Mama Experience #8: De mommy-back-to-work checklist

Het is zo ver: na 17 weken zwangerschapsverlof, waarvan 12 met baby, is het volgende week afgelopen met de pret. Er gaat weer gewerkt worden. Trending question in mijn omgeving is uiteraard wat ik daarvan vind. Die vraag wordt overigens op 2 manieren gesteld: vrouwen (met name moeders) vragen “Zie je er tegenop?”, terwijl mannen het meestal formuleren als  “Heb je er zin in?”. Ha.

Tja, wat vind ik ervan? Na al die weken babybubbel is het een goed vooruitzicht om gewoon weer normaal te gaan doen. Weer deel uit te maken van de wereld, mijn leventje weer op te pakken. Maar of ik er echt klaar voor ben? Tijd om eens even de balans op te maken aan de hand van de mommy-back-to-work checklist.

#1 Mentale gesteldheid
First things first: voel ik me wel in staat om weer te gaan werken? Ben ik genoeg ontzwangerd, uitgehormoond, weer terug op aarde? Ik geloof van wel. Na mijn hele verlof in een behoorlijke bubbel te hebben doorgebracht, ben ik nu weer aan het landen. Ik heb weer meer zin in dingen doen, mensen te zien, weer ruimte in mijn hoofd voor andere dingen dan Lauren. Gelukkig maar!
Wat nog niet maakt dat het makkelijk is om Lauren achter te laten, want…

#2 Het kinderdagverblijf
De dame moet natuurlijk ergens blijven als ik werk, dus gaat ze straks 3 dagen per week naar het kinderdagverblijf. We kennen allemaal de verhalen van moeders die hun kind de eerste ke(e)r(en) huilend achterlieten, omdat ze ervan overtuigd waren dat niemand zo goed voor kleine Henkie/Liesje kon zorgen als zij. Vind jij dat stiekem een beetje zeikerige onzin?

Heb medelijden, want het is dus ECHT HEEL MOEILIJK. Hoe leuk dat dagverblijf er ook uit ziet en hoe aardig de leidsters ook zijn, Lauren daar afgeven voelt ontzettend tegennatuurlijk. Ze is inmiddels twee keer wezen ‘wennen’, en beide keren voelde ik me afschuwelijk. Een ontaarde moeder, die haar kind zomaar achterliet te midden van een kudde brullende, kwijlende en snotterende andere kids. Bij mensen die haar niet zo goed kennen als ik en dus niet weten dat als ze ‘whehehe’ huilt, dat ze iets anders bedoelt dan ‘whiehiehie’.

Slik. Ze zeggen dat het went.

#3 Zwangerschapskilo’s en normale kleren
Terug naar ‘normaal’, betekent ook ‘terug naar een normaal lichaam’. Een lichaam zonder bolle buik en bijbehorende zwangerschapskilo’s. Hoewel ik van mezelf niet de dikste ben, was ik tijdens mijn zwangerschap maar liefst 17 kilo aangekomen. Dat was volledig mijn eigen schuld: ik had gewoon veel te veel gegeten.
Van de 17 kilo zijn er nu nog 5 over.  Die kilo’s zitten volgens mij allemaal op mijn kont, want ik kan de meeste van mijn oude broeken nog niet aan. Of ja.. ze gaan wel dicht, maar dan krijg ik dus zo’n vetrol boven mijn broek.  En als ik ergens een hekel aan heb, is het aan een rol.

Omdat de 5 kilo vast gaan verdwijnen, maar niet binnen één week, heb ik maar wat nieuwe broeken gekocht. Met een nieuwe broek aan en een shirtje dat niet té strak zit bij de buik, zie ik er weer bijna uit als vroeger. Dat voelt wel goed. Als het me nu ook nog lukt om zonder babyspuug op mijn schouder de deur uit te gaan, ben ik zo weer een echte business chick.

#4 Slaap, mama, slaap: nachtrust
Ook handig als ik me op het werk straks een beetje nuttig wil maken: nachtrust. Met een helder hoofd werk ik in de regel namelijk nét iets lekkerder.  Gelukkig laat Lauren ons ‘snachts redelijk met rust. Ze wil nog twee keer eten: één keer rond 23 uur en één keer rond 4:30 uur. De eerste voeding geeft Wouter, de tweede doe ik. We moeten maar eens zien hoe we dat straks gaan doen. Ik ben inmiddels helemaal geprogrammeerd in opstaan om 4:30 uur, alleen kon ik gedurende mijn verlof dan daarna nog een paar uur slaap pakken. Ik ben benieuwd hoeveel pijn het gaat doen als de wekker maandag ineens weer gaat.

#5 Opstaan en aankleden
Huh? Opstaan en aankleden? Ja, dat is dus met baby best een ding. De dagen dat Lauren naar het kinderdagverblijf gaat, brengen Wouter en ik haar afwisselend weg. Op de dagen dat ik dat doe, ik Wouter al veel eerder de deur uit en sta ik er ‘sochtends alleen voor. Lauren moet een fles, ik moet douchen, kleren aan en het liefst ook nog ontbijten voordat we gezamenlijk voor een bepaalde tijd de deur uit vliegen.  Maar omdat Lauren nog niet op een vaste tijd wakker wordt en ze ook per dag uitkiest hoe lang ze over haar fles wil doen, is dit alles lastig planbaar. Daarnaast gaat ze na haar ontbijt ook meestal niet rustig slapen of spelen, maar wil ze worden geëntertaind. Ik voorzie dus wat scenario’s waarbij ik te laat, half aangekleed en met mascara op maar één oog op het werk zal verschijnen. De praktijk zal het leren!

Samengevat: mijn checklist ziet er redelijk rooskleurig uit. Ja, ik zal Lauren heel erg gaan missen. Het lijkt me enorm vreemd om haar, na 3 maanden fulltime samen, hele dagen niet te zien. Ze wordt met de dag mooier, vrolijker en wijzer en ik geniet enorm van het zorgen voor haar. Het liefst zou ik haar gewoon meenemen naar mijn werk, maar dat schijnt men gek genoeg niet zo happig op te zijn.
En hoe prachtig Lauren ook is, van fulltime thuis zitten word ik niet gelukkig.  Dus ik ga het maar gewoon alleen proberen. Terug naar het ‘normale’ leven. Met als grootste verschil met vroeger? Dat ik nu bij thuiskomst niet één, maar twee grote liefdes kusjes kan geven. Als dat geen goed vooruitzicht is!

Geschreven door

Geef een reactie