The Mama Experience #7: Als een leeuw

“Hallo! Gefeliciteerd allebei!”. Stralend kijkt de dame ons aan en werpt een blik in de kinderwagen.

Ik lach terug, terwijl ik me ondertussen wanhopig probeer te herinneren wie ze ook alweer is. Haar gezicht komt me wel bekend voor… Owja, de mevrouw van het kadowinkeltje waar we wel eens komen! “Gaat het goed?” Ratelt de dame ondertussen door. “Wat een mooi popje.”

Ze kijkt ons even aan. “Je bent als een leeuw voor ze , he?” glimlacht ze. ‘Veel geluk samen!”

En weg is ze weer.

Haar woorden resoneren nog even door in mijn hoofd.  Als een leeuw voor ze…  Best een gekke uitspraak, maar ik vind het wel leuk. Ik snap precies wat ze bedoelt.

Laurens komst heeft een soort oergevoel met zich meegebracht. Een drang om voor haar het aller, allerbeste te doen. Om haar te bewaken, te beschermen, veilig te houden.  Als een leeuw, dus.

Dat leeuwengevoel uit zich op allerlei momenten. Neem bijvoorbeeld mijn neiging om zieke, snotterende mensen bij haar de uit buurt te houden. Het liefst zou ik met een thermometer bij de deur gaan staan, om te checken of ons kraambezoek geen enge dingen met zich meedraagt. Of de moeite die ik heb om haar uit handen te geven. Vooral de eerste weken was het echt een stap om mijn frummel in de armen van iemand anders neer te leggen. Zodra ze dan begon te huilen, wist ik niet hoe snel ik haar weer terug moest pakken. Niet omdat ik dacht dat ze het slecht heeft bij een ander (alsof zij dat in al haar babyachtigheid al merkt), maar gewoon… Daar is dus die leeuw.

Gisteren kreeg Lauren haar eerste prikjes bij het consultatiebureau. Heel goed, heel belangrijk, heel normaal, niks aan de hand. Behalve dat ik veel zin kreeg om, toen de verpleegkundige met een grote naald aan kwam zetten, mijn kind weg te grissen en de kamer uit te rennen. Lauren was net wakker en lag lekker om zich heen te kijken. Ik hield haar handjes vast en keek in haar onschuldige blauwe ogen, toen de naald langzaam in haar bovenbeentje drong. Ik zag haar gezichtje van argeloos naar onbegrip schieten. Ze frommelde tot een verontwaardigde frons en begon, met enkele seconden vertraging, hartverscheurend te huilen. En ik wist echt dat het erbij hoorde, maar toch huilde ik van binnen een beetje met haar mee.

Natuurlijk weet ik dat ik haar niet haar hele leven voor nare dingen kan beschermen. Sterker nog: dat moet ik ook helemaal niet willen. Geen enkel kind wordt blij of beter van een overbezorgde moeder. Overbezorgde moeders zijn irritant. Lauren moet straks zelf de wereld ontdekken en haar eigen fouten en keuzes maken, zonder dat ik als een kip achter haar aan ren. Dat vond ik al voordat ze er was en daar geloof ik echt heel erg in… Alleen is daar nu dus ook die leeuw. De leeuw die haar het liefst in een glazen huisje wil stoppen en zelf voor de deur wil gaan liggen waken.

Maar goed, om het even voor mezelf op te nemen: ze is nu natuurlijk ook nog wel héél klein. Klein, breekbaar en kwetsbaar. Dus ze heeft nu eigenlijk ook een mama & papa leeuw nodig. En de rest van haar leven ook nog wel een beetje leeuw. Niet voor de deur van een glazen hokje, maar gewoon op de achtergrond. Dus geen waakleeuw, maar een soort empowerment leeuw. Waar ze bij terecht kan als ze het moeilijk heeft. Een leeuw die haar kan vertellen dat ze het goed doet, dat ze prachtig is, dat ze alles kan zijn, worden en doen wat ze maar wil. Die soms voor haar naar de buitenwereld gromt, als ze dat zelf nog niet kan. Maar vooral: die haar kan helpen om zelf een krachtige, zelfverzekerde dame te worden.

Dat zou prachtig zijn. En voordat we zover zijn, blijf ik als een leeuw voor mijn kleine meisje.  En ben ik daarmee misschien wel weer iets wat ik dacht nóóóit te worden: een tikkie overbezorgde moeder die over haar kleintje waakt. Vertel mij wat over goede voornemens over het ouderschap: ze sneuvelen waar je bij staat. Ik kan er niks aan doen, dus ik accepteer het maar. Kom je aan mijn baby, dan kom je aan mij. Wroah!

Kreeg jij bij je kleintje ook leeuwgevoelens kado? 

 

Geschreven door

1 Reactie

  • Estelle

    Wat mooi verwoord! En ondanks het feit dat het hier nog een ongeboren kleintje is, toch al erg herkenbaar 😉

Geef een reactie