Mama Experience #3: Onze wilde nachten

“Hey! Waar is ze?” tettert iemand in mijn oor.
Ik schiet overeind. “Huh, wat?”mompel ik slaperig. “Waarom schreeuw je zo?”
Wouter, diegene die mijn slaap zo wreed verstoorde, mompelt nog iets, draait zich om en slaapt verder.

Ik graai slaapdronken naar de wekker: 01:30 uur. “Great”,verzucht ik in mezelf. Vanavond was ik lekker vroeg naar bed gegaan om een paar uur te slapen voordat onze dame zich zou melden voor haar nachtelijke voeding. En ik sliep ook heerlijk.. Totdat mijn echtgenoot me bruut wakker schreeuwde.

Wouter roept wel eens vaker iets in zijn slaap. Daarna slaapt hij rustig verder, terwijl ik klaarwakker lig.

Zo ook nu. Ik glip het bed uit om naar de wc te gaan en werp bij terugkomst schielijk een blik in het bedje van onze dochter. Ze lijkt nog diep in slaap, dus ik ga vlug ons bed weer in.

“Oke Maaik, nu weer gauw slapen”, spreek ik mezelf streng toe. “Als je nu snel weer slaapt kan je zeker nog 2, misschien wel 3 uur slapen tot de volgende voeding”.

Ik probeer rustig te gaan liggen, maar al gauw razen er allerlei gedachten door mijn hoofd.
Voordat ik kinderen kreeg was ik altijd erg geïnteresseerd in ‘De Nachten” van jonge ouders. Dat sprak voor mij tot de verbeelding: poepluiers, darmkrampjes of borstvoeden was een brug te ver, maar bij weinig slapen kon ook ik me een voorstelling maken. Toen ik eenmaal zwanger was, zag ik De Nachten met angst en beven tegemoet. Ik functioneer niet zo fantastisch op weinig slaap, dus ik was benieuwd hoe ik dat zou gaan trekken.

Nu zijn we vier weken (en nachten) met baby verder… En volgens mij mogen we niet klagen. Na wat opstartproblemen in de eerste week slaapt onze kleine gup behoorlijk consequent van ongeveer 23:30 tot 04:30 uur. Start en eindtijd kunnen wat variëren, maar met regelmatig 5 uur slaap achter elkaar mogen we, naar het schijnt, in onze handjes knijpen ( ik durf dit bijna niet op te schrijven, iets met bad karma, maar ik doe het toch maar. Wat ik al niet over heb voor deze blog).

Maar, zoals het een baby betaamt, zijn Laurens slaapuren toch altijd een beetje onzeker. Dat maakt rustig slapen soms lastig: ik wil wel op tijd wakker worden voor de volgende voeding (het liefst voordat ze keihard begint te huilen), maar niet onnodig wakker liggen van elk piepje. Mevrouwtje ligt echter nog bij ons op de kamer en mijn mamahormonen maken me nogal vatbaar voor piepjes.

Ik overweeg elke paar dagen of ze toch niet beter op haar eigen kamertje kan liggen, maar voorlopig wegen de voordelen (dichtbij, snel gepakt als ze gaat huilen, voelt lekker vertrouwd) nog op tegen de nadelen (haar gekreun en gepiep).

“Bwahahaha”.
Kleine kreuntjes onderbreken mijn veel te wakkere gedachtegang. Lauren beweegt en piept in haar slaap. Ik verstijf een beetje en spits mijn oren. “Shit…Ze zal toch niet ineens vannacht veel eerder wakker worden? De laatste dagen heb ik ook al wat moeite om haar na de voeding van 04:30 uur weer in bed te krijgen, dus voor hetzelfde geld wordt ze nu wakker en loop ik de hele nacht met een wakkere baby.”, denk ik geïrriteerd.

Ik luister ingespannen. De kreuntjes verstommen weer een beetje. Ik haal opgelucht adem en spreek mezelf in gedachten streng toe. “Ze slaapt gewoon nog. En nu MOET ik ook echt slapen… Kom op, slapen… Ik ben moe genoeg, daar ligt het niet aan… Hmm, Lauren is ineens wel heel erg stil. Is zo altijd zo stil als ze slaapt? Of zou er wat aan de hand zijn? Straks lig ik hier blij te wezen dat ze stil is, en dan blijkt dat het helemaal niet goed met haar gaat…”.

Hoewel ik natuurlijk wel wéét dat dat onzin is, maakt deze gedachte het noodzakelijk om mijn bed uit te gaan en opnieuw naar Lauren te kijken. Met ingehouden adem hang ik boven haar wiegje. “Ademt ze wel? Ja, gelukkig, ze ademt. Hoera. Nu gauw weer terug in bed.., He bah, nu heb ik koude voeten. Hoe laat is het inmiddels? 02:00 uur al. Shiit, ik MOET NU SLAPEN…”

Ergens tussen deze opbeurende gedachten in val ik uiteindelijk toch in een onrustige slaap.

“Lekker geslapen schat?” , vraagt Wouter de volgende ochtend opgewekt. “Lauren was pas om 05:00 uur wakker he? Dan heb je een flinke ruk kunnen maken!”.

Vanachter mijn kop koffie mompel ik iets onverstaanbaars terug.

Want zeg nou zelf: een slechte nacht door je wakkere kind is één ding. Maar een slechte nacht terwijl je dochter heerlijk slaapt…

Ach, het had zo mooi kunnen zijn.

Geschreven door

Geef een reactie