werk zoeken Tag Archives

Zeven dingen die je als werkzoekende liever niet hoort…

Nu ik hard op zoek ben naar werk, begint me een patroon op te vallen in opmerkingen die ik geregeld hoor. Blijkbaar roept werkeloos zijn bepaalde teksten op bij de rest van werkend Nederland.

En hoewel ik vooral veel leuke, lieve, aardige dingen hoor –laten we dat voorop stellen-, kan ik jullie toch verblijden met “Zeven dingen die je als werkloze liever niet hoort”:

(meer…)

Top 10: Hoe houd je werkeloos zijn leuk?

Zonder werk zitten betekent veel thuis zitten. En ik weet niet hoe dat voor jullie is, maar als ik veel alleen thuis ben dan kan dat vrij funest zijn voor mijn levensvreugde.

In het algemeen ben ik goed in alleen zijn. Brieven schrijven, eten, lezen, bellen, de was ophangen, heerlijk. Maar na de eerste nieuwige maand merk ik dat ik me met vlagen een beetje wereldvreemd begin te voelen. Vooral op dagen zonder afspraken, waarin de hele wereld schijnbaar belangrijke dingen aan het doen is maar ik niet.

Gelukkig is de oplossing nabij!  Zie hier de Top 10 Hoe houd ik werkeloos zijn leuk:

(meer…)

..Maar het leek me gewoon zo leuk!

Slepend met een grote tas boodschappen kom ik ons appartementje binnen, als ik mijn op tafel liggende telefoon hoor gaan. Met mijn jas nog aan maak ik een duik en weet net op tijd op te nemen. Het is mijn lieve recruiter Mieke en zodra ik haar stem hoor, weet ik het al.

“Maaike, ik heb de terugkoppeling van onze klant. Je hebt een mega goede indruk gemaakt en ze hebben er heel lang over gesproken… Maar ze gaan in zee met één van de meer ervaren kandidaten”

Shit. Hoewel ik deze natuurlijk had kunnen zien aankomen, voel ik toch een flinke steek van teleurstelling. Het gesprek ging dinsdag zó lekker. Hoewel ik aan tafel bleek te zitten met het best intimiderende panel van directeur, commercieel directeur én P&O voelde de sfeer prima aan en kwam ik, al zeg ik het zelf, goed uit de verf. Oké, tijdens het gesprek werd behoorlijk duidelijk dat ik qua kennis van de sector het één en ander bij te spijkeren had… Maar desondanks ging ik happy weg.

“Ze wilden je echt heel graag hebben”, vervolgt Mieke. “Er is zelfs nog intern gekeken of ze je een ander aanbod konden doen, maar daar is het bedrijf te klein voor. Eerlijk waar Maaike, volgens de directeur sprong je eruit qua persoonlijkheid. Maar de andere kandidate had al een PhD gedaan, al jaren werkervaring in de sector.. Dat is voor hen nu de meest veilige keuze.”

Ze heeft natuurlijk gelijk. Ik wist zelf ook al wel dat ik kansloos was tegenover kandidaten met veel meer ervaring. Ik had alleen de stille hoop dat die anderen gewoon zo beroerd zouden communiceren dat ik op dat vlak alles goed kon maken, maar helaas.

Ik baal flink, al is het een schrale troost dat ik het heb afgelegd tegen een mega ervaren PhD’er. Daarnaast natuurlijk leuk om te horen dat ik niet de enige was die het gesprek als prettig heeft ervaren. Sterker nog: Mieke vertelt dat de directeur vond dat ik heel volwassen en senior-achtig overkwam. Ha! Heeft die peptalk aan mezelf in de auto toch effect gehad.

“…. En omdat wij zo over je te spreken zijn, wil ik je een ander aanbod doen”, hoor ik Mieke zeggen. Ik ben meteen weer één en al oor. Wat zegt ze? Wil ze me een baan als recruiter aanbieden?

“We willen verder voor je kijken in de markt en jou profiel tegen wat functies aanhouden. Voor ons eindigt het hier niet! Vind je het goed als ik daar volgende week bij je op terug kom?”

Natuurlijk vind ik dat goed. Graag!

Na afronding van het gesprek blijf ik even stil zitten. Daar zit ik dan, met mijn o zo geweldige persoonlijkheid, maar zonder baan. Lekker is dat. Zo snel als je in een achtbaan van kansen wordt meegesleept, zo snel lig je er ook weer uit. Maar het heeft me wel een positieve ervaring opgeleverd. Blijkbaar was dit het niet voor mij. Op naar de volgende kans, baan, sollicitatie!

Maar nu…heb ik eerst even behoefte aan een groot stuk chocola en een dikke knuffel van Joris.

‘Uw profiel sluit goed aan op de volgende functie..’

“Oke, helemaal goed, tot dan!”

Ik hang op en blijf even verdwaasd naar mijn telefoon staren. Gebeurt dit echt? Ik maak dan wel graag grapjes over ‘recruiters die me bellen om me een fantastische baan aan te bieden’, maar ik had er nog nooit daadwerkelijk 1 aan de lijn. Tot vandaag.

Ik haal mijn hand door mijn haren. Ons leven ‘na de reis’  begon net weer zijn normale vorm te krijgen. Na het aanvankelijke gekkenhuis zijn weer op de rit: de was is weggewerkt, de tassen zijn uitgepakt, ons sociale leven weer opgepakt en Twinkel ligt weer te spinnen in zijn bakje. Business as usual.

Vanochtend is Joris al gapend in alle vroegte vertrokken naar zijn eerste werkdag sinds drie maanden. Ik zit dus in een rustig huis en gebruik deze ‘gewone’ dag om werk gerelateerde dingen op een rijtje te zetten: linkedin profiel updaten, oud collega’s bellen. Mijn gedachten ordenen over mijn ondernemende plannen. Ik hang net een oud collega op die enthousiast belooft om me in contact te brengen met een start-up coach, als mijn telefoon weer gaat.

Een recruiter, zo blijkt, die bij mij terecht is gekomen na een verwijzing van mijn lieve vriendinnetje Sylvie. En iemand zoekt voor een functie die leuk klinkt. Een functie die bij mij zou kunnen passen. Of ik interesse heb om hierover door te praten?

Verward schud ik mijn hoofd. Het is echt niet te geloven. Het afgelopen half jaar heb ik geregeld vacatures bekeken. Oriënterende gesprekken gevoerd. Stond ik heel erg open voor een nieuwe baan ‘na onze reis’, maar kwam ik weinig leuks tegen. Nu zijn we net terug, zit ik vol plannen en ideeën.. En krijg ik ineens dit telefoontje.

Mijn hersenen maken overuren terwijl ik het zojuist gevoerde gesprek in mijn hoofd nog eens doorloop. Opzich zoek ik wel een baan, want van mijn leuke ondernemende idee kunnen wij onze huur (nog) niet betalen. Daarbij wil ik ook graag weer aan de slag. Maar ik had me wel een beetje ingesteld op een paar weken rustig zoeken en praten, zodat ik daarnaast serieus kan kijken of mijn eigen bedrijf meer is dan een leuk idee. En het liefst wil ik een baan voor maximaal 4 dagen per week, om ook mijn andere dromen tijd en aandacht te blijven geven.

De functie waar de recruiter me over belde klonk niet als iets voor 4 dagen.  Een mooie functie, maar ook een pittige. Een uitdaging, full-time. Niet iets waarnaast je ‘even’ een eigen bedrijf opzet. Is dit wat ik nu wil? Raak ik nu, nog maar amper terug in Nederland, gelijk in een enorm luxe probleem verzeild waarbij ik moet kiezen tussen twee niet verenigbare toekomst scenario’s?

‘Ach’, spreek ik mezelf streng toe, ‘Misschien valt er best een mouw aan te passen. En met 1 keer met een recruiter praten ben je nog niet aangenomen. Misschien wordt het überhaupt helemaal niks, vind je het niks. Of vinden ze jou niks.’

Na deze opbeurende woorden aan mezelf sla ik mijn agenda open. Later deze week ga ik op gesprek en daarna zien we wel weer. Nu alleen nog even bedenken wat ik aantrek…