Onbeantwoorde werkliefde

“BrabantsKoetje is looking for kandidates like you!” roept het mailtje dat via LinkedIn mijn inbox in rolt.

“Nou, dat lijkt me niet”, mompel ik sarcastisch.

BrabantsKoetje is al sinds het afstuderen mijn grote liefde op werkgebied. Een groot, internationaal zuivelbedrijf dat zich ook nog eens erg bezig houdt met duurzaamheid en innovatie: mooier kan haast niet. Ik weet zeker dat ik heel goed bij BrabantsKoetje pas, zowel op papier als in de praktijk. Maar helaas weigert BrabantsKoetje hardnekkig om mijn liefde te beantwoorden.

En geloof me: de afgelopen jaren heb ik echt mijn best gedaan om BrabantsKoetje te versieren. Ik heb er al meerdere open en gerichte liefdebrieven tegenaan gegooid, maar alles zonder resultaat.
Vorig jaar had ik een kleine doorbraak toen we aan elkaar gekoppeld werden door een oud collega en mijn CV opnieuw bij recruitment belande: BrabantsKoetje belde me uit zichzelf op! Om te zeggen dat ik een interessant CV had!

De euforie was echter van korte duur, omdat het gesprek daarna al gauw de droevige wending nam. Er waren geen functies vrij waren die aansloten op mijn CV en ik ‘werd in het systeem opgenomen’.

Nooit meer wat van gehoord.

Inmiddels ben ik al zo vaak afgewezen dat de hoop op een duurzame relatie een beetje heb opgegeven. Misschien later, als ik ouder en nog slimmer ben.

Nu klik ik tegen beter weten in toch het mailtje aan. Ach kijk nou. Ze zoeken trainees.
Leuk, dat heb ik ook wel eens overwogen voordat ik bij mijn vorige baan belandde. Ik scroll door de functieomschrijving. Met mijn twee jaar werkervaring zit ik op het randje om hier nog voor in aanmerking te komen. En ik weet ook niet of ik dit nog wel moet willen. Ik heb immers eigenlijk net een tweejarig traineeship afgerond.

Maar tegen beter weten in gaat het opnieuw kriebelen. Want het is zo’n mooi bedrijf. En voor alle andere functies die ze hebben, heb ik steenvast te weinig ervaring. Mijn vinger kruipt naar de ‘solliciteer nu ‘ button.

Dat is de pest met die onbeantwoorde liefdes: stiekem blijf je toch denken ‘Wat, als… ‘
Misschien nog één keer om het echt af te kunnen sluiten?

 

Geschreven door

Geef een reactie