Paardrijden: zolang ik op de grond sta gaat het prima

Ik zucht, bijt nadenkend op mijn onderlip en kijk twijfelend opzij. Daar staat een groot, bruin paard rustig op zijn hooi te kauwen.  Shardon heet hij. Shardon is zich duidelijk van geen kwaad bewust. Af en toe draait hij met zijn oor naar me toe.

“Wat is er nou? “ lijkt hij te zeggen. “Waarom duurt het allemaal zo lang? “

Een volkomen terechte vraag. Ik ben hier namelijk voor mijn wekelijkse uurtje paardrijden, maar voorlopig sta ik nog met beide benen stevig op de grond.

Ik rijd al mijn hele leven paard, en twee jaar geleden heb ik in Nijmegen het paardrijden weer opgepakt. Één keer in de week rijd ik op een paard dat bij ons in de buurt staat. Tot voor kort was dat Rum, een wit-bruin bont gevlekt paardje. Rum is echter na twee jaar samen rijden verkocht, waarna ik het geluk had dat ik het baasje van Shardon tegen het lijf liep. Zij zocht ook een bijrijder, dus nu rijd ik op Shardon.

Wat fantastisch is….Behalve dat ik er eerlijk gezegd verdraaid weinig plezier in heb.

In het begin was er geen vuiltje aan de lucht: Shardon is een lief paard en hoewel het rijden niet geweldig ging, leek dat te komen door zijn artrose (dat maakt paarden stijf).  Toen de weken echter verstreken en in onze rijkunsten weinig vooruitgang bleek te zitten, begon ik langzaam steeds ietsje minder zin te krijgen om weer op zijn rug te stappen.

Niet helemaal de bedoeling van een hobby, zou je zeggen. Maar soms heeft wennen aan een paard (en visa versa) tijd nodig en Shardon heeft een aardig baasje waar ik het goed mee kan vinden, dus modderden we een beetje door.

Een paar weken geleden bereikten we echter een nieuw dieptepunt. Shardon was verplaatst naar een ander wei met andere paardenvrienden, waardoor zijn rustige karakter ineens veranderde in dat van een losgeslagen tbser. Hij hinnikte, draaide, bokte, steigerde en zowel het opzadelen als rijden was één groot gevecht. Eerlijk gezegd bleef ik met moeite in het zadel zitten en stapte ik na afloop met trillende knietjes af.

Na afloop baalde ik van Shardon, maar nog meer van mezelf. Paardrijden is namelijk iets wat ik al mijn hele leven doe.. Iets dat ik kan. Ik heb op ontelbare onberekenbare , heethoofdige paarden gereden. Ik ben tig keer gevallen, maar stapte altijd zonder angst op.

Dit was voor het eerst dat ik bij mezelf een zekere angst bespeurde. Angst om te vallen. Angst voor Shardons onberekenbaarheid. Een hele gekke gewaarwording. Waarom had ik dit nu ineens? Ik ben toch nooit bang voor een paard?

Aangezien het niet in mij zit om op te geven ben ik de afgelopen weken blijven proberen. En het ging iets beter, maar mijn onrust bleef. Ik moet eerlijk zeggen dat ik de laatste weken blij was als ik weer veilig op de grond stond.

Vandaag ben ik dus op stal om opnieuw te rijden. En Shardon lijkt braaf en rustig. Maar toch aarzel ik opnieuw.

Wil ik eigenlijk wel rijden? Hoe lang moet je iets blijven proberen, als je diep in je hart weet dat het niet echt leuk is en dat ook niet gaat worden? En hoe veilig is het om op een groot paard te stappen als je denkt dat je hem niet onder controle hebt?

Ik werp nog een blik op Shardon en neem mijn besluit. Tien minuten later lopen we samen terug naar de wei.  Ik voel me een beetje een loser, maar ook wel opgelucht.

Het valt me zwaar om het toe te geven dat iets wat ik altijd leuk vind, iets waar ik goed in ben, nu ineens niet meer zo lekker gaat. Maar het ene paard is het andere niet, en ik rijd voor mijn plezier. Een hobby moet wel leuk blijven.

Shardon verdient iemand die vaker en met plezier op hem kan rijden. En ik moet op zoek naar een nieuw paard.

Of wordt het weer eens tijd voor een nieuwe hobby?

IMG_3867

Een ritje met de gaucho in Argentina

IMG_3865

1 van mijn favoriete uitzichten: blije paardenoortjes voor me

 

Geschreven door

Geen reacties

  • Estelle

    Herkenbaar! Zo jong en onbezonnen zijn we niet meer hè 😉 En je kunt van alles overwinnen, maar het is de vraag of het je prioriteit heeft…

Geef een reactie