Hoe mijn man de tropenjaren iets minder tropisch maakt

Het zijn tropische tijden hier in huize B. #teamnosleep viert hoogtij en het is heel makkelijk om mezelf te verliezen in een slopend werk-slaap-zorg ritme… MAAR er is één lichtpuntje aan de horizon en dat is mijn man. Want niet alleen doen wij de zorgtaken écht 50/50 – ik las van de week weer een blog van een medemama die beschreef dat haar man geen zak deed, je haren gaan er toch van overeind staan-, maar Wout doet soms ook nog een dát beetje extra dat maakt dat ik niet omval, maar weer een lach op mijn gezicht krijg. En wel door:

  • Er ‘snachts er een extra keer uit te gaan

Wij hebben een nachtelijke verdeling en die luidt als volgt: de vóór 3, ná 3 uur verdeling. Oftwel: Wouter doet alle piepjes/flesjes/spenen voor 3 uur, en ik alles na 3 uur ‘snachts. Zo kunnen we allebei in ieder geval een paar uur slapen én hebben we nooit ruzie ‘snachts. Win-win. Laatst was ik Heel Moe (geintje natuurlijk, ik ben altijd Heel Moe) en werd ik ‘snachts wakker van het geluid van een opstaande Wouter. Mooi, nog geen 3 uur, dacht ik slaperig. Ik draaide me om, spiekte op de wekker… En zag 4:35 staan. Oftwel: Mijn Tijd. Maar Wouter ging. De volgende ochtend vroeg ik waarom. Had hij het soms niet gezien? (Ik had niks gezegd natuurlijk, dat snap je). “Ow jawel hoor, maar je was zo  ver weg dat ik je even wilde laten liggen”, was het antwoord. En dát, dames en heren, is ware liefde.

  • Mij ‘sochtends soms een uitslaapuurtje gunnen

Nog één uit de categorie slaap: dat je om 6:36 wakker wordt gemaakt door een dreumes- nadat je ‘snachts alle uren van de klok hebt gezien- en dat Wouter dan zonder er veel woorden aan vuil te maken Lauren uit bed plukt en naar beneden verdwijnt. En dat ik dus nog even kan blijven liggen. Het gebeurd niet dagelijks, maar het gebeurd.

  • Uit zichzelf de vuilnis buiten zetten/ belastingaangifte doen/ avondeten koken (en ik er dus niet om hoef te vragen)

50/50 verdelen is één, maar je daar beiden aan houden is twee. En ik waardeer het daarom ook heel erg dat Wouter onthoudt op welke dag de vuilnis buiten moet en het dan ook doet (ik weet dat niet eens, hij wel). Of gewoon standaard begint met koken als hij eerder thuis is dan ik.  Zonder dat ik daar dan nog over moet bellen in de auto op weg naar huis. Dat ik niet zijn takenlijstje ook nog hoef te onthouden. Héél fijn.

  • Nooit moeilijk doen als ik laat thuis ben (en hij dus het avondritueel alleen doet)

De avondspits is niet het makkelijkste moment om alleen te zijn. 2 kinderen eten, 2 kinderen badderen, 2 kinderen een avondfles, 2 kinderen in pyjama, 2 kinderen in bed… Ga er maar aan staan.  Maarja, soms moet het, bijvoorbeeld als de ander tot laat werkt of iets leuks gaat doen. En Wout doet dat zonder morren. Sterker nog, hij moedigt me zelfs aan om soms weg te gaan. Omdat dat moet kunnen.

  • Een kopje thee brengen als ik savonds uitgeteld op de bank lig

Als we savonds dan eindelijk zitten hebben we allebei geen zin meer om op te staan. Laat staan om drinken te pakken. Maar…  Vaak krijg ik dan toch een kopje thee. En die is dan extra lekker.

  • Het roerend met me eens zijn dat onze kinderen echter de aller, allerleukste zijn.

Dat je dan op de bank zit samen savonds, en dat je dan elkaar nog even de foto’s laat zien van Jut & Jul die je die dag gemaakt hebt. En dat dan samen superlief vindt. Want hoe vermoeiende, kleine handenbindertjes het ook zijn…ze zijn natuurlijk wel de aller,aller leukste!

En Wouter ook! Hou van jou lief!

Geschreven door

Geef een reactie