netwerken Tag Archives

Top 10: Hoe houd je werkeloos zijn leuk?

Zonder werk zitten betekent veel thuis zitten. En ik weet niet hoe dat voor jullie is, maar als ik veel alleen thuis ben dan kan dat vrij funest zijn voor mijn levensvreugde.

In het algemeen ben ik goed in alleen zijn. Brieven schrijven, eten, lezen, bellen, de was ophangen, heerlijk. Maar na de eerste nieuwige maand merk ik dat ik me met vlagen een beetje wereldvreemd begin te voelen. Vooral op dagen zonder afspraken, waarin de hele wereld schijnbaar belangrijke dingen aan het doen is maar ik niet.

Gelukkig is de oplossing nabij!  Zie hier de Top 10 Hoe houd ik werkeloos zijn leuk:

(meer…)

Functie: sollicitant

Aantal verstuurde sollicitatiebrieven: 8. Aantal afwijzingen: 2. Aantal open sollicitaties: 3. Aantal gevoerde sollicitatie gesprekken: 2. Aantal telefoontjes met mensen die ik al dan niet ken en die baan tips hebben: 20-30. Aantal maal gebeld door mensen via LinkedIn die me misschien in dienst willen nemen: 2. Aantal maal gebeld door recruiter om me een fantastische baan aan te bieden: 1. Aantal maal dat fantastische baan via recruiter op niks uit liep: 1. Aantal maal nalopen van vacature sites en LinkedIn: 18000x (minimaal).

Jemig. Je knippert één keer met je ogen en dan blijkt het ineens bijna mei te zijn. Dat betekent dat het ruim 5 weken geleden is dat Joris en ik door de straten van New York slenterden, dat mijn vader nu echt een jaar dood is en dat ik alweer een maand op zoek ben naar werk.

Vanavond zit ik met Sylvie cocktails te drinken in de stad op Koningsnacht (houden we allebei eigenlijk niet van, maar het bleek het ineens te zijn) en vertel ik haar over hoe alles gaat. En niet gaat. Want ondanks mijn verwoede inspanningen en gesprekken hier en daar, is de baan van mijn dromen nog geen feit.

Ik vertel, we drinken en Sylvie grijnst: “Zo te horen word jij al een hele sollicitatie expert. Als ik ooit moet solliciteren, ga ik bij jou in de leer”.Ik moet ook lachen. In zekere zin heeft ze gelijk: een baan zoeken is best leerzaam. Nu we het er zo over hebben, zou ik best een lijstje wat-ik-leer-nu-ik-solliciteer kunnen maken. Inclusief voorbeelden hoe het (niet) werkt:

1.Overwin je bel angst

Een veel gehoord cliché: ‘als je op een vacature gaat reageren, moet je altijd eerst bellen’. Ja leuk, maar waar moet ik over bellen dan? En als ik gewoon een hele mooie brief schrijf, hoeft dat toch helemaal niet?

Geloof mij: bellen helpt. Het helpt als mensen je stem horen, als ze een beetje gevoel bij je krijgen.  Ik heb nu een lijstje met vragen waar ik me geen buil aan kan vallen, zoals ‘Hoe is de vacature ontstaan?’, ‘In wat voor team kom ik te werken? ‘ en ‘Hoe is de procedure?”. Daarnaast probeer ik altijd iets inhoudelijks te bedenken, om te laten zien hoe geweldig geschikt ik ben voor de baan. Dat lukt niet altijd: toen ik 3 jaar geleden op zoek ging naar mijn eerste baan, kreeg ik een chagrijnige P&O mevrouw aan de lijn  die op mijn vraag over de  functie fijntjes opmerkte ‘Ja, als je dat überhaupt moet vragen…”. Auw. Maar meestal werkt het wel en helpt het je in ieder geval om een mooie brief te schrijven.

2. De kracht van ik-ken-iemand-die-jij-ook-kent

“Ja hallo, u spreekt met Maaike X, ik heb uw naam doorgekregen van Pietje Puk..’

Ik bel met de eigenaar van een bedrijf waar misschien een functie vrij is. Ik ken het bedrijf en de eigenaar niet, maar heb de tip gekregen om hem te bellen van een collega van Sylvie. Nu bel ik dus iemand die ik niet ken, via iemand die ik ook niet ken. Geeft allemaal niks: zodra meneer hoort via wie ik bel roept hij blij ‘Ah Pietje Puk, die ken ik heel goed!’ en is één en al oor. Hij vraagt niet hoe ik Pietje Puk ken, dus houd ik het ontbreken van enig relevant contact tussen mij en Pietje Puk wijselijk stil. Ik merk wel vaker dat een naam noemen erg helpt. Als ik ergens heen ga bellen check ik daarom altijd even of ik iemand ken, die het bedrijf weer kent. En dat mag ook een collega van een collega zijn.

3. Netwerkt

Ik heb nu 8 brieven geschreven op ‘gewone vacatures’, en dat heeft me tot nu toe 2 afwijzingen en 6 ‘weet nog niet’ opgeleverd. Daarentegen ben ik beide keren dat ik via bekenden getipt werd voor een functie ook uitgenodigd voor een gesprek  én ben ik na mijn LinkedIn oproepje benaderd door contact Henk. De definitieve baan is er nog niet, maar tot nu toe kan ik zeggen.. Netwerken werkt

4. Solliciteren is vermoeiend

Het zoeken naar vacatures. De eindeloze telefoontjes. Het brieven schrijven. De euforie als ik beet heb en op gesprek mag. Dan voorbereiden. Verdiepen in het bedrijf, potentiële vragen, nadenken over kleren. Zenuwen. Slecht slapen. Uiteindelijk the big day: vroeg op, nog even de aantekeningen doorlezen. Nog een keer alle spullen checken. Veel te vroeg in de auto, wachten op het parkeerterrein om de hoek. Dan naar binnen: loop ik recht? Lach ik lief? Zit mijn haar nog goed? Uiteindelijk HET gesprek. Glimlachen, opletten, luisteren, slimme dingen zeggen. Aandachtig formuleren. Vinden ze het nou goed wat ik zeg, of niet? En wat vind ik zelf eigenlijk van deze baan? Terug naar huis, met geen flauw idee wat het vervolg zal worden. Dus na thuiskomst dat pak uit en toch maar weer even naar nieuwe vacatures kijken…

De hele achtbaan rondom een sollicitatie is zenuwslopend. Niet alleen door het sollicitatie proces an sich, maar ook het spelletje in mijn hoofd: ‘Als ik deze baan krijg, kunnen we verhuizen naar dat ene dorp en een koophuis en een hond nemen. En heb ik volgende maand weer geld dus kan ik misschien lekker weg met Joris of mijn vriendinnen. Maar laat ik daar nu niet aan denken want dan valt het straks weer zo tegen..’ Dodelijk vermoeiend. Solliciteren is weinig anders dan een veeleisende en slechtbetaalde baan.

 Al pratende komt de bodem van onze tweede cocktail in zicht. “Ik vind het eigenlijk wel leuk allemaal”, besluit ik, ‘Maar het gaat echt niet vanzelf. Het ene moment heb je 4 potentieeltjes en is alles helemaal leuk, het andere moment krijg je4 afwijzingen. Je kunt je nergens op instellen, dat is lastig’. Sylvie knikt begrijpend. ‘Nou, volgens mij ben je heel goed bezig’, zegt ze lief. En dat denk ik zelf stiekum eigenlijk ook wel. Nu alleen nog een baan..

Mijn Netwerk en de LinkedIn etiquette

Goed. Ik heb dus toch geen fantastische baan in mijn schoot geworpen heb gekregen en dat betekent… Dat ik weer aan de bak moet.

Omdat ik de afgelopen weken alle geijkte dingen, zoals vacature sites aflopen en mensen bellen al heb gedaan, lijkt het me nu tijd voor een iets grootsere actie. Ik ga mijn werkloze status communiceren aan Mijn Netwerk.

Mensen doen altijd heel gewichtig over Hun Netwerk. Dat snap ik wel: het is best cool als je allemaal belangrijke mensen ‘kent’. Vooral als ze je dan ook nog leuke banen kunnen bezorgen.
Ik ben dan ook erg tevreden met het feit dat Mijn Netwerk zich in mijn werkzame jaren bijzonder goed heeft ontwikkeld. Een blik op LinkedIn leert me dat ik op dit moment maar liefst 460 mensen “In Mijn Netwerk”heb, om nog maar niet te spreken van mijn 123 volgens op twitter. Omdat velen van hen werkzaam zijn in mijn branche, de agrofood sector, biedt dat in theorie dus ongekende mogelijkheden.

Ik besluit Mijn Netwerk onmiddellijk op de hoogte te stellen van mijn werkzoekende status. Eigenlijk vind ik dat niet zo leuk, want expliciet zeggen dat je OP ZOEK bent naar werk klinkt toch een beetje wanhopig. Maar goed: naast de telefoon wachten tot mijn recruiter terugbelt kan wel eens een langdurige exercitie worden. ‘Bovendien kunnen mensen pas aan je denken als ze weten dat je beschikbaar bent’, spreek ik mezelf streng toe.

Dus pruts ik wat met een geniale tekst, bel nog even met oud-collega en vriendin Jackie voor wat goede tips en slinger dan mijn “JOEHOE IK ZOEK WERK” oproepje via LinkedIn en twitter de wereld in.

-Ow werkgevers en spannende banen, kom tot mij! –

De uren erna check ik elke 5 minuten LinkedIn. Ik weet eigenlijk niet zo goed wat ik verwacht, want de etiquette rondom status updates op LinkedIn is voor mij een beetje een grijs gebied. Mag ik verwachten dat Mijn Netwerk mijn status ‘interessant vindt’, het equivalent van “like’ op facebook? Of doe je dat niet als jezelf respecterende pro? En een bemoedigende reactie zou ook wel gezellig zijn. Of mag dat niet op LinkedIn, gezellig?

Vooralsnog blijft het deprimerend stil. En stil. Jeetje wat sip. Ik krijg er allemaal waanideeën van. Inmiddels hebben toch al heel veel mensen mijn bericht gelezen. Waarom zeggen ze dan niks? Mijn Netwerk doet helemaal niet aardig. Volgens mij leest Mijn Netwerk mijn berichtje en denkt het ‘HAHA weer een werkloze, ik heb lekker wel werk!. Of misschien is Mijn Netwerk druk met andere dingen, zoals.. Werk. Zij wel.

Als ik na 2 uur nog 0 reacties heb, ga ik pruilend wat anders doen.

Savonds kijk ik nog een keer. Ja! Mijn Netwerk is tot leven gekomen! Ik heb wat ‘likes’ en een lieve reactie van een oud collega. En mogelijk nog interessanter: een berichtje van iemand uit Mijn Netwerk dat ik ‘hem moet bellen’. Spannend….