slechte nachten Tag Archives

Als je echt héél weinig slaapt

“Ja, en toen ging ik dus naar die man toe, en toen zei ik….”, vertelt mijn collega enthousiast.

Ik staar haar aan, terwijl ik verwoed een poging doe om er normaal uit te zien. Normaal, wakker en volledig in control. Ogen openhouden, glimlach om de mond, beetje knikken…Hoe moeilijk kan het zijn?

Ik hoop alleen niet dat ze me nu een vraag gaat stellen, want mijn hoofd voelt alsof iemand er een cementwagen heeft omgekeerd.

De nachten in Huize B. zijn momenteel niet om over naar huis te schrijven. De eerste 4 maanden sliep kleine Jonas als een modelbaby, maar daarna begon de ellende. Eerst was meneer verkouden, toen kreeg hij een sprongetje, toen was hij opnieuw verkouden, toen wilde hij ineens weer 3 nachtvoedingen en inmiddels heb ik geen idee meer wat hem drijft maar slapen doet hij niet. En wij dus ook niet.

Slaapgebrek is een bitch. Dat weet elke jonge moeder. Kindergehuil, sokken die kwijt zijn, avondeten dat te laat klaar is, file, werkstress, drammende collega’s… Je kan het allemaal hebben, mits je enige vorm van nachtrust hebt gehad. Slaap is essentieel om een beetje levensvreugde te houden. Zonder slaap verander je in een slechte versie van jezelf. Dan word je chagrijnig, kortaf, traag met het reactievermogen van een visstick.

Althans, dat is hoe ik me nu voel. Please, tell me it’s not just me.

Ik merk nu dat we ons eerste jaar met Lauren zwaar hebben ondergewaardeerd, slaap technisch gezien. Lauren had wel nog lang nachtflessen, maar daarvoor en daarna sliep ze als een engeltje.  Allebei 1x per nacht eruit, minimaal 5 uur slaap achter elkaar, Hallelujah.

Maar onze klein chef presteert het om ons elke nacht minimaal 8 keer wakker te maken, al 2 maanden lang.  Gemiddeld elk uur een piep. Slaapdronken heen en weer sloffen om er weer een speen in te duwen. Halverwege de nacht Jonas overhevelen naar ons bed, want soms slaapt hij dan beter, maar soms ook niet, maarja je moet toch wat he want er moet toch IEMAND in huis slapen voordat over (HELP) 2 uur de wekker alweer gaat.

Gaap. En jaaa, het hoort erbij. En het gaat over. I know.

Alleen heb ik wel ondertussen nog een leven dat doorloopt met een baan, en nog een kind, en vrienden, en is dat allemaal al best uitdagend zonder dat ik erbij loop als een opgewarmde dooie.

Nouja, het is een fase. Ik hoop wel dat deze fase ophoudt voordat iedereen in mijn omgeving (inclusief ikzelf) denkt dat een deel van mijn hersenen is afgestorven.

Het voordeel: je gaat de kleine dingen in het leven erg waarderen. Zoals koffie (véél), bemoedigende woordjes van lotgenoten, of een zeldzaam beter nachtje.

Zoals vannacht, want dit weekend is Jonas een nachtje uit logeren.  Dus gaan wij héél lang slapen. Ik denk wel dat ik heel snel langs zijn lege kamertje loop. Want hoe moe ik ook ben…Het is niet compleet zonder hem. Dat verrekte moedergevoel ook. Welterusten!

Ps: Ow, hoe dat verhaal van mijn collega afliep? Don’t ask me. Ik denk dat ik stiekem heel even in slaap ben gevallen. Met mijn ogen open hoor, dat wel.