Twee kinderen in 1,5 jaar: I did it!

Hallo lieve allemaal. Happy 2019! Een nieuw jaar, nieuwe energie. Het was hier stil het afgelopen jaar. Mijn leven speelde vooral offline,  ik zat in mijn eigen bubbel van zwanger, kraamtijd, leven, alles. Er gebeurden mooi dingen, er gebeurden minder mooi dingen,  het was hectisch en druk en ook  vaak één grote soepzooi  in mijn hoofd en ik had geen idee hoe ik daar een woord van op papier moest krijgen. Maar nu begint het weer te kriebelen, te vonken. Krijg ik zin om jullie deelgenoot te maken van alle gekkigheid waar ik als werkende mom van 2 kleine frummels tegenaan loop. En ik ben blij dat dat vonkje er weer is, want als ik kan schrijven gaat het goed met mij. Vooral als het open en eerlijk mag zijn. Ik begin mijn rentreé dus openhartig. Dit is hoe het voelt, 2 kinderen in 1,5 jaar…

Twee kinderen in 1,5 jaar. Yes, I did dit. Ik heb een vol huis, een vol hart, een vol hoofd en een lege portemonnee. Ha-ha.

Soms kan ik nog niet geloven dat ik het ben die dit leven leidt. Die zorgt, werkt, zorgt, slaapt (te weinig) en weer zorgt. Met zoveel liefde, met veel te weinig me-time, met chronische wallen en een nooit meer leeg hoofd. In 2 jaar tijd is er zo bizar veel veranderd.

Dat begon met de komst van Lauren. Een totaal overrompelende gebeurtenis die me compleet van mijn stuk bracht. Zoveel liefde, zorg, vertedering en verantwoording voor dat kleine hoopje mens.

Ik was ineens moeder en niemand was verbaasder dan ikzelf toen ik dat waanzinnig leuk bleek te vinden.

Ook waanzinnig zwaar. Vooral de eerste maanden was ploeteren. Geen roze wolk, maar mezelf kwijt. Donkere dagen met een klein wurmpje op de bank, soms vol wanhoop als ze maar bleef huilen en ik haar zo graag wilde beschermen dat alle moedergevoelens me bijna teveel werden. De gedachte dat ze misschien wel beter af was zonder mij, dat ik het niet kon.

Gevoelens van vroeger speelden op, mijn jeugd trok aan me voorbij. Ik was ineens weer een onzeker klein meisje in een wolk van falen, onzekerheid en het eeuwige gevoel van te kort schieten.

Gelukkig trok de mist op met het verstrijken van de maanden en snapte ik de ‘mooiste wat er is’ clichés ineens. Alles liep lekker, we kwamen tot rust, en we waren natuurlijk ouders van het mooiste meisje van de wereld.

Toen, 9 maanden later, weer 2 streepjes op de zwangerschapstest. Help, wat snel! Even was er angst. Is dit te snel, kunnen we dat aan, kan ik dat aan? Maar tegelijk ook het rotsvaste gevoel, van JA, dit kunnen wij. Wauw, baby 2 kwam eraan! Een diep gekoesterde wens, zo welkom in ons gezinnetje.

Deze zwangerschap verliep rustiger dan de eerste. Ik was meer ontspannen, voelde nu wel een roze wolk, geen kwaaltjes en weinig angst.

Half juni was hij daar dan. Jonas, onze kleine man. Mijn Boeddha baby. Zo rustig en zo lief. En wat genoot ik nu, deze kraamtijd, nu wel! Urenlang knuffelen, de liefde van Lauren voor haar babybroertje, de enorme trots om nu 2 van deze prachtkids te hebben, waar ik Moeder van ben. Moeder!

Ja, natuurlijk is het ook zwaar. We slapen te weinig, praten te weinig, vaak weet ik van voren niet of ik van achter nog leef. Maar mijn dankbaarheid voor dit leven is zo groot.

Ik werk hard, te hard, tijdens de zwangerschap switchte ik nog ‘even’ van baan en die is geweldig maar druk. De zoektocht naar balans is nog in volle gang en ik heb haar nog niet gevonden. Maar oh, oh, wat is ons leven mooi.

Misschien is de weg die ik loop niet ieders weg, maar het is mijn weg, en ik loop het vol dankbaarheid.

En als we het dan hebben over doelen voor 2019, zijn dit ze: de rust en harmonie in ons gezin koesteren en bewaren, blijven lachen, blijven liefhebben. En vooral: vertrouwen op mezelf, mijn gevoelige kant omarmen. Niet meer anders willen zijn, maar geloven dat wie ik ben goed is en genoeg. Eerlijk zijn over wat bij mij past en wat niet. Door blijven gaan op de weg die we nu lopen.

Het is niet spannend, het is niet sexy (komt de bzv kijkers dit bekend voor? Dat ik Marnix nog eens zou citeren…). Maar wel goed zo.

I love my life. Dat is niet altijd zo geweest, dus ik ben dankbaar het nu te kunnen zeggen.

Op naar een fantastisch 2019!

 

 

 

 

Geschreven door

4 Reacties

  • Mel

    Aaah wat fijn voor je meid! Het is heel pittig maar ook zo mooi allemaal. Heerlijk om te lezen, zo herkenbaar. Op een geweldig 2019!!

    • Maaike de Vries

      Dank je wel, lief! 🙂 Ook een heel happy 2019 voor jou!

  • Clara

    Hi Maaike,
    Dankje voor je openhartig bericht! Heerlijk om weer iets uit jouw hand te kunnen lezen. De liefde voor je gezin is in elke zin te voelen!
    Ik kijk uit naar jullie avonturen en het dagelijkse leven van zo’n jong gezin! Fijn dat je weer ‘terug’ bent.
    Lieve groetjes, Clara

    • Maaike de Vries

      Wat lief Clara, dank je wel! Fijn om te horen :). Liefs!

Geef een reactie