baby Tag Archives

Slaap, minder slaap & mom-support

Vorig weekend stond mijn moederstand uit, want ik was op een feestje. Een lief vriendinnetje vierde haar verjaardag en had het geweldige plan opgevat om zonder mannen en kinderen, maar met enkel vriendinnen te doen. Dus vond ik mezelf zaterdagavond terug aan een lange tafel, waar ik gezellig met andere meiden vlees omkeerde op een gourmetplaat.

(meer…)

Als je echt héél weinig slaapt

“Ja, en toen ging ik dus naar die man toe, en toen zei ik….”, vertelt mijn collega enthousiast.

Ik staar haar aan, terwijl ik verwoed een poging doe om er normaal uit te zien. Normaal, wakker en volledig in control. Ogen openhouden, glimlach om de mond, beetje knikken…Hoe moeilijk kan het zijn?

Ik hoop alleen niet dat ze me nu een vraag gaat stellen, want mijn hoofd voelt alsof iemand er een cementwagen heeft omgekeerd.

De nachten in Huize B. zijn momenteel niet om over naar huis te schrijven. De eerste 4 maanden sliep kleine Jonas als een modelbaby, maar daarna begon de ellende. Eerst was meneer verkouden, toen kreeg hij een sprongetje, toen was hij opnieuw verkouden, toen wilde hij ineens weer 3 nachtvoedingen en inmiddels heb ik geen idee meer wat hem drijft maar slapen doet hij niet. En wij dus ook niet.

Slaapgebrek is een bitch. Dat weet elke jonge moeder. Kindergehuil, sokken die kwijt zijn, avondeten dat te laat klaar is, file, werkstress, drammende collega’s… Je kan het allemaal hebben, mits je enige vorm van nachtrust hebt gehad. Slaap is essentieel om een beetje levensvreugde te houden. Zonder slaap verander je in een slechte versie van jezelf. Dan word je chagrijnig, kortaf, traag met het reactievermogen van een visstick.

Althans, dat is hoe ik me nu voel. Please, tell me it’s not just me.

Ik merk nu dat we ons eerste jaar met Lauren zwaar hebben ondergewaardeerd, slaap technisch gezien. Lauren had wel nog lang nachtflessen, maar daarvoor en daarna sliep ze als een engeltje.  Allebei 1x per nacht eruit, minimaal 5 uur slaap achter elkaar, Hallelujah.

Maar onze klein chef presteert het om ons elke nacht minimaal 8 keer wakker te maken, al 2 maanden lang.  Gemiddeld elk uur een piep. Slaapdronken heen en weer sloffen om er weer een speen in te duwen. Halverwege de nacht Jonas overhevelen naar ons bed, want soms slaapt hij dan beter, maar soms ook niet, maarja je moet toch wat he want er moet toch IEMAND in huis slapen voordat over (HELP) 2 uur de wekker alweer gaat.

Gaap. En jaaa, het hoort erbij. En het gaat over. I know.

Alleen heb ik wel ondertussen nog een leven dat doorloopt met een baan, en nog een kind, en vrienden, en is dat allemaal al best uitdagend zonder dat ik erbij loop als een opgewarmde dooie.

Nouja, het is een fase. Ik hoop wel dat deze fase ophoudt voordat iedereen in mijn omgeving (inclusief ikzelf) denkt dat een deel van mijn hersenen is afgestorven.

Het voordeel: je gaat de kleine dingen in het leven erg waarderen. Zoals koffie (véél), bemoedigende woordjes van lotgenoten, of een zeldzaam beter nachtje.

Zoals vannacht, want dit weekend is Jonas een nachtje uit logeren.  Dus gaan wij héél lang slapen. Ik denk wel dat ik heel snel langs zijn lege kamertje loop. Want hoe moe ik ook ben…Het is niet compleet zonder hem. Dat verrekte moedergevoel ook. Welterusten!

Ps: Ow, hoe dat verhaal van mijn collega afliep? Don’t ask me. Ik denk dat ik stiekem heel even in slaap ben gevallen. Met mijn ogen open hoor, dat wel.

 

Twee kinderen in 1,5 jaar: I did it!

Hallo lieve allemaal. Happy 2019! Een nieuw jaar, nieuwe energie. Het was hier stil het afgelopen jaar. Mijn leven speelde vooral offline,  ik zat in mijn eigen bubbel van zwanger, kraamtijd, leven, alles. Er gebeurden mooi dingen, er gebeurden minder mooi dingen,  het was hectisch en druk en ook  vaak één grote soepzooi  in mijn hoofd en ik had geen idee hoe ik daar een woord van op papier moest krijgen. Maar nu begint het weer te kriebelen, te vonken. Krijg ik zin om jullie deelgenoot te maken van alle gekkigheid waar ik als werkende mom van 2 kleine frummels tegenaan loop. En ik ben blij dat dat vonkje er weer is, want als ik kan schrijven gaat het goed met mij. Vooral als het open en eerlijk mag zijn. Ik begin mijn rentreé dus openhartig. Dit is hoe het voelt, 2 kinderen in 1,5 jaar…
(meer…)

Wat voor moeder zal ik voor jou zijn?

Ruim 38 weken zwanger was ik, toen ik dit briefje schreef. Een briefje aan Mimi, het nog ongeboren kindje in mijn buik. Nu is onze Mimi-Lauren al een tijdje bij ons, maar het is leuk om terug te lezen hoe ik me voorbereidde op het moederschap. Sommige vragen zijn inmiddels beantwoord (Jaa, ik houd heel veel van die kleine), maar de wensen blijven onveranderd.  Lieve dame, dat jij maar groots dromen mag!

(meer…)

Working mam #2: Hoe moeder zijn me een leukere collega maakt

Toen ik net zwanger was en het heugelijke nieuws op mijn werk deelde, is één reactie me bijzonder bijgebleven. Een collega merkte op dat mensen die kinderen kregen vaak (nog) leukere collega’s werden.  “Ouder worden brengt je ook iets in je werk, want je gaat anders tegen zaken aankijken. Je leert nieuwe dingen… Ja, je wereld wordt er door vergroot”, zei hij.

Aangezien de meeste mensen volgens mij stiekem vrezen dat ze aan een jonge moeder op het werk niet veel meer gaan hebben (die is immers altijd moe en praat enkel nog over fruithapjes), vond ik het een mooie benadering. Tegelijk was ik benieuwd of het waar zou zijn. Zou mijn moederschap een positieve impuls geven op de werkvloer?Ja, warempel!

1.Ik kan beter multitasken
Als je iets leert van een baby, is het wel multitasken. De aandacht verdelen tussen het uitkoken van flessen, het smeren van brood, het ophangen van de was en een kirrende dame in de box. Ik was altijd al wel een vrij gedreven multitasker, maar nu ga ik helemaal als een malle.

2. Ik realiseer me beter dat tijd voor iets maken een keuze is
…Een keuze, die ik thuis met Lauren dus niet heb. Want als Lauren aandacht nodig heeft, gaat zij altijd voor. Op het werk zijn maar weinig zaken zo urgent als Lauren. Ik kan kiezen wat ik nu en wat ik later doe. Dus laat ik me minder meeslepen door de vermeende urgentie van dingen, maar beoordeel ik eerst even wat op mijn to do lijst nu echt de meeste haast heeft.

3. Ik ben nog dankbaarder als iemand me warme koffie brengt
Want op de één of andere manier gaat Lauren altijd net huilen als ik thuis mijn cappuchinootje in elkaar heb gedraaid, waardoor ik deze vaak koud moet drinken. Daarbij is koffie na een slapeloze nacht een belangrijke drijvende kracht in mijn leven.

4. Ik werk efficiënter
Want ik kan niet altijd meer blijven totdat het werk af is (Lauren wacht aan het eind van de dag op mij), dus moet het werk maar af zijn in de uren die ik heb.

5.Ik waardeer het zeer dat ik mijn hersenen weer mag gebruiken
Ja, ik ben heel, heel graag met Lauren. Maar heel geestelijk uitdagend is een dagje melkflesjes, poepluiers en slaapjes bijhouden niet. Dus nu ik weer werk vind ik het lekker dat ik weer moet nadenken.

6.Ik kan langere tijd zonder eten
Vroeger werd ik erg chagrijnig als een vergadering uitliep en ik met een rammelde maag op mijn stoel zat te wiebelen. Sinds Laurens geboorte eet ik echter op zulke onregelmatige tijden dat mijn lichaam zich heeft aangepast. Eten komt als het komt.

7.Ik ben flexibeler
Ik was altijd nogal van de planning, zowel op het werk als privé. Lauren heeft door dat geplan een dikke streep gezet. Ineens moeten we meebewegen met de wensen (honger, slaap, ziek, etc) van ons kleine monstertje. En hoewel ik nog steeds de voordelen van een dagindeling zie, merk ik dat ik er ook op het werk nu flexibeler ben. Gewoon, omdat de wereld ook niet blijkt te  vergaan als van de planning wordt afgeweken.

8. Ik begrijp andere ouders beter
Waar ik vroeger nog wel eens met mijn ogen wilde rollen als iemand over de escapades van haar dochtertje begon, klets ik nu gezellig mee. En nu ik eenmaal zelf heb ervaren hoe hectisch een avondritueel met kind kan zijn (Lauren ophalen, Lauren fles, Lauren knuffelen, Lauren in bed, waarna we zelf nog moeten koken, opruimen, etc), snap ik dat collega x een etentje afzegt om haar man niet alleen te laten met twee zieke jonge kindertjes. I feel you, sister.

Grappig he? Vooraf had ik niet verwacht dat ik dit rijtje op zou kunnen schrijven. Eerlijk is eerlijk: een slapeloze nacht kan een deel van die positieve effecten ook zo weer te niet doen (niks zo slecht voor het humeur en de concentratie als weinig slaap), maar over het algemeen… Ben ik blij verrast! Wat bracht het moederschap jullie in je werk?

Mama Experience #8: De mommy-back-to-work checklist

Het is zo ver: na 17 weken zwangerschapsverlof, waarvan 12 met baby, is het volgende week afgelopen met de pret. Er gaat weer gewerkt worden. Trending question in mijn omgeving is uiteraard wat ik daarvan vind. Die vraag wordt overigens op 2 manieren gesteld: vrouwen (met name moeders) vragen “Zie je er tegenop?”, terwijl mannen het meestal formuleren als  “Heb je er zin in?”. Ha.

(meer…)