Pamperkontje goes hipsterbaby

Wat ik natuurlijk nooit zou worden: zo’n moeder die belachelijk veel geld uitgeeft aan de kleding van haar baby. Nooit. Want dat is onzin, groeien ze zo uit, krijgertjes zijn ook prima… Hey, wat zie ik daar voor supercute jurkje?!?

Pamperkontje goes hipster baby  
Mama confession #35442: ik vind het heerlijk om kleren voor Lauren te kopen. Eigenlijk niet verbazingwekkend; ik koop immers ook graag kleren voor mezelf. En omdat Laulau babymevrouw groeit als kool, is er altijd een goede reden om te shoppen.

Alweer 11 maanden is mijn kleine meid en het wordt steeds leuker om haar aan te kleden. Nu ze de schattige newborn onesies is ontgroeid en ook niet meer de hele dag verstopt ligt onder een deken, brengt het aanvullen van haar garderobe allerlei nieuwe mogelijkheden met zich mee. Zo ziet ze er ineens superstoer uit in dat zacht spijkerbroekje, waarin ze al tijgerend door de kamer schuift. En ook jurkjes komen ineens veel beter tot hun recht nu zo zo goed kan zitten…

Kom maar door met die wintergarderobe!
Met mijn veranderende kind en de winter in aantocht heb ik dus allemaal overactieve shopkriebels. Zodra ik in de buurt ben van babykleding MOET ik kijken. Dit tot groot verdriet van Wouter, die weliswaar makkelijk over te halen is om zijn prinses in het nieuw te steken, maar ook graag doelgericht winkelt. Dus toen we vorige week in de Prénatal waren om (saaie) traprekjes te kopen en ik direct naar de afdeling babykleding vloog, hoorde ik achter me iemand geïrriteerd zuchten. Ik had echter geen tijd om aandacht aan hem te besteden, omdat mijn oog was gevallen op een übercute oudroze jurkje. Hoe lief zou dat staan met die donkergrijze maillot..? En zag ik daar nou een kersttrui?

Nodig? Hoezo, nodig?
Een half uur later dook ik op uit de kledinghoek, bedolven onder een indrukwekkende vracht kleding. Met mijn buit onder de arm geklemd ging ik op zoek naar man en kind. Die vond ik, hoe verrassend, bij de traphekjes. Enthousiast showde ik alle musthaves die ik had gevonden. Wouter en Lauren vonden het prima; die gingen helemaal op in het beoordelen van de sluiting van het traphek. Verschil moet er zijn. Bij de kassa vroeg Wouter nog wel met een opgetrokken wenkbrauw ‘of Lauren al die kleren echt NODIG had?”. Die vraag snapte ik niet helemaal. Nodig? Hoezo, nodig? Kijk dan hoe leuk!

Ah toe, nog ééntje dan
Tevreden met onze buit (owja, en de traphekjes) laadden we de spullen in de auto. Daarna moesten we nog even door de stad om wat af te geven op het postkantoor. ‘En nu gaan we alléén naar het postkantoor’, zei Wouter dreigend. ‘En niet allemaal kledingswinkels in’. Tss, alsof ik een soort ongeleid projectiel was!

Gedwee liep ik achter hem en Lauren aan, nog nadromend van al Laurens mooie nieuwe aanwinsten… Tot mijn oog ineens viel op een etalage. Met daarin een wollen, wit kindervestje van Esprit. Echt een HEEL mooi vestje, was het. Lekker warm, en het zou geweldig staan bij Lauren haar nieuwe broek…Blijkbaar was ik al op weg naar de ingang van de winkel, toen ik ineens ‘AHUM’ hoorde. Wouter was ook blijven staan en hij schudde nogal hard met zijn hoofd. Ook fronste hij er een beetje bij. Eigenlijk keek hoe hij helemaal niet blij. Misschien was dit bij nader inzien toch niet het allerbeste moment om een vestje te bekijken.  Ik keek nog één keertje naar de etalage… Toen weer naar mijn best-wel-geïrriteerde man… En liet me maar meetrekken. Geen enkel vestje is immers een huwelijkscrisis waard. Ik keek vanavond nog wel even online…

Geschreven door

Geef een reactie