Oh baby baby

Samantha is moeder geworden. Eén van mijn oudste, vertrouwdste, liefste vriendinnen is nu mama van een klein, teer, volmaakt meisje..

Ik vind het schitterend.

Dat is best raar, want eigenlijk zag ik met angst en beven tegen deze ‘wij worden volwassen’ mijlpaal op.

Ten eerste houd ik niet echt van kinderen: ze huilen, snotteren en gillen zoveel.

Daarnaast weet iedereen dat door kinderen alles verandert. Spontane stapavonden worden verplaatst naar de bank, gesprekken gaan niet meer over mooie mannen maar over luiers.. Het luchtige is eraf. Met kinderen wordt het leven serieus.

Dat nu dus ineens allemaal vriendinnen van mij kindjes krijgen vind ik dus zowel leuk als doodeng tegelijk. Ik wil helemaal niet dat dingen veranderen, ik vind het leven leuk hoe het nu is. En hoewel ik volwassen worden en nieuwe stappen in het leven prima vind (ik bedoel, wij gaan trouwen, dat scoort ook op de lijst van Volwassen Dingen Doen) is kinderen toch wel een heel groot “Ding”.

I am at the awkard age

bron: someecards.com

Gelukkig is Samantha al vanaf het begin van haar zwangerschap het levende bewijs dat je ook kinderen kunt krijgen en toch gewoon jezelf kunt blijven. En eerlijk is eerlijk: nu ik van heel dichtbij een zwangerschap meemaak van iemand waar ik zoveel van houd, ervaar ik voor het eerst echt hoe bijzonder het is om een kindje te krijgen.

Eerst het zwanger worden, toen de groeiende buik, en nu is daar ineens een klein, echt mensje, met het kinnetje en mondje van Samantha en de haartjes van Jasper .. Wauw.

Omdat de geboorte van Samantha’s kleine meid nog even spannend was –te vroeg, spoedkeizersnede en veel bloed- leven mijn collega’s ook erg mee. Mijn verhalen over een zwangere vriendin leveren me soms wat bedachtzame blikken van mijn baas op.

Ik zie het haar denken: “God, straks wil ze er zelf ook één”.

Als vrouw van 28 ben ik in haar ogen natuurlijk een tikkende tijdbom: het is maar een kwestie van tijd voordat ik ineens groot nieuws heb, een dikke buik krijg ,een tijd uit de running ben en met een beetje pech straks nog minder wil gaan werken ook.

Hoewel het niet mag, is dat hele kindergedoe voor veel werkgevers best een ding. Toen ik nog solliciterende was is me wel eens quasi grappig naar mijn hoofd geslingerd dat ik “Toch in de gevaren zone zit”. Een opmerking waarmee ik gedegradeerd werd van serieuze kandidate tot tikkende eierstok op pumps. Bedankt.

Ach, ik laat mijn baas maar rustig kijken. Ondertussen geniet ik mee met Samantha, Jasper en hun kleine wonder.

En constateer ik blij dat er tussen ons ook na de geboorte van hun meisje niks veranderd is.

Twee weken na haar keizersnede is mevrouw alweer voldoende op de been om een broodje te eten bij de La Place. Als we voorzichtig het pleintje richting de ingang oversteken, worden we bijna onder de voet gelopen door een luidkeels gillend jochie. Samantha doet een stapje opzij, wisselt een blik met mij en zegt droog:

“Overigens vind ik de meeste kinderen van anderen nog steeds bloed irritant”.

Ik grijns.  Het kan dus wel: een verliefde mama zijn en toch nog nuchter en jezelf blijven.

Ik ben trots op mijn stoere vriendin.

Geschreven door

Geen reacties

  • sabinebianca

    Oh wauw.. dit is zó herkenbaar! Mijn beste vriendin is een half jaar geleden bevallen van haar eerste kindje; Sara, een prachtig dochtertje. Ik had hetzelfde beeld van baby’s zoals jij het beschrijft haha, en kan het me nog niet voorstellen om zelf moeder te worden. Maar dat trotse gevoel als vriendin van een kersverse mama is heel herkenbaar. En zo kun je mooi de eerste kneepjes (do’s en don’ts, etc.) van het moederschap leren van iemand die heel dichtbij je staat.

    • krulletje86

      Oh wat leuk om te horen dat je het gevoel herkent! Gek he, semi tegenstrijdige gevoelens en ook heel veel liefde en trots? <3 Geniet lekker mee van Sara!

Geef een reactie