Vrouw en techniek…

Het is zondagmiddag en ik en mijn Peugeotje zijn op weg naar Utrecht . Voor het eerst sinds onze reis ga ik vriendin Lara weer zien. Lara is zwanger, dus ik kan niet wachten om haar dikke buik te bewonderen.

Ik ben ergens halverwege, op de A2, als het scherm van mijn telefoon- die ook fungeert als navigatie systeem- ineens zwart wordt.

Shit. Niet weer.

Mijn telefoon heeft al geruime tijd kuren, en spontane uitvalsacties op zeer ongelegen momenten zijn me niet vreemd. Nu heb ik echter sinds twee weken de oude iphone van vriendin Samantha in gebruik en dacht ik van het gedoe af te zijn. Mopperend neem ik de eerst volgende afslag richting benzinepomp en bekijk wat er aan de hand is.

Het euvel laat zich raden: de batterij is bijna leeg. Voor mijn oude telefoon had ik altijd zo’n handig auto oplaadsnoertje in de auto, maar die past niet in de iphone.

Koortsachtig denk ik na. Ik ben niet zo’n wegenwonder, en Lara is vorig jaar verhuisd waardoor ik pas één keertje bij haar nieuwe thuis ben geweest. No way dat ik haar huis zonder navigatie ga vinden. Rechtdoor over de snelweg lukt me wel, maar ik heb dat verrekte ding dus vooral nodig op het laatste stukje. What to do..

Terwijl ik met mezelf overleg, piept en knippert de iphone boos en bombardeert me met ‘OPLADEN AUB’ achtige teksten. Nog 12% batterij. Dat red ik dus nooit tot Utrecht. Snel stuur ik een nood whatsappje naar Joris. “HELP IK BEN NU OP A2 HOE MOET IK RIJDEN BATTERIJ IPHONE HAAST LEEG”

Joris heeft zijn telefoon gelukkig bij de hand en heeft door dat ik me in een ernstige crisis situatie bevind. Na wat vragen over adres (altijd handig), stuurt hij terug “Afslag 6, ring Maarssen, Oud-Zuilen aanhouden, dan heel vaak links en rechts. Succes”.

Hmpf. Bedankt schat.

“Oke”, denk ik strijdvaardig.”Hier is het plan. Ik doe mijn telefoon nu uit, dan rijd ik naar die afslag, dan doe ik hem weer aan en dan red ik het misschien net”.

Vol goede moed vervolg ik mijn weg, terwijl ik af en toe hardop ‘Afslag 6 Maarssen’ tegen mezelf roep. Joris zijn instructies blijken te kloppen en trots neem ik een kwartier later de goede afslag.

Zie je wel, ik kan prima zonder navigatie.

Na de afslag parkeer ik de auto opnieuw en doe ik mijn tel weer aan. 8% batterij en nog 7 minuten rijden. Dat wordt spannend. Door al dit gedoe ben ik inmiddels ook al een half uur te laat, dus ik geef flink gas en rijd als een ware coureur door allerlei Utrechtse binnenwegen. Met één oog let ik op de weg, met de ander houd ik angstvallig mijn telefoon in de gaten. De telefoon telt in recordtijd af: 8%, 7%, 5%…. Net op het moment dat ik nog 1,5 km verwijderd ben van Lara’s huis en ik bijna opgelucht adem haal, stuit ik op een wegafsluiting waar ik eigenlijk rechtdoor moet. Al vloekend keer ik vlug de auto, maar dit ophoud is de genadeslag voor mijn telefoon: zonder nadere waarschuwing valt hij uit.

Daar sta ik dan. Op 1,5 km verwijderd van het huis van mijn vriendin. Voor een afgesloten weg, in een wirwar van steegjes. Ik krijg veel zin om met mijn hoofd op het stuur te bonken en in huilen uit te barsten. Anderhalve kilometer is niet zo ver, maar met mijn richtingsgevoel hadden het er ook 15 kunnen zijn. Ik heb werkelijk waar geen flauw idee welke kant ik op moet. En ik kan niet eens aan Lara laten weten waar ik uithang. Waarom valt die  *&^telefoon uitgerekend NU uit?!?!

Zo foeter ik nog even door. Dan haal ik diep adem, werp een woedende blik op de levenloze telefoon, en herpak mezelf. Voordat navigatie systemen bestonden, vonden mensen ook de weg. En ik heb verdorie geen anderhalf uur gereden om op 1,5 km van bestemming te stranden. Ik ga die verrekte woonwijk in, en ik ga het wel gewoon vragen.

Een half uur later bel ik oververhit, maar licht euforisch bij de stralend zwangere Lara aan. Het kostte 8 maal keren, 10 rondjes en 4 gesprekken met wandelaars door het autoraampjes, maar ik ben er!  Zo zie je maar. Ik kan me best redden. Ik ben trots op mezelf. Even later zitten we lekker in de tuin met een late machiatto en is het leed snel vergeten.

Na een gezellige middag kom ik weer thuis aan en vertel ik Joris het hele verhaal. “Ik moet een oplader voor die iphone in de auto”, besluit ik. “Als ik ook zo naar een sollicitatie moet, kom ik nooit aan. Nu had ik geluk dat ik voor de terugweg nog even bij Lara kon opladen”

Joris, die staat te koken, kijkt op uit de pan waar hij in stond te roeren. “Huh? Nee hoor dat hoeft niet.. “ zegt hij vaag “Je kunt de oplader van de iphone lostrekken van de stekker en dan in de USB poort in je auto doen. Ow, zei je nou dat je de oplader bij je had? Haha, dan had je dus gewoon in de auto kunnen opladen schatje”.

Al pratend grijpt hij de oplader, die half uit mijn tas hangt, en trekt demonstratief aan het kabeltje.

“Kijk, zo. Dat je dat niet wist! Had je een toeristisch ritje door Utrecht bespaard….”

 

 

 

 

Geschreven door

6 Reacties

  • Estelle

    Hahaha hilarisch en helaas ook herkenbaar 😉

    • krulletje86

      Haha, ik ben blij dat het herkenbaar is Stel, ben ik niet de enige die lekker loopt te klungelen soms :D.

  • Clara

    Heel herkenbaar, ben gestopt met teken hoe vaak ik de navigatie nodig had op weg van Nijmegen naar Utrecht en terug. Ik ben ervan overtuigd dat je de volgende keer de weg ook bijna zonder navigatie oogt vinden omdat je op de weg en omgeving moest letten 😉 Laat maar weten wanneer je de volgende keer weer in de buurt bent!

    • krulletje86

      Hey Clara, goed om te horen dat ik niet de enige ben ;-). Ja daar heb je gelijk in, nu weet ik in ieder geval welke snelwegen ik moet pakken! Alles goed in Utrecht? X

  • Nikki

    Hahaha! Dit klinkt zeer bekend! Zonder navigatie ben ik reddeloos verloren, hoewel ik het ook altijd voor elkaar krijg om niet naar de Tom te luisteren en dan alsnog verkeerd te rijden. Leuk opgeschreven, ik ga je volgen!

    • krulletje86

      Haha ja Nikki, daar ben ik ook goed in.. Of te denken dat 400 meter nog een stuk verder is en dan voorbij de afslag te rijden! Dank je wel, leuk dat je me volgt!

Geef een reactie