Mama Experience #5: Nu ik jouw hele wereld ben

Soms, midden in de dagelijkse hectiek van verzorgen, huishouden, voeden en leven, zijn er momenten om heel even stil te staan. Of te zitten. Ik zat stil, ik keek,  ik verwonderde me. En ik schreef dit verhaaltje aan ons kleine wonder.

Hee kleine pukkert. Ruim 6 weken oud alweer, pops. Nog steeds piepklein en toch alweer groter dan je was.

Zo zal het jouw hele leven gaan. Dat ik je zo graag groot zie groeien en tegelijk zo geniet van je kleine zijn. Je kleine handjes en voetjes. Je kleine plakkerige toetje, met je pruilende mondje dat soms zo stralend lacht.

Je ligt nu naast me te slapen en ik schrijf dit met één oog op je bolletje.

Je bent onrustig vandaag en ik weet dat je elk moment weer wakker kunt worden. Dan wil je worden opgetild, gewiegd, verschoond, gevoederd of geknuffeld.

Soms wil je ook helemaal niks, behalve door mamslief worden rondgedragen.

Maar nu slaap je even en ik koester het momentje rust. Al schrijvende en kijkende.

Er is heel veel dat ik nu ook zou kunnen doen. De was, bijvoorbeeld. Of tanden poetsen, mijn nieuwe telefoon eindelijk in gebruik nemen (dat arme ding ligt nu al een week in de doos in de kast, volgens mij denkt Wouter dat ik ‘m nooit ga openmaken), kaartjes schrijven of gewoon een boek lezen.

Maar in plaats daarvan zit ik hier en kijk ik naar jou.

Je bent zo mooi.

Grappig: sinds jij er bent domineert jouw kleine persoonlijkheid ons huishouden, maar tegelijk ben je ook zo teer en kwetsbaar.  Een klein, prachtig mini mensje dat nog een heel leven te groeien en te ontdekken heeft.

Als je zo hangerig bent als vandaag, mag ik je vaak niet loslaten. Je klampt je met handjes en voetjes aan me vast. Soms vind ik dat onhandig en snak ik naar een beetje rust. Tegelijk besef ik me ook dat deze tijd heel kostbaar is. Je groeit en groeit en voordat ik het weet ben je een grote meid die de wereld zelf kan gaan verkennen.

Oké, je bent nu 6 weken dus het duurt nog even… Maar toch. Zo klein en afhankelijk ben je niet lang. Wat nu dus weer extra bijzonder maakt.

Nu je 100% afhankelijk bent van mij… Nu ik eigenlijk jouw wereld bén.

Een wereldje dat heel simpel is: eten, slapen en heel veel knuffels. Een liefdevolle basis voor alles wat nog komen gaat. Net moeder zijn is soms zwaar, maar tegelijk ook heel eenvoudig. Gewoon: er zijn.

Door er nu simpelweg  voor jou te zijn geef ik je alles wat je nodig hebt.

Wonderlijk.

Dus zit ik hier naar jou te kijken. Koester ik jouw handjes, klampjes, plakkerige mondje. Zelfs de tranen en de fronsjes en de trappelende voetjes.

Want ik weet: de was, het huishouden, mijn eigen leven… Dat kan ik allemaal nog heel lang doen.

Maar jouw hele wereld ben ik maar heel even.

 

 

Geschreven door

2 Reacties

  • Esther

    Oh, wat prachtig geschreven weer Maaike! Krijg er kippenvel van!
    Geniet nog maar lekker van jullie kleine schat!

    • Maaike de Vries

      Dank je wel Esther! <3

Geef een reactie