solliciteren Tag Archives

Tien tips: hoe maak je een goede indruk bij een sollicitatiegesprek?

“Oke, we zetten een vacature uit. Lijkt me goed als jij contactpersoon bent . En voeren wij dan samen de gesprekken?” zegt mijn baas, terwijl ze met een schuin oog alweer naar haar laptop kijkt. We zitten in een drukke periode en ze heeft haast.

Ja, het leven raar lopen. Was ik een ik een klein half jaar geleden nog zelf op zoek naar werk, nu mag ik het voortouw nemen in het aannemen van een nieuwe collega.

Wat een giller he? Van trillende sollicitanten handjes voor de tafel, naar een ‘Ow dus jij wil hier komen werken?!’ hoofd achter de tafel (grapje, dat zou ik natúúrlijk nooit doen). Ik voel me wel vereerd dat ik dit mag doen, en heb er ook zin in. Want hoe ervaar je een sollicitatieprocedure als je zelf aan zet bent?

Inmiddels zitten de gesprekken erop en kan ik blij melden dat we iemand gevonden hebben. Ik zou dolgraag alle details over die gesprekken vertellen, maar dat lijkt me helaas niet zo ethisch. Wel vielen me een aantal dingen op. Jammere dingen, ook wel. Open deuren die sollicitanten laten liggen. Kleinigheden die aan de andere kant van de tafel (als potentiële werkgever) een grote indruk maken.

En omdat dit informatie is die ik als sollicitant graag had gehad, zet ik ze nu op een rijtje.

(meer…)

Werken: het werkt nog!

Toen ik een poos niet had gewerkt, begon ik me af te vragen of ik überhaupt nog wel wist hoe het moest.
Nu werk ik weer en vraag ik me af hoe mijn leven zonder werk er in vredesnaam uitzag.

Het weekend voor mijn eerste werkdag werd ik bevangen door plankenkoorts.

Ja, natuurlijk had ik gesolliciteerd met als doel een baan te krijgen. Sterker nog: met de vasthoudendheid van een bloedhond had ik me vastgebeten in het Vinden Van Werk. Nu had ik mijn doel bereikt, stond ik op het punt om aan De Baan te beginnen.. En werd ik ineens een beetje zenuwachtig. Want een baan vinden is één ding.. .

“Maar ik weet helemaal niet of nog wel kan werken!” riep ik in het weekend voordat ik moest beginnen tegen Joris. “Ik ben inmiddels best goed geworden in solliciteren, maar werken is weer iets anders he”.

(meer…)

Sollicitatie marathon: de ontknoping

Ik pak de telefoon. Mijn hand trilt terwijl ik de cijfers intoets. Tweemaal, driemaal gaat hij over, dan hoor ik een zware mannenstem.

“Dag Rick”, zeg ik moeizaam. “Zoals afgesproken wil ik graag reageren op jullie voorstel. Jullie hebben me een prachtig aanbod gedaan en ik heb er goed over nagedacht… Maar ik ga het niet doen.”

Ho. Stop. Wacht. What?!?!

Voor mijn neus ligt een brief. Met een aanbod. Het bedrijf waar ik De Andere Vrouw tegenkwam wil me in dienst nemen. Biedt een riant salaris. Goede voorwaarden. Leuke baan.

En ja, inderdaad, dat heb ik zojuist afgeslagen.

Waarom? Ben ik gek geworden? Is de sollicitatie stress me naar het hoofd gestegen?

(meer…)

Solliciteren en De Andere Vrouw

Soms heb ik het gevoel dat ik een te groot gedeelte van mijn leven wachtend doorbreng. Het zal wel inherent zijn aan mijn huidige functie van Sollicitant.

Vandaag zit ik in een bruine leren stoel, pal tegenover een receptie. Bij die receptie heb ik me net gemeld, netjes mijn naam opgeschreven, en daarna ben ik naar deze stoel gedirigeerd.

De receptioniste is uit mijn gezichtsveld verdwenen, maar ik hoor haar nog wel: ergens in een hoekje legt ze hard fluisterend aan iemand uit ‘Dat dat een sollicitant is voor functie X!’.

Mijn hemel, hoe subtiel.

(meer…)

Zeven dingen die je als werkzoekende liever niet hoort…

Nu ik hard op zoek ben naar werk, begint me een patroon op te vallen in opmerkingen die ik geregeld hoor. Blijkbaar roept werkeloos zijn bepaalde teksten op bij de rest van werkend Nederland.

En hoewel ik vooral veel leuke, lieve, aardige dingen hoor –laten we dat voorop stellen-, kan ik jullie toch verblijden met “Zeven dingen die je als werkloze liever niet hoort”:

(meer…)

Op Sollicitatiegesprek: “Welke auto vind jij mooi?”

Het is donderdag, tegen het einde van de middag. Ik zit in een grote kantoorruimte aan een glanzende vergadertafel. De grote ramen van het kantoor geven uitzicht op een grijs betegeld parkeerterreintje. Het is bewolkt en een windvlaag giert om het gebouw.
Ik wend mijn blik af van buiten, pak het half lege kopje op en neem een slokje koffie. Dan richt ik mijn aandacht weer op de twee mannen in pak tegenover me.

Inderdaad: Ik ben op sollicitatiegesprek.

Een stukje rijden is wel mijn ding., maar over auto merken moet je mij niks vragen. Bij voorkeur niet tijdens een sollicitatie gesprek…

(meer…)

Top 10: Hoe houd je werkeloos zijn leuk?

Zonder werk zitten betekent veel thuis zitten. En ik weet niet hoe dat voor jullie is, maar als ik veel alleen thuis ben dan kan dat vrij funest zijn voor mijn levensvreugde.

In het algemeen ben ik goed in alleen zijn. Brieven schrijven, eten, lezen, bellen, de was ophangen, heerlijk. Maar na de eerste nieuwige maand merk ik dat ik me met vlagen een beetje wereldvreemd begin te voelen. Vooral op dagen zonder afspraken, waarin de hele wereld schijnbaar belangrijke dingen aan het doen is maar ik niet.

Gelukkig is de oplossing nabij!  Zie hier de Top 10 Hoe houd ik werkeloos zijn leuk:

(meer…)

Functie: sollicitant

Aantal verstuurde sollicitatiebrieven: 8. Aantal afwijzingen: 2. Aantal open sollicitaties: 3. Aantal gevoerde sollicitatie gesprekken: 2. Aantal telefoontjes met mensen die ik al dan niet ken en die baan tips hebben: 20-30. Aantal maal gebeld door mensen via LinkedIn die me misschien in dienst willen nemen: 2. Aantal maal gebeld door recruiter om me een fantastische baan aan te bieden: 1. Aantal maal dat fantastische baan via recruiter op niks uit liep: 1. Aantal maal nalopen van vacature sites en LinkedIn: 18000x (minimaal).

Jemig. Je knippert één keer met je ogen en dan blijkt het ineens bijna mei te zijn. Dat betekent dat het ruim 5 weken geleden is dat Joris en ik door de straten van New York slenterden, dat mijn vader nu echt een jaar dood is en dat ik alweer een maand op zoek ben naar werk.

Vanavond zit ik met Sylvie cocktails te drinken in de stad op Koningsnacht (houden we allebei eigenlijk niet van, maar het bleek het ineens te zijn) en vertel ik haar over hoe alles gaat. En niet gaat. Want ondanks mijn verwoede inspanningen en gesprekken hier en daar, is de baan van mijn dromen nog geen feit.

Ik vertel, we drinken en Sylvie grijnst: “Zo te horen word jij al een hele sollicitatie expert. Als ik ooit moet solliciteren, ga ik bij jou in de leer”.Ik moet ook lachen. In zekere zin heeft ze gelijk: een baan zoeken is best leerzaam. Nu we het er zo over hebben, zou ik best een lijstje wat-ik-leer-nu-ik-solliciteer kunnen maken. Inclusief voorbeelden hoe het (niet) werkt:

1.Overwin je bel angst

Een veel gehoord cliché: ‘als je op een vacature gaat reageren, moet je altijd eerst bellen’. Ja leuk, maar waar moet ik over bellen dan? En als ik gewoon een hele mooie brief schrijf, hoeft dat toch helemaal niet?

Geloof mij: bellen helpt. Het helpt als mensen je stem horen, als ze een beetje gevoel bij je krijgen.  Ik heb nu een lijstje met vragen waar ik me geen buil aan kan vallen, zoals ‘Hoe is de vacature ontstaan?’, ‘In wat voor team kom ik te werken? ‘ en ‘Hoe is de procedure?”. Daarnaast probeer ik altijd iets inhoudelijks te bedenken, om te laten zien hoe geweldig geschikt ik ben voor de baan. Dat lukt niet altijd: toen ik 3 jaar geleden op zoek ging naar mijn eerste baan, kreeg ik een chagrijnige P&O mevrouw aan de lijn  die op mijn vraag over de  functie fijntjes opmerkte ‘Ja, als je dat überhaupt moet vragen…”. Auw. Maar meestal werkt het wel en helpt het je in ieder geval om een mooie brief te schrijven.

2. De kracht van ik-ken-iemand-die-jij-ook-kent

“Ja hallo, u spreekt met Maaike X, ik heb uw naam doorgekregen van Pietje Puk..’

Ik bel met de eigenaar van een bedrijf waar misschien een functie vrij is. Ik ken het bedrijf en de eigenaar niet, maar heb de tip gekregen om hem te bellen van een collega van Sylvie. Nu bel ik dus iemand die ik niet ken, via iemand die ik ook niet ken. Geeft allemaal niks: zodra meneer hoort via wie ik bel roept hij blij ‘Ah Pietje Puk, die ken ik heel goed!’ en is één en al oor. Hij vraagt niet hoe ik Pietje Puk ken, dus houd ik het ontbreken van enig relevant contact tussen mij en Pietje Puk wijselijk stil. Ik merk wel vaker dat een naam noemen erg helpt. Als ik ergens heen ga bellen check ik daarom altijd even of ik iemand ken, die het bedrijf weer kent. En dat mag ook een collega van een collega zijn.

3. Netwerkt

Ik heb nu 8 brieven geschreven op ‘gewone vacatures’, en dat heeft me tot nu toe 2 afwijzingen en 6 ‘weet nog niet’ opgeleverd. Daarentegen ben ik beide keren dat ik via bekenden getipt werd voor een functie ook uitgenodigd voor een gesprek  én ben ik na mijn LinkedIn oproepje benaderd door contact Henk. De definitieve baan is er nog niet, maar tot nu toe kan ik zeggen.. Netwerken werkt

4. Solliciteren is vermoeiend

Het zoeken naar vacatures. De eindeloze telefoontjes. Het brieven schrijven. De euforie als ik beet heb en op gesprek mag. Dan voorbereiden. Verdiepen in het bedrijf, potentiële vragen, nadenken over kleren. Zenuwen. Slecht slapen. Uiteindelijk the big day: vroeg op, nog even de aantekeningen doorlezen. Nog een keer alle spullen checken. Veel te vroeg in de auto, wachten op het parkeerterrein om de hoek. Dan naar binnen: loop ik recht? Lach ik lief? Zit mijn haar nog goed? Uiteindelijk HET gesprek. Glimlachen, opletten, luisteren, slimme dingen zeggen. Aandachtig formuleren. Vinden ze het nou goed wat ik zeg, of niet? En wat vind ik zelf eigenlijk van deze baan? Terug naar huis, met geen flauw idee wat het vervolg zal worden. Dus na thuiskomst dat pak uit en toch maar weer even naar nieuwe vacatures kijken…

De hele achtbaan rondom een sollicitatie is zenuwslopend. Niet alleen door het sollicitatie proces an sich, maar ook het spelletje in mijn hoofd: ‘Als ik deze baan krijg, kunnen we verhuizen naar dat ene dorp en een koophuis en een hond nemen. En heb ik volgende maand weer geld dus kan ik misschien lekker weg met Joris of mijn vriendinnen. Maar laat ik daar nu niet aan denken want dan valt het straks weer zo tegen..’ Dodelijk vermoeiend. Solliciteren is weinig anders dan een veeleisende en slechtbetaalde baan.

 Al pratende komt de bodem van onze tweede cocktail in zicht. “Ik vind het eigenlijk wel leuk allemaal”, besluit ik, ‘Maar het gaat echt niet vanzelf. Het ene moment heb je 4 potentieeltjes en is alles helemaal leuk, het andere moment krijg je4 afwijzingen. Je kunt je nergens op instellen, dat is lastig’. Sylvie knikt begrijpend. ‘Nou, volgens mij ben je heel goed bezig’, zegt ze lief. En dat denk ik zelf stiekum eigenlijk ook wel. Nu alleen nog een baan..