Opa, dat word je!

Hoe ver je gaat, heeft met afstand niks te maken. Hoogstens met de tijd… (Blof – Omarm)

Het is alweer 3,5 jaar geleden dat ik je voor het laatst zag. Dat ik je voor het laatst kon horen lachen, kon aanraken, kon voelen. De laatste tijd lijkt het oneindig lang geleden.

Waar ik bang voor was, gebeurt: je vervaagt in mijn hoofd. Als ik aan je denk zie ik plaatjes van jou, fragmenten, maar er komen nooit meer nieuwe bij en het lijkt soms alsof de diavoorstelling steeds kleiner wordt. Jij blijft waar je bent, gevangen in het verleden, en mijn wereld beweegt zich in een sneltreinvaart bij je vandaan.

Onze bruiloft, het nieuwe huis, het nieuws dat ik zwanger ben: je hebt het allemaal gemist, pap.

Ergens maak je het mee, want je zit in mijn hart en mijn hoofd. Ik weet hoe je zou reageren, hoe blij je zou zijn. Soms is dat genoeg… Soms niet. Wat voor mooie dingen we ook zeggen over de doden: dood blijft dood.

Het leven zonder jou overdondert me niet meer. Het is nu een feit, een gegeven.

Hoi, ik ben Maaike en mijn vader is dood. Ja, erg he. Al 3,5 jaar.  57 jaar geworden. Veel te jong, ja. Ik was toen 26.

Een kaal rijtje feiten, waar zoveel verdriet in schuilt.

Ik ben dus zwanger, pap. Wist je dat al? We hebben het tijdens je ziekte over dit moment gehad. Een pijnlijk gesprekje, ik vergeet het nooit meer.  Dat je even eerlijk was, bijna brak, en geëmotioneerd zei dat er een reclame op tv was waar je altijd bij moest janken (jouw woorden). Een reclame met baby’s. En dat het natuurlijk, verdomme, door je hoofd spookte dat je onze kinderen misschien nooit zou zien opgroeien. ‘Als Wouter en ik die zouden willen’.

Nu is het zover. Je wordt opa, maar geen opa die kan knuffelen en wiegen.

Je wordt de opa van de foto’s en verhalen. De opa die onze dochter nooit echt zal kennen. Ze kan geen band met je opbouwen en ik maak me op dat vlak geen illusies: voor kinderen is iemand die ze nooit hebben gekend, moeilijk tot leven te wekken. Voor haar word je een herinnering uit het leven van haar ouders.

En toch… Als ik haar ook maar iets over jouw karakter kan meegeven dan doe ik dat. Misschien zal ze op je lijken, pap. Ik hoop erop om iets van jou in haar terug te zien.

Want dat is, meer nog dan herinneringen en plaatjes, toch wat telt? Dat je ergens kunt voortleven? Nu in mij, misschien straks in je kleindochter.

Daarmee bedoel ik trouwens niet dat ze ook pijp moet gaan roken, maar dat terzijde.

Missen, missen missen. Ja, ik mis je nog. Ik zal je altijd missen. Al kan ik je niet missen als opa omdat ik niet weet hoe dat geweest zou zijn.

Ik denk wel dat je heel leuk zou zijn, met haar.

Je was altijd goed met kinderen. En met dieren.

Wat in ieder geval vaststaat: je zult hoe dan ook straks opa zijn. Een dode opa, maar opa. Onze dochter heeft 2 opa’s en 2 oma’s en één van haar opa’s zal ze niet leren kennen, maar ik hoop iets van jou in haar te herkennen.

Ben je er toch een beetje bij.

Want ik weet niet of je dit nog ergens meekrijgt pap… Maar opa, dat word je!

 

 

 

 

 

 

Geschreven door

5 Reacties

  • Esther

    Wat een prachtig stukje weer, Maaike… zo kwetsbaar, zo eerlijk, en zelfs herkenbaar (hoe raar dat misschien ook klinkt, aangezien mijn vader nog leeft en ik niet zwanger ben)… Hele mooi dat je deze gevoelens op deze wijze onder woorden kan brengen. Daar zou je vader vast ook heel trots op zijn geweest!

    Misschien helpt het dit te weten: mijn opa heb ik ook nooit gekend. Ik was 3 maanden dan hij stierf. Mijn andere opa ook niet echt, want ik was pas 3,5. Maar die ene opa, wiens leven het mijne maar zo kort gekruist heeft, die heb ik op onverklaarbare wijze mijn hele leven héél dichtbij me gevoeld. Alsof hij altijd over mijn schouder meekeek. Een fijn, vertrouwd gevoel. En daardoor heb ik altijd veel over hem willen weten. En koester ik zijn foto’s. Het voelt niet alsof ik hem nooit gekend heb, integendeel. Wie weet vergaat het jullie dochter straks ook zo?

    Nog heel veel succes (en natuurlijk ook plezier!!) met de laatste zwangerschapsloodjes!
    Liefs!

    • Maaike de Vries

      Dank je wel Esther voor je lieve reactie! En ook voor je mooie woorden, ik hoop dat het bij Mimi ook zo zal gaan! Liefs!

  • Esther

    (sorry trouwens voor alle gekke fouten in mijn reactie; lees het nu pas terug en was ondertussen nog 3 andere dingen aan het doen…ik word gelijk gestraft voor het feit dat ik dit onder werktijd zit te doen, haha ;-))

  • Marijke

    Ontroerend, pijnlijk mooi, waar, herkenbaar en kwetsbaar. Vertel jullie dochter wie hij was, hoe hij lachte en hoe hij elk bloemetje herkende in de natuur. En ik hoop dat ze een beetje op hem zal lijken.
    Dank voor je prachtige verhaal. Veel liefs

    • Maaike de Vries

      Ja.. Dat gaan we doen he lieverd. Love you!

Geef een reactie