..Maar het leek me gewoon zo leuk!

Slepend met een grote tas boodschappen kom ik ons appartementje binnen, als ik mijn op tafel liggende telefoon hoor gaan. Met mijn jas nog aan maak ik een duik en weet net op tijd op te nemen. Het is mijn lieve recruiter Mieke en zodra ik haar stem hoor, weet ik het al.

“Maaike, ik heb de terugkoppeling van onze klant. Je hebt een mega goede indruk gemaakt en ze hebben er heel lang over gesproken… Maar ze gaan in zee met één van de meer ervaren kandidaten”

Shit. Hoewel ik deze natuurlijk had kunnen zien aankomen, voel ik toch een flinke steek van teleurstelling. Het gesprek ging dinsdag zó lekker. Hoewel ik aan tafel bleek te zitten met het best intimiderende panel van directeur, commercieel directeur én P&O voelde de sfeer prima aan en kwam ik, al zeg ik het zelf, goed uit de verf. Oké, tijdens het gesprek werd behoorlijk duidelijk dat ik qua kennis van de sector het één en ander bij te spijkeren had… Maar desondanks ging ik happy weg.

“Ze wilden je echt heel graag hebben”, vervolgt Mieke. “Er is zelfs nog intern gekeken of ze je een ander aanbod konden doen, maar daar is het bedrijf te klein voor. Eerlijk waar Maaike, volgens de directeur sprong je eruit qua persoonlijkheid. Maar de andere kandidate had al een PhD gedaan, al jaren werkervaring in de sector.. Dat is voor hen nu de meest veilige keuze.”

Ze heeft natuurlijk gelijk. Ik wist zelf ook al wel dat ik kansloos was tegenover kandidaten met veel meer ervaring. Ik had alleen de stille hoop dat die anderen gewoon zo beroerd zouden communiceren dat ik op dat vlak alles goed kon maken, maar helaas.

Ik baal flink, al is het een schrale troost dat ik het heb afgelegd tegen een mega ervaren PhD’er. Daarnaast natuurlijk leuk om te horen dat ik niet de enige was die het gesprek als prettig heeft ervaren. Sterker nog: Mieke vertelt dat de directeur vond dat ik heel volwassen en senior-achtig overkwam. Ha! Heeft die peptalk aan mezelf in de auto toch effect gehad.

“…. En omdat wij zo over je te spreken zijn, wil ik je een ander aanbod doen”, hoor ik Mieke zeggen. Ik ben meteen weer één en al oor. Wat zegt ze? Wil ze me een baan als recruiter aanbieden?

“We willen verder voor je kijken in de markt en jou profiel tegen wat functies aanhouden. Voor ons eindigt het hier niet! Vind je het goed als ik daar volgende week bij je op terug kom?”

Natuurlijk vind ik dat goed. Graag!

Na afronding van het gesprek blijf ik even stil zitten. Daar zit ik dan, met mijn o zo geweldige persoonlijkheid, maar zonder baan. Lekker is dat. Zo snel als je in een achtbaan van kansen wordt meegesleept, zo snel lig je er ook weer uit. Maar het heeft me wel een positieve ervaring opgeleverd. Blijkbaar was dit het niet voor mij. Op naar de volgende kans, baan, sollicitatie!

Maar nu…heb ik eerst even behoefte aan een groot stuk chocola en een dikke knuffel van Joris.

Geschreven door

2 Reacties

  • Marijke

    Ja, dat helpt inderdaad. Veel chocola en knuffels maar ik weet zeker dat het goed komt met je en je die geweldige baan gaat krijgen. Dikke kus

  • Diana

    Hou vol, dé kans komt wanneer je hem niet verwacht. Geniet maar lekker van je vrije tijd, over een tijdje ben je weer zwetend aan het werk. ;-p

Geef een reactie