Waarom een huis kopen niet leuk is

Een huis kopen klinkt leuk… Maar dat is het niet.

Een huis kopen blijkt een ZEER tijdrovende en stressvolle aangelegenheid. Echt, een bruiloft is er niks bij.

De stress begon al in het zoekproces. We bekeken tig huizen, die geen van alle leken op de funda foto’s.
Want die ruime woonkamer, daar bedoelden ze eigenlijk een soort washok mee, dat waarschijnlijk was gefotografeerd met een enorme groothoeklens. De ‘luxe badkamer’ bleek een veredelde wasbak en als ‘het huis moest worden aangepast aan de eisen van de moderne tijd’ ontbraken ramen en deuren.
Daarnaast waren er ook momenten waarop het huis (hoera) aan de omschrijving bleek te voldoen, maar ze de snelweg door de achtertuin waren vergeten te vermelden.

Toen we ons droomhuis eenmaal vonden (wat, inderdaad ‘enige modernisering nodig had’, maar die namen we dan maar voor lief), erop boden en ons bod nog geaccepteerd werd ook, dacht ik dat we het ergste achter de rug hadden.

Nu hoefden we immers alleen nog maar de financiering rond te krijgen.

Dus kozen we een hypotheekadviseur (een korte samenvatting van 4 kennismakingsgesprekken, waarin ons allerlei bijzondere vragen als ‘Hoeveel spaargeld heb je’ en ‘Willen jullie kinderen?’ werden gesteld). De hypotheekadviseur koos voor ons een bank en we verzamelden ons hele privéleven in de vorm van bankafschriften, werkgeversverklaringen en wat al niet meer. De hele handel werd in gediend en afwachten maar.

Nouja, helemaal afwachten was het niet, want ondertussen moesten we nog wel het huis laten taxeren, een notaris zoeken voor de overdracht, een aannemer zoeken voor de verbouwing, een badkamer uitkiezen en besluiten of we al dan niet een nieuwe eettafel wilden kopen.

Hoe lang we precies moesten wachten, wist niemand. Het werkt namelijk zo: in je koopovereenkomst neem je op dat je 6 weken de tijd hebt om ‘de financiering rond te krijgen’. De einddatum van die 6 weken communiceer je aan de bank. Dan weet de bank dat je voor die tijd graag wilt weten of je je centjes krijgt.

Het leek mij wel fijn voor de bank: ze hebben 6 hele weken de tijd om ons mooie, complete, overzichtelijke dossier goed te keuren.

Tijd genoeg, zou je denken.

Vijf weken lang hoorden we niks. Toen kregen we, één week voor de einddatum, bericht van de adviseur. De bank wilde toch nog een extra stuk ontvangen wat nog niet in het dossier zat.

Blijkbaar had de bank dus tot die tijd nog niet naar het dossier gekeken.

Wij leverden het stuk aan. Daarna bleef het weer een paar dagen stil. Tot dat we gisteravond laat weer een mailtje kregen. “De bank kon nog geen akkoord geven voor de financiering, want…”.

De “want” behelsde het aanleveren van nog meer informatie van onze kant. Informatie die we ook 6 weken geleden al hadden kunnen aanleveren, ALS WE HADDEN GEWETEN DAT DAT MOEST.

De nieuwe informatie ligt inmiddels weer bij de bank. Maandag is onze deadline van financiering.

Dus moeten we voor de zekerheid toch maar bellen met de makelaar, dat we misschien uitstel nodig hebben. En dan ook direct de aannemer, de badkamerleverancier, de vloerenlegger en de stukadoor, of ze ietsje later kunnen beginnen.

Ontzettend leuk, zo’n huis kopen.

Gelukkig hoeven we, als dit eenmaal achter de rug is, alleen nog maar te verbouwen.

En ach.. Daarbij kan toch niks misgaan?

Geschreven door

2 Reacties

  • Harry van den Bergh

    Haha ik kwam via Google op dit oudere bericht van je terecht. Ik dacht ook altijd, yes! een eigen huis kopen,laat het plezier beginnen. Maanden later dacht ik daar heeeeel anders over, en herken me goed in je genoemde punten!

  • Samantha Geerling

    Inderdaad heel herkenbaar, en dan komt het verbouwen en stuit je op allerlei verschillende dingen die je niet bedacht had.

Geef een reactie