Ik heb je lief

Joris komt al wankelend de kamer binnen. In zijn armen heeft hij een enorme geluidsbox. Hij heeft hem net schoongemaakt: het bruine hout glanst. “Kijk”, zegt hij licht hijgend. “Zo ziet het er al heel anders uit! Ik heb ze nu allemaal schoon. En dan ga ik deze nu naast de tv zetten en de andere naast de bank”.

Ik kijk op vanaf de bank, waar ik verdiept was in mijn boek. Joris is omringd door kabels, boxen en boekjes met de gebruiksaanwijzing. Al pratende laat hij de box voorzichtig op de grond glijden en kijkt naar me op. Zijn blauwe ogen glanzen en hij veegt met één hand wat springerige haren uit zijn ogen.

Hij staat daar zo lief, met zijn hand op de geluidsbox, dat ik ineens en golf van emoties door me heen voel gaan.

Joris is al de hele middag bezig met de geluidsset die we vanochtend hebben opgehaald. Een verzameling grote, houten geluidsboxen. Belachelijk grote boxen. Ze waren van mijn vader. Zijn trots en glorie. Elk weekend dat ik daar was en we een film keken, stond hij te pielen met de instellingen. Het geluid moest top zijn. Hij was pas tevreden als uit elke hoek van de kamer gekraak, gepiep of gedreun kon komen.

Nu is papa er niet meer en staat de hele verzameling in onze woonkamer. Dankzij Joris. Joris, die aanvoelde dat ik deze boxen graag in ons huis wilde hebben, en daarom alle praktische bezwaren van ‘geen ruimte’ aan de kant veegde. Joris, die in de auto sprong om ze te halen. Joris, die ze nu met liefde schoonmaakt en neerzet. Opgaat in dit klusje met hetzelfde jongensachtige enthousiasme als dat mijn vader voor zijn geliefde geluidsset had.

Ik kijk naar hem en bedenk me ineens weer hoeveel ik aan hem te danken heb. Hoe gelukkig hij me elke dag weer maakt. Hoe hij mij begrijpt en aanvoelt. Hoe hij al weet wat ik wil voordat ik iets zeg.  Hoe hij weet dat ik soms chagrijnig van het solliciteren ben. En dan op het goede moment een lief briefje achterlaat. Hoe hij naast zijn werk toch ook nog dingen in huis blijft doen, ook al ben ik thuis en heb ik meer tijd. Hoe hij spontaan in de stad een nieuwe wekker voor me koopt, omdat mijn oude al tijden stuk is. Hoe hij geen kat wilde, maar nu mogelijk nog gekker met Twinkel is dan ik.  Hoe hij me aan het lachen maakt met zijn geplaag en droge humor. Hoe hij me nooit onder druk zet om een bepaald keuze te maken. Hoe hij zonder één klacht bijna alles voor ons tweeën betaalt. Hoe hij weet hoe erg ik papa nog steeds mis.. en hoeveel waarde ik hecht aan die stomme geluidsset.

Ik sta op, met plotselinge tranen in mijn ogen, en sla mijn armen stijf om hem heen. “Dank je wel lieverd”, fluister ik in zijn nek.”Dank je wel”. Joris trekt me stevig tegen zich aan. “Het is goed dat we die boxen nu hebben Maaik” zegt hij zachtjes. “Zo is je vader er ook een beetje bij”

En zo blijven we samen even staan. Tussen de geluidsboxen die van papa waren. En ik kan pap bijna zien glimlachen.

Verdriet en geluk liggen soms dicht bij elkaar.

Geschreven door

14 Reacties

  • Bernette

    Wat een mooie post!
    Ik kreeg er even tranen van in mijn ogen. Super mooi geschreven en heel herkenbaar.

    • krulletje86

      Dank je wel Bernette! Bijzonder om te horen 🙂

  • Zij van hem

    Tranen in mijn ogen. Zo herkenbaar. Ik heb ook zo’n vent. Echt precies zo. En ook geen papa meer (al heb ik gelukkig wel een geweldige bonus-papa). Wat een bijzondere mannen… Om met heel je hebben en houden, met al je ziel en zaligheid van te houden.

    • krulletje86

      Jeetje wat bijzonder dat het zo lijkt op jou situatie! Bijzonder om omringd te zijn door zoveel mooie mensen he? En precies wat je zegt, om met alles wat je hebt van te houden.

  • Harma

    Wat een prachtig stukje Maaike! Ik heb al meerdere mooie stukjes van je gelezen, maar ben niet zo snel van het reageren. In dit stukje komen de emoties zelfs bij mij over. Daarom verdien je echt een compliment en ga vooral zo door! 😉

    • krulletje86

      Hee Harma, wat leuk dat je reageert, dank je wel! Heel bijzonder om te horen dat je het mooi vindt! 🙂

  • Gerda

    Hier nog iemand die het heel mooi vindt, heel herkenbaar en tegelijk iets moest wegslikken!
    Wat lijkt hij toch op z`n vader!!

    • krulletje86

      Oow wat lief! En ja dat denk ik ook ZO vaak, hoe erg ze op elkaar lijken :).

  • Diana

    Ik voel bijna wat je voelt (dat kan natuurlijk niet helemaal).. Het raakte mij!
    Fijn dat je die liefde kan ervaren, geniet er van, koester het en hou het vast.

    Lieve groet, Diana

    • krulletje86

      Wat mooi om te horen dat ik het gevoel kan overbrengen Diana, dank je wel voor je reactie! Ik koester het zeker <3

  • Estelle

    Jeetje meis wat mooi… Ook ik zit met tranen in mn ogen. Wat schrijf je toch ontzettend raak! Jouw eigen emoties dringen diep door tot in je lezers, wat een talent! <3

    • krulletje86

      *bloos*, dank je wel lieverd, dat vind ik echt een mega compliment! <3

  • Annemarie

    Lief… 😉

    • krulletje86

      Hihi ja An, jou broertje is gewoon erg lief! 🙂

Geef een reactie