verrijkt. Dat een bezoek aan een stadje ineens twee keer zo leuk is, omdat Lauren met ons mee geniet. Liefde als ze op het terras met een serieus gezichtje een klein slokje uit mijn grote waterglas drinkt. Liefde als een Franse oudere dame van onze ‘petite fille’ een lachje krijgt en daarna verrukt is over haar ‘bon caractère’.

Lieve Laulau, wat is het leven anders met jou. En wat ben ik anders. Ik ben totaal niet de moeder die ik had gedacht te zijn. Ik ben trotser, verliefder, vermoeider, geduldiger, bezorgder, beschermender.

En kwetsbaarder. Na de geboorte van Lauren voelde ik me erg kwetsbaar. Eerlijk gezegd waren mijn eerste maanden als moeder niet mijn beste maanden.

Raar he? Ondanks al die liefde voor Lauren.

Maar met de komst van Lauren was ik ineens een stukje van mezelf kwijt. Een stukje zelfvertrouwen. Zelfspot. Weerbaarheid.

Wat achterbleef was een enorm gevoel van kwetsbaarheid.

Ik was moeder geworden, maar hoe ging ik een moeder ZIJN? Hoe wilde ik mijn nieuwe rol invullen?  Ik had het overweldigende gevoel dat ik tijd en rust nodig had om mijn kind en mezelf uit te vinden. Want wist ik veel hoe het werkte, zo’n baby.

Ik wilde het zo graag goed voor haar doen, samen met Wouter, op onze manier.

Wat natuurlijk prima is… Maar de ontzwangeringshormonen speelden rare spelletjes met me.

Ik kon binnenkomende prikkels niet goed handelen. Alles in mijn lichaam stond AAN, en elke trilling in het leven kwam binnen. Of het nou ging om een huil van Lauren, een boos berichtje of een goedbedoeld maar te dwingend advies: ik kon het niet meer relativeren.

Waar ik vroeger mijn schouders ophaalde en doorging, zette alle twijfels en vervelende gevoelens zich nu vast in mijn hoofd.

Eigenlijk ging het hartstikke goed, maar van binnen voelde ik me constant opgejaagd.

Ik was bang om Lauren uit handen te geven.

Dat de wereld zich tussen mij en mijn dochter zou wringen.

Dat ik de grip kwijt zou raken. Dingen met ons meisje zou laten doen waar ik achteraf van zou balen, omdat ik op het moment zelf te kwetsbaar en te overweldigd was.

Ik snapte niet waarom ik me zo voelde. Waar was de oude Maaike? Diegene die lacht, straalt, zelfverzekerd haar gevoel volgt?

Ik liet me onzeker maken over mijn keuzes, over mezelf. Waar ik dan weer ontzettend van baalde. Ik voelde me weer het onzekere meisje, dat ik dacht al jaren geleden te hebben afgeschud.

Uit balans, zoekend.

Ja, ik heb geworsteld in die eerste maanden.

En ik kan het nu pas echt in perspectief plaatsen. Want met het verstrijken van de tijd land ik langzaam weer op aarde. Ik durf weer op mezelf te vertrouwen. Want ik weet natuurlijk donders goed dat ik altijd mijn hart moet volgen.

Want dat, alleen maar dat, maakt mij een goede moeder.

Wat ook helpt is dat ik me lichamelijk weer beter voel. Dat ik weer kan sporten, het hardlopen weer kan oppakken… Ik had nooit gedacht dat dat ontzwangeren lichamelijk en geestelijk zo’n ding zou zijn.

“Maaik?” Wouter onderbreekt mijn gemijmer. ‘Wat doe je schat?”. Hij lacht me toe, met Lauren op de arm.

En ik lach terug, in de Franse zon. Want dat eerste halve jaar was best een achtbaan…Maar gelukkig zit ik met Wouter in een karretje. En blijven wij wel zitten, samen.

Dus wordt het vanaf nu alleen maar leuker.

Samen met mijn man en het mooiste meisje van de wereld!

Geschreven door

1 Reactie

Geef een reactie